Little Kame VS Big Jin Chapter 17

  • 2013/09/01(日) 19:35:52

Fiction: Little Kame VS Big Jin
Cast: JK
Auther: Sweetysassy
Chapter: 16










วันนี้จินตื่นมาแต่เช้า....เค้ากำลังอารมณ์ดีสุดๆ ยิ่งมองคนที่นอนข้างๆ เค้าก็ยิ่งอารมณ์ดี....







เมื่อคืนนนี้แม้ว่ากว่าะนอนกันได้ก็ยากแทบตาย แถมเกือบจะโดนคาเมะต่อยอีกทีเพราะจินพยายามเข้าไปจูบราตรีสวัสดิ์ แต่ในที่สุดก็ทำไม่ได้เพราัคาเมะฤทธิ์เยอะเหลือเกิน และจินกลัวว่าจะต้องตาช้ำในตอนเช้าไปอีกหลายวัน เลยจบคืนแรก(อีกครั้ง) ด้วยการปล่อยให้คาเมะไปนอนที่อีกครึ่งของเตียงโดยมีผ้านวมที่คาเมะเอามาทำให้ยาวแล้วกั้นกลางไว้






เมื่อคืนคาเมะคอยระแวงขนาดไหนจินรู้ดี เพราะเจ้าตัวไม่ยอมนอน คอนแต่จะสะดุ้งมองมาที่จินหลายรอบ แต่จินก็แกล้งนอนหลับรอดูอาการ จนคาเมะตายใจคิดว่าจินหลับแล้วก็เกือบตีสาม....และตอนนี้เจ้าคนขีระแวงก็หลับเหมือนโดนยาสลบ






"คาซึยะ....คาซึยะ ตื่นได้แล้ว...."






"อื้อ!!!!" และแล้วเหตุการณ์ที่จินไม่เคยพบก็เกิดกับจินอีกครั้ง....คาเมะทำหน้ารำคาญ ก่อนจะหันหลังให้จินแล้วกลับไปนอนต่อ....






สำหรับคนอื่นอาจดูปกติ แต่สำหรับนายคาเมะจังจะต้องไม่ทำแบบนี้กับจินแน่ และทุกครั้งคาเมะตื่นก่อนจินด้วยซ้ำเพราหวังจะทำมิดีมิร้ายจินตอนหลับ เรียกได้ว่าคาเมะรอรวบจินทุกโอกาส แต่นายคาซึยะคนนี้ทำหน้าบึ้ง ไม่แม้แต่จะลืมตามอง







"นอนต่ออีกหน่อยก็ได้ แต่นายต้องตื่นมากินข้าวเช้านะ" จินไม่แน่ใจว่าคาเมะรับคำหรือแค่กรน







ในวันที่ไม่มีคาเมะ จินก็แค่ตื่นมากินกาแฟแล้วทำงานต่อ ถ้าไม่หิวก็ไม่กินเป็นแบบนี้เรื่อยมา แต่ตอนนี้จินยังไม่กินกาแฟกลับรีบทำกับข้าวเอาไว้ก่อน อย่างน้อยถ้าคเมะตื่นมาก็จะได้กินเลย






ดูไปดูมาก็เหมือนจินเป็นเมียคาเมะอยุ่หน่อยๆ แต่ช่างเถอะ






ร่างสูงกลับไปทำงานอีกครั้งเมื่อผ่านการทำอาหารมื้อใหญ่ กาแฟหอมๆวางอยู่ข้างเอกสารที่เซ็นต์แล้ว....ชายหนุ่มหมกมุ่นอยู่ในโลกแห่งการทำงานอีกครั้ง ตอบเมลเป็นร้อยฉบับ กว่าจะรู้ตัวก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว....






สิบเอ็ดโมง....ที่คาเมะยังนอนเย็นสบายอยู่ในห้องแอร์ในหน้าร้อน และไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย หรือเป็นไปได้มั๊ยว่าคาเมะอาจไหลตายไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นจินคงต้องเตรียมข้อแก้ตัวไว้ให้ดีเพราะบ้านคาเมนาชิคงได้ร้องไห้จนสลบแน่นอน







"นี่จะิเที่ยงแล้วนะ มากินข้าวได้แล้ว...."จินตัดสินใจเข้าไปเรียกอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีคำตอบ ร่างสูงเดินเข้าไปดูใกล้ๆให้แน่ใจจริงๆว่าคาเมะไม่ได้นอนจนตายอย่งที่คาด เอามืออังที่จมูกนิดหน่อยว่ยังหายใจ ไ่ได้ลาไปโลกหน้าเสียแล้วและโชคดีทีมันยังมีลมอุ่นๆออกมาอยู่






"คาซึยะ กินข้าว...."จินพยายามเรียกอีกครั้ง คราวนี้คาเมะแถมมือที่ปัดมาจะตบหน้าจินเข้าให้อีกทีเป็นการยืนยันการมีชีวิต และเป็นชีวิตที่แสนเอาแต่ใจมากๆด้วย






"มากิน...."






"จะนอน!!!!! วุ๊ย!"






ฟังไม่ผิดใช่หรือเปล่า จินว่า จินเพิ่งโดนคาเมะตวาดไป......






"งั้นก็นอนจนหิวตายอยู่ตรงนี้แหละ!" จินเองก็ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ถ้าเด็กมันดื้อนักจินก็จะไม่โอ๋ ร่างสูงเดินฉับๆออกไป ปล่อยตัวขี้เกียจให้นอนครองเตียงอย่างไม่รู้สึกรู้สา ส่วนตัวเค้าก็ไปฟาดข้าวให้เรียบ อย่าให้เหลือ!






ให้มันรุ้ซะบ้างว่าจินเองก็แน่จริงเหมือนกัน!











ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ.....






คาเมะตื่นขึ้นมาตอนเกือบบ่ายสาม!!!!! ตืนมาก็เดินเข้าครัวไป แม้จินจะพยายามไม่ใส่ใจว่าคาเมะเข้าไปทำอะไรแล้วจะมีข้าวกินมัีย แต่ดูเหมือนว่าคาเมะจะไม่ได้ทุกข์ร้อนเลยจนน่าหงุดหงิด ร่างเล็กเดินถือชามใบใหญ่ใส่ราเมนสำเร็จรูปที่ฉอมฉุยออกมา แล้วก็หายไปในห้องรับแขก ต่อมาก็มีเสียงเปิดทีวี






นายคาซึยะ คาเมนาชิ ลากข้าวออกไปกินข้างนอกห้อง แล้วก็ดูทีวีอย่าสำราญใจ!






หลังจากกลายเป้นผู้ชายเต้มตัว คาเมะก็เริ่มทำตัวชิวมากขึ้น กินได้ทุกอย่าแถมยังขี้เกียจ หลังจากกินเสร็จก็เดินย้วยไปย้วยมาเข้ามาในครัว ก่อนจะคว้าน้ำกลับไปอีกครั้ง แ้ล้วคราวนี้คาเมะก็หายไปเลย....






แล้วจินล่ะ....จินเหมือนอากาศที่คาเมะมองไม่เห็น เหมือนห้องนี้เป้นอวกาศสำหรับนายคาเมนาชิ และจินคือหลุมดำที่เกิดจากการที่คาเมะเอาค้อนทุบจนแตกแล้วกลายเป็นรูโหว่ขอจักรวาลคาเมนาชิ เป็นสิ่งที่คาเมะมองไม่เห้น และไม่ต้องการ เหมือนต้นไม้ที่เอามาประดับมุมห้องให้มันเขียวเล่นๆ ถูกเมินอย่างสมบูรณ์แบบ ขนาดทีวีในห้องนั้นยังดูน่าสนใจกว่าจินซะอีก







ไม่ว่าจะเป็นคาเมะคนก่อนหน้านี้ หรือคาเมะคนปัจจุบัน ทั้งคู่ก็ทำให้จินรู้สึกเหมือนโดนควบคุมไม่ต่างกันเลย.....เพียงแต่คนก่อนควบคุมินเหมือนภรรยาควบคุมสามี สั่งนู่นสั่งนี่ ตามหวงตามทึ้ง










"คาซึยะ....นายไม่ไปเรียนรึไง...." จินอดไม่ได้จริงๆต้องเดินมาถามคนที่เปิดทีวีไปด้วย กินไปด้วย กดโทรศัพท์ไปด้วยให้รู้ตัวเสียที นี่หรือเปล่าที่เค้าเรียกกันว่าความสามารถแบบมัลติ ทำอะไรหลายๆอย่างได้ในครั้งเดียว






"อ้อ!" คาเมะเหลือตามามองจินก่อนจะร้อง อ้อ ออกมา....นี่มันเหมือนกับว่าเพิ่งรู้ว่าที่นี่มีจินด้วย






"ไม่ไป" คำตอบสั้นๆง่ายๆ ได้ใจความและเป็นการสรุปที่ชัดเจน






"ทำไม..."






"คิดหน่อยสิ....ถ้าไปก็ต้องเจอฮิโรกิกับยูยะ สองคนนั้นต้องไปบอกแม่แน่ ดีไม่ดี ป่านนี้พ่อส่งคนไปเฝ้าหน้ามหาวิทยาลัยดักรอลากกลับบ้านแล้ว..."คาเมะพูดอ่างไม่แยแสพลางแบะปากแล้วยักไหล่น้อยๆ






"นั่นเพราะท่านเป้นห่วงนายมาก"






คาเมะไม่ตอบอะไร ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าได้ยินที่จินพูดหรือเปล่า....แต่ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้คาเมะคงไม่ไปเรียนอีกแล้ว ยิ่งทำให้พ่อแม่เป็นห่วงหนักกว่าเดิม






"พี่จะโทรไปบอกให้เอง....อย่างที่บอกเมื่อวาน....และตั้งแต่วันพรุ่งนี้ นายต้องไปเรียน....."คาเมะยักไหล่ให้อีกที....






นี่มันรู้เรื่องรึเปล่า้เนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย






โอยยยยยยยย อยากฆ่าตัวตายวันละหลายๆหน T^T











อาทิตย์นึงแล้วกับการที่คาเมะมาอยู่กับจินอีกครั้ง หลังจากเมื่อสัปดาห์ก่อนจินโทรไปหาบ้านคาเมนาชิและบอกเรื่องเจ้าตัวปัญหาให้เรียบร้อย เล่นเอาคุณน้าร้องห่มร้องไห้อย่างดีใจที่ตามหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเจอ จินต้องเกลี้ยกล่อมอยู่นานไม่ให้บ้านนั้นมารับตัวคาเมะไปเพราะเดี๋ยวเรื่องจะเกิดใหญ่โตขึ้นอีก ตอนนี้แม้กระทั่งบ้านคาเมนาชิจะมาหาที่คอนโดก็ไม่ได้






คาเมะได้คุยโทรศัพท์กกับแม่แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้เดือดร้อนใจอะไรแบบคนอีกฝั่งเลย พูดแต่ครับแล้วก็รับปากอะไรบางอย่างแลกกับอิสระที่เจ้าตัวต้องการ หลังจากวันนั้นคาเมะถึงยอมไปเรียนอีกครั้ง....






"คุณ....มากินข้าวเร็ว...."ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกที่ได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่คาเมะหรอกที่มาเรียกจินกินข้าว แต่เป็นฮิโรกิต่างหาก วันนี้เพื่อนตัวป่วนทั้งสองคนองคาเมะพากันมาที่คอนโดเหมือนมาดุใจคนใกล้ตาย ตอนแรกที่ไอ้เรียวเพื่อนเค้าได้รุ้ว่าฮิโรกิจะมามันก็ระริกระรี้อยากจะมาให้ได้ แต่พอบอกไปว่าวันนี้แฟนหนุ่มชาวออสซี่คนใหม่ของฮิโรกิจะขับรถพาเด็กมหาลัยทั้งสามมาส่ง ไอ้เรียวก้เงียบหายไปทันที....มันคงไปึ้นทะเบียนเป็นประชากรประเทศอื่นอยู่ก้เป็นได้






"ขอบใจ...."จินตอบเรียบๆ ได้ยินเสียงคาเมะตะโกนโหวกแหวกเรื่องผลบอลเมื่อคืน.....






ใช่....คาเมะดูบอล....นอกจากจะติดบุหรี่ ติดเกมส์ ยังติดบอลด้วย แอบไปเที่ยวกลางคืนอีกต่างหาก เรียกได้ว่าทำตัวชั่วร้ายแบบสุดๆ....






บางทีจินก็คิดว่าถ้าคาเมะเป้นอะไรไปจริง ก็อยากจะขอบ้านคาเมนาชิให้ส่งคาเมะไปเป็นอาจารย์ใหญ่ให้พวกเด็กแพทย์ ินอยากรู้จริงว่าในตัว ในสมองของคาเมะมันเป้นยังไง แปลกจากคนทั่วไปมากมั๊ย เพราะไม่ว่าจะเป็นน้องหนูคาเมะจังคนก่อน หรือนายคาซึยะคนนี้ ทั้งคู่ก็ทำอะไรแบบสุดโต่ง คนแรกผู้หญิงสุดโต่ง คนหละงผู้ชายสุดชีวิต แต่ไม่ดีเลยทั้งสองด้าน






"ตกลงว่าคนนั้นแฟนนายจริงๆใช่มัีย...."จินถามอิโรกิพลางมิงคาเมะยัดข้าวใส่กระพุ้งแก้ม โดยมียูยะที่มองตาปรอยเหมือนเห็นเด็กอดอยากแล้วอยากให้อาหาร






"ใช่สิ เพื่อนคุรให้มาถามอีกแ้ล้วรึไง"ร่างบางตอบพลางพูดถึงอีกคนที่รู้ดี่าใคร




ไอืม มันชอบนายจริงๆนะ ไอ้เรียวน่ะ...."






"แต่ผมชอบฝรั่ง..."






มึงหมดทางสู้แล้วล่ะเรียว T^T






"เพื่อนคุณนี่ใช่ย่อยนะ ตื๊อดีจริงๆ..."ยุยะพูดพลางส่ายหัวไปมา ก่อนจะเอาปลายนิ้วจัดทรงผมให้เข้าที่โดยไม่จำเป้น






"น้องชายคุณด้วย...."ยูยะเสริมอีก






"น้องชั้น ไอ้พีเหรอ...."จินถาม แต่ยูยะแค่ทำเสียงจิ๊จ๊ะตอบกลับมา






เอาเถอะ...เรื่องของเด็กมัน จินไม่อยากรู้ให้ปวดหัวเพิ่มนักหรอก แค่เรื่องตัวเองก้ไม่มีปัญญาจะจัดการแ้ล้ว แล้วไอ้เจ้านั่นน่ะกินอยู่ได้ ไม่คิดจะพูดคุยกับใครเค้าบ้างหรือไงนะ






"ฮิโระจัง เลิกกับหมอนั่นเถอะ...คบชั้นดีกว่า ชั้นลูกครึ่งอเมริกัน"คาเมะยอมเปิดปากพูดในท่สุด แต่กลับเป้นการจีบฮิดรกิไปเสียได้แล้วยังอวดสรรคุุณของตัวเองอีกต่างหาก






"แกเป็นเพื่อนสาวของชั้นนังเต่าสตอร์เบอร์รี่ แล้วหล่อนก้ไม่ใช่ครึ่งอเมริกันด้วย น่าจะครึ่งเอธิโอเปียมากก่า ดุตัวหล่อนสิ...."ฮิโรกิถอนหยใจก่อนจะตอบ จินเกือบสำลักซุปที่ยูยะทำตอนบอกว่าเป้นครึ่งเอธิโอเปีย






"นี่คุณไม่ได้ช่วยคาเมะมันเลยนะ แทนที่จะทำให้มันเป็นคนดีซักหน่อย"ยูยะดุใส่จินที่ไม่รู้เรื่องราว มันความผิดเค้าเรอะที่คาเมะเกิดอยากเป็นผู้ชายน่ะ!






"พูดเรื่องอะไรน่ะยูยะ ชั้นเป้นผู้ชาย ไอ้นืสัยแบบนี้มันก็ถูกแล้ว....อย่างทำโมโหไไปเลยน่า เดี๋ยวถ้าวันนี้แข่งรถชนะชั้นจะพาไปเลี้ยงไอติมก็ได้..."คาเมะพูดอ้อนเพื่อน






"จะไปไหนนะ" จินถามอีกครั้ง บางทีเค้าอาจจะหูฝาดไปเอง






"ไปแข่งรถ เผื่อจะได้สาวมาควงเล่นแถมเงินติดมือซักหน่อย...."คาเมะบอกอย่างไม่ทุกข์ร้อน






"ที่บ้านก้ให้เงินนายใช้ไม่ใช่รึไง ทำไมต้องไปแข่งรถ...."จินเริ่มเสียงต่ำลง และฮิโรกิกับยูยะจับความผิดปกตินั้นได้ทันที ทั้งสองคนค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ





"ใช่...แต่อยากทำ" เดี๋ยวนี้คาเมะมีข้ออ้างมาบอกจินแค่คำว่าอยากเท่านั้นแหละ






"ชั้นไม่ให้ไป"






"จะไป"






"บอกไม่ให้ไปก้คือไม่ให้ไป"






"ห้ามได้ก้ลองดิ่...."คาเมะยิ้มกวนๆก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำ






ได้.....อยากลองดีกับจินใช่มัีย....เดี๋ยวได้รู้กัน....









"จิน....ว่ายังไงลูก คาเมะจังเป้นอะไรหรือเปล่า...."คุณนายคาเมนาชิรีบร้อนถามทันทีที่รู้ว่าจินโทรมา หัวใจคนเป้นแม่คงคิดไปแล้วว่าลูกชายสุดที่รักเป้นอะไรไป






"คาเมะสบายดีครับ แต่น้องดื้อกับผมมาก...."






"น้าขอโทษนะจิน แต่ช่วยดูแลน้องหน่อยเถอะ...."






"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นนะครับ ผมบอกแล้วว่าอยากขอดูแลคาเมะเองและผมจะทำแน่นอน แต่แค่โมโหน้องน่ะครับที่ไ่ฟังผมเลย....คาเมะเค้าจะออกไปแข่งรถคืนนี้ครับคุณน้า....."ต่อให้ต้องถูกคาเมะตราหน้าว่าไไอ้ขี้ฟ้องจินก็จะทำ เพราะตอนนี้เค้าก้กำลังฝ้องอยู่จริงๆ คุรน้าถึงกลับกรี๊ดออกมาเมื่อได้ยินว่าลูกตัวน้อยจะออกไปโลดแล่นในคืนนี้ตามแบบฉบับลูกผู้ชาย






"ไม่นะ ไม่นะจิน...อย่าให้น้องไปนะ...."เสียงละล่ำละลักรีบพูดยกใหญ่จนจินต้องปลอบไว้






"ผมไม่มีทางให้เกิดขึ้นแน่ครับ....แต่คุณน้าช่วยทำตามแผนผมหน่อยได้มัียครับ...."






"อะไรลูก....ต้องทำยังไง...."เวลานี้คนเป้นแม่คงยอมแลกทุกอย่างเพื่อลูก






"อย่าเพิ่งให้เงินคาเมะจนกว่าผมจะบอกได้มั๊ยครับ...."






"แล้วน้อจะอยู่ยังไง...น้องยัง..."






"เดี๋ยวก่อนครับ ฟังผมก่อน..."เพราะอย่างนี้น่ะสิคาเมะถึงได้เอาแต่ใจนัก เพราะหน้าตาน่ารัก แถมเป้นลูกคนเดียวของบ้าน พ่อแม่เลยยอมทุกอย่าง อะไรนิดอะไรหน่อยก็ไม่ได้






"ผมจะดูแลเองครับ....ถ้าผมบอกว่าให้เงินได้ค้่อยให้ ระหว่างนี้ผมขอรับผิดชอบเอง...."






เสียงสะอึกสะอื้นดังมาตามสายเบาๆ จินสงสารคุณน้าอยู่ไ่ใช่น้อยที่ต้อมาเจอเรื่องแบบนี้ ชายหนุ่มนั่งฟังคุรน้าพูดเรื่องคาเมะตั้งแต่ยังเด็กและแสนน่ารัก แต่ตอนนี้กลับร้ายเสียยิ่งกว่าร้าย พอพูดถึงตอนที่ลูกชายตัวเองเปลี่ยนไปก็ร้องไห้หนักขึ้นอีก...จินไม่รู้จริงๆว่าต้องปลอบยังไง เลยได้แต่พูดว่าให้ใจเย็นและจะดูแลเอง






"ฮึก...ฮึก....จิน...."เสียงปลายสายเรียกชื่อชายหนุ่ม






"ครับคุณน้า...."จินตอบรับกลับไปโดยไม่ได้คิดเลยว่าจะมีอะไรตามมาบ้าง






"น้าอยากได้คาเมะจังคนเดิมของน้าคืนมา....จินต้องพาน้องคนเดิมกลับมาให้น้าให้ได้นะ....."








นี่มันอะไรกันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย TOT






เมื่อก่อนขอร้องจินว่าอยากได้ลูกชายแมนๆ มาตอนนี้บอกว่าจะเอาคนก่อน.....จินไม่ช่เครื่องล้างสมองนะครับคุณน้า T^T






แต่จะตอบอะไรได้ล่ะ....






"ผมจะพยายามครับ...."




TBC




แอนนาไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ ตอนนี้เรียนแต่้เช้า กลับห้องกินข้ามแล้วออกไปทำงานต่อเลย กว่าจะกลับก็สามทุ่ม มีสอบทุกวันอีก แอนนาล้าสุดๆ ขอโทษนะคะทุกคน แอนนาพยามเข้ามาต่อทีละนิดทีละหน่อยเท่าที่จะทำได้ บอกตรงๆว่าหัวไม่ลื่นเลย แต่จะพยายามค่ะ


Little Kame VS Big Jin Chapter 16

  • 2013/05/30(木) 22:55:36

Fiction: Little Kame VS Big Jin
Cast: JK
Auther: Sweetysassy
Chapter: 16










"ไง....เห็นคุณน้าบอกว่ากลับมาเป็นอคานิชิจินคนเดิมแล้วเหรอ"






เรียวทักพร้อมทิ้งตัวลงที่โซฟาในห้องรับแขกบนคอนโดเพื่อน แต่คนที่ถูกถามเพียงแต่ให้ความเงียบกลับมาเท่านั้น มีเพียงเสียงแป้นพิมพ์ที่ทำงานอย่างหนักในห้องนี้ เหมือนกับว่าเป็นเครื่องจักรที่กำลังทำงานอยู่






"จิน...แกก็ความจำเสื่อมแบบคาเมะจังอีกคนรึไง" เรียวถามอีกครั้งแต่คราวนี้ก็ไม่ได้คำตอบเหมือนเดิม นี่มันยิ่งกว่าอคานิชิจินคนก่อนหน้านี้อีกนะนี่ย แม้ก่อนหน้าเพื่อนเค้ามันจะบ้างาน ไม่ชอบออกนอกบ้าน แต่ก็ไม่ถึงขั้นโหมหามรุ่งหามค่ำแบบนี้ แถมยังกลายเป็นคนเฉยชาไม่พูดไม่ตอบอีกต่างหาก






"เฮ้อ...เอางี้ คืนนี้กินอะไรกันมั๊ยล่ะ ชั้นจะนอนเป็นเพื่อนแกที่นี่เอง...." ชายหนุ่มยังพยายามจะชวนคุยอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เสียงทำงานหยุดลงทันที ก่อนที่จินจะค่อยๆหันมามองเรียวเป็นครั้งแรก






"ได้สิ ยังไงมันก็ไม่มีใครใช้อีกห้องอยู่แล้ว" ร่างสูงพูดเสียงเบาก่อนจะหันกลับไปอีกครั้้งเหมือนเรียวกำลังคุยกับเครื่องจักรยังไงยังงั้น หรือที่จริงแล้วนี่เป็นวิทยุที่อัดเสียงจินเอาไว้โต้ตอบ






เรียวได้แต่ถอนหายใจก่อนจะส่ายหัว ดูเหมือนเค้าจะยิ่งไประตุ้นต่อมเศร้าของเพื่อนเข้าอีกแล้ว....และมันก็จริง ที่นี่มันไม่มีใครอีกแ้ล้ว นอกจากจิน...ห้องสีสว่างที่เงียบสนิทจนน่ากลัว มีแต่เสียงแป้นพิมพ์ที่ไม่มีหยุดมาหลายวันต่อเนื่องกันมา ตู้เย็นทีมีขนมของใครบางคนที่เคยซื้อมาแล้วกินๆม่หมด นอกนั้นก็เป็นอาหารแช่แข็งเหมือนเดิม






จานชามที่ไม่ได้ใช้ ทีวีที่ไม่ได้ดูจนฝุ่นจับ โซฟาราคาแพงไม่มีใครนั่ง แม้แต่รถของจิน เรียวก็แน่ใจว่าหลายวันผ่านมานี้มันไม่เคยได้สตาร์ทเลยแม้แต่ครั้งเดียว






มีอย่างเดียวที่หายไปนั่นคือวิทยุที่จินโยนทิ้งตั้งแต่วันแรกที่คาเมะก้าวออกจากแมนชั้นนี้ไป ไม่รู้ว่าจินทิ้งเพราะมันไม่สามารถกลับมาใช้ได้อีก หรือเพราะมันทำให้ใครบางคนไม่กลับมาที่นี่อีก...









"จิน คาเมะจังเป็นยังไงบ้าง ที่บ้านเค้าพาไปหาหมอรึเปล่า...."







"ไม่ คุณน้าเค้าอยากได้ลูกชายแบบนั้นอยู่แล้วนี่...แค่เจ็บหัวเดี๋ยวก็หาย" ข่าวเดียวที่จินรู้คือคาเมะกลับไปใช้ชีวิตที่ไม่มีจินและเพื่อนทั้งสองอีกครั้งแบบคาเมนาชิคนใหม่ คนที่เริ่มชีวิตใหม่ๆแบบไม่เคยมีใครอยู่ในนั้นนอกจากครอบครัว ไม่มีอดีตอะไรให้จดจำ เพียงเท่านั้นจินก็ไม่อยากจะรับรุ้อะไรอีกแล้ว






"เค้าคงไม่กลับมาแล้วสินะ"






"คงอย่างนั้น...."






"แล้วนาย ไม่คิดจะไปเยี่ยมเยียนบ้างรึไง"






"ไปทำไม ไปก็ไม่ช่วยอะไรอยู่ดี...แถมจะโดนไล่กลับมาอีก...." เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเสียใจจนเรียวรู้สึกได้ ชายหนุ่มอดจะสงสารเพื่อนไม่ได้จริงๆ






"จิน ถ้าแกชอบคาเมะจัง....อย่างน้อยก็ออกจากห้องนี้ไปเห็นหน้าเค้าหน่อยเถอะ...."เรียวพูดอย่างจนใจ คาเมะออกจากห้องนี้ไปเป็นอาทิตย์แล้ว แต่จินกลับไม่เคยก้าวเท้าออกจากห้องนี้เลยแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าเป็นเมื่อก่อนอย่างน้อยมันก็ไปบริษัท แต่นี่แม้แต่ข้าวมันก็สั่งขึ้นมา เหมือนไม่อยากจะออกไปเจอหน้าใครอีกแล้้ว






"ชั้นมาคิดดูแล้ว มันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้ ถ้าชั้นไม่เคยเจอคาเมะเลย"จินพูดอย่างสิ้นหวัง ไม่ทันรู้ตัวจริงๆว่าตัวเองถลำลึกลงไปแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เท่าที่จำได้จินคอยผลักไสคาเมะต่างๆนานา ปากก็ปฏิเสธมาได้จนถึงวันสุดท้าย แต่อยู่ๆพอเจ้าเด็กนั่นหายไป เค้าก็เพิ่งจะมารู้ตัวว่าจินเองต่างหากที่ขาดคาเมะไม่ได้...






คาเมะที่เหมือนเหล็กถ่วงคอยสร้างปัญหาให้จิน ส่งเสียงแหลม ตะโกนแว๊ดๆคนนั้นต่างหากที่ไม่ได้ติดใจอะไรจินเลย มาคิดดูให้ดีคาเมะอยากไปไหนก็ไป ทำอะไรก็ทำ....แต่ไอ้ที่ติดกับคาเมะอย่างจังน่ะมันจินเอง ไอ้ปากที่เคยปฏิเสธเสียงแข็งตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะหาข้ออ้างด้วยซ้ำ






ถ้าจินไม่เคยเจอคาเมะเลย ตอนนี้เค้าก็คงทำงาน ไปบริษัท นั่งดูข่าว....แต่เพราะคาเมะที่มาทำให้รู้ว่าข้างนอกนั่นมันสนุกยังไง มีเรื่องให้ทำมากแค่ไหน และการที่ไม่ต้องอยู่คนเดียวมันมีชีวิตชีวาเป็นยังไง ทำให้จินเคยตัว....ผลสุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ตัวคนเดียว....แล้วอย่างนี้ใครจะไปรับได้ทัน







"ชั้นโทรเรียกยามะพีมาด้วยนะ"






"เรียกมาทำไม" จินได้แต่ถามอย่างสงสัย เค้าไม่ค่อยอยากดทรเรียกน้องชายมาซักเท่าไหร่ เพราะมันอาจะคาบข่าวไปบอกที่บ้านได้ว่าเค้ามีสภาพน่าทุเรศแค่ไหน






"ยามะพีมันก็ห่วงแแกเหมือนกัน รู้มันว่ามันมีข่าวจากคาเมะจังเยอะแค่ไหน บางทีมันอาจทำให้แกกลายเป็นผู้เ็นคนขึ้นมาบ้างก็ได้ ดีกว่ามานั่นตรอมใจตายแบบไม่รู้เรื่องอะไรเลยแบบนี้"






"น้องชายชั้นเนี่ยนะ ยามะพีมันไม่ได้สนิทกับคาเมะมากขขนาดนั้นหรอก"จินยังไม่เคยเห้นยามะพีออกไปไหนมาไหนกับคาเมะมาก่อน ทั้งๆท่เคยเจอกันแต่ก็ไม่ได้คุยฉอเลาะ หรือบางที....จะเคยเจอกันหรือเปล่ายังไม่รู้เลย






"แต่น้องนายสนิทกับเพื่อนคาเมะจัง....."เรียวบอกเป็นนัยทำเอาจินเลิกคิ้วขึ้นสูง จินกับยามะพีเคยไปเจอเพื่อนคาเมะมาด้วยกันแล้ว แต่เพื่อนคาเมะไม่ได้มีทีท่าเลยว่าสนิทสนมกับยามะพี แทบไม่คุยด้วยซ้ำไป....นอกจาก...






"จากยูยะที่ยามะพีไปเรียนทำอาหารน่ะนะ....."จินคาดการได้อย่างแม่นยำทีเดียว เพราะเรียวพยักหน้าตอบ






ไม่ทันที่ยามะพีจะโดนเผาไปมากกว่านี้ ไอ้น้องชายตัวดีก็เดินอาดๆเข้ามาในห้องแบบไม่ต้องขอเจ้าของ ก่อนจะวางกระเป๋าและเข้าไปหาน้ำกินในตู้เย็นเหมือนเป็นเจ้าของบ้านซะเองแล้วก็มานั่งก่ายโซฟา จินอดจะทึ่งในความสามารถทำตัวเป็นธรรมชาติของน้องชายจริงๆ






"มีข่าวมาบอก...."ยามะพีพูดสั้นๆก่อนจะจิบน้ำอีกครั้งเหมือนกับว่ากว่าจะได้ข่าวมามันยากมากและจินกับเรียวก็แค่คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยและต้องรอคอยจากท่านยามะพีผู้เดียว....ลักษณะของคนที่มีข้อมูลมากกว่ามันได้เปรียบแบบนี้นี่เอง






"ไปเอาข่าวมาจากไหนล่ะ"






"เจ้าเปี๊ยกยูยะ...."






จากสรรพนามที่ใ้ช้เรียกจินก็รู้ได้ทันทีว่ายามะพีคงไม่สนิทกับแหล่งข่าวเท่าใดนัก






"ว่าไงบ้าง"






ยามะพีกับเรียวหันมามองคนที่บอกว่าไม่อยากรู้เรื่องของคาเมะอีก แต่ตอนนี้กลับมาสนใจทันทีทันใดแต่ทั้งสองเลือกที่จะทำเป็นไม่ใส่ใจนักก่อนยามะพีจะเล่าต่อ






"ดูเหมือน....จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่...."ยามะพีพูดก่อนจิบน้ำเข้าไปอีก






"ทำไม คาเมะเป็นอะไร หรือว่าต้องเข้าโรงพยาบาล" ในหัวจินตอนนี้วิ่งวุ่นไปหมดว่าคาเมะกำลังเจ็บหัวอย่างหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล หรือความจะเลอะเลือนยิ่งกว่าเดิม






"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก คาเมะสบายดี แต่ที่ดีเหมือนจะเป็นเรื่องครอบครัวมากกว่า....."จินทำหน้าสงสัยเื่อบ้านคาเมนาชิอยากได้ลูกชายมาดแมนนักหนา แต่ทำไมผ่านไปไม่เท่าไหร่ก็เกิดปัญหาซะแล้ว






"ดูเหมือว่าคาเมะจะเริ่มทำตัว....ไม่ค่อยดี....แล้วก็มีปัญหากับที่บ้าน ดูเหมือนคุณน้าจะตั้งตัวรับคาเมะแบบใหม่ไม่ทัน"






จินทั้งรู้สึกเสียใจและดีใจไปพร้อมๆกัน เสียใจที่คาเมะทำตัวแน่ลงไปทุกที จริงอยู่ว่าบางเรื่องผู้ชายเค้าก้ทำกัน แต่กับบ้านคาเมนาชิที่ลูกชายไม่เคยทำตัวแบบนั้น แถมยังกลายเป้นเด็กก้าวร้าวพ่อแม่ที่ไหนจะไปทำใจได้....แต่ที่จินดีใจคือ ไม่ใช่แค่จินเท่านั้นที่ไม่อยากได้คาซึยะเวอร์ชั่นนี้






"เห็นเจ้าเปี๊ยกนั่นบอกว่าพอมีเรื่องคาเมะก้เริ่มคุยกับสองคนนั้นมากขึ้น คาเมะไปค้างบ้านฮิโรกิบ่อยๆ...."






"ถึงมันจะไม่ได้เท่าไหร่ที่หนีไปนอนบ้านเพื่อน แต่ชั้นคิดว่าอย่างน้อยถ้าคาเมะไปอยู่กับเพื่อน กับสภาพแวดล้อมเดิมๆเค้าอาจจะความจำกลับมาก็ได้นะจิน..."เรียวพูดกับเพื่อนอย่างปลอบประโลม แต่จินเพียงพยักหน้าให้เงียบๆเหมือนแค่รับรู้เท่านั้น






"ก็นะ...ตอนนี้ก็ดูเหมือนคาเมะจะเข้ากับฮิโรกิไม่ได้อีกแล้วน่ะสิ...."ยามะพีบอกเนือยๆก่อนจะถอนหายใจ จินได้แต่ตาโตกับปัญหามากมายของคาเมะที่เข้ามาอย่างล้นหลาม ไม่ว่าจะเป้นตอนไหนร่างเล็กก็หาเรื่องใส่่ตัวได้เสมอ และนี่เป้นเพื่อนรักกันอีกด้วย






"ทำไม เค้าะเลิกคบเป้นเพื่อนกันรึไง" จินถามอย่างนึกระแวง ตอนนี้คาเมะไม่มีใครแล้ว ที่มีก็แค่เพื่อนทั้งสองที่พอจะพูดคุยได้ ถ้าร่างบางยังมีปัญหาแบบนี้แล้วจะทำยังไง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจินก็เป็นห่วงเด็กคนนั้นเหลือเกิน






"คาเมะอยากเลิกคบฮิโรกิเป็นเพื่อนน่ะ"






"อะไรนะ!!!!"






"ใจเย็นพี่....คือแบบว่า....คาเมะกำลังอ่อนไหวง่ายมากไง พอมีเรื่อก็มีแค่ฮิดรกิที่ให้คำปรึกษาได้ แล้วเจ้าตัวก็ไปนอนกับฮิดรกิบ่อยมาก คาเมะก้เลยเริ่มสงสัยว่าถ้าตัวเองเกลียดเกย์เหมือนที่เกลียด...พี่....ทำไมคาเมะถึงไม่เกลียดฮิโรกิ" จินไม่ต้องถามก้รู้ว่าคำว่าพี่ที่พูดถึงต้องหมายถึงเค้าแน่นอน






"เพราะงั้น...คาเมะเลยคิดว่าตัวเองอาจจะรักฮิโรกิเข้าซะแล้ว~"ยามะพีลากเสียงยาวก่อนจะค่อยลดเสียงลงเมื่อาสังเกตุเห็นเรียวตาเบิกกกว้าง






"นายพูดว่าอะไรนะ!"เรียวทวนคำถามในหัวด้วยเสียงเหลือเชื่อหลังจากที่ตั้งสติได้






"ผมบอกว่าคาเมะคิดว่าตัวเองชอบฮิโรกิ...."ยามะพีตอบอย่างตรงไปตรงมาอีกครั้ง






"บางทีนายอาจจจะฟังผิดรึเปล่า สามคนนั้นเป้นเพื่อนรักกัน เพื่อนรักเฉยๆน่ะ...."เรียวยังพยายามหาข้ออ้างต่อ ยามะพีถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรัยเสียที






"คาเมะรักฮิโรกิแบบที่ผู้ชายแมนๆคนนึงจะรักกระเทยได้น่ะ..."






จินระเบิดหัวเราะออกมากับความแก่นกะโหลกกะลาของคาเมะ ไม่รู้ว่าทำไมทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องดี แต่จินกลับเลือกที่จะมองข้ามบางส่วนไปทันที เค้ากลับรู้สึกว่าไม่ว่าตอนนี้จะเป็นนายคาซึยะ หรือเมื่อก่อนจะเป็นคาซึจัง...แต่คาเมะก็คือคาเมะ ร่างเล็กยังคงเป้นเด็กเอาแต่ใจและเชื่อมั่นในตัวเองเสียเหลือเกิน แถมยังเป้นนักสร้างปัญหาชชั้นยอดอีกต่างหาก






"แกจะหัวเราะอะไรจิน! นี่มันเรื่องใหญ่นะ!"เรียวแหวใส่คนที่ดูไม่ทุกข์ร้อนเลย






"ไม่ต้องคิดมากหรอก คาเมะไม่ได้ฮิโรกิเป้นแฟน....ตอนนี้คาเมะเลิกติดต่อฮิโรกิไปสองสามวันแล้ว เห็นเจ้าเปี๊ยกยูยะบอกว่าเพราะฮิโรกิกำลังคบฝรั่งสูงยาวขาวใหญ่...อะไรซักอย่างนี่แหละ"






เรียวเบิ่งตาออกมากกว่าเดิม นี่มันยิ่งกว่ารุ้ว่าคาเมะแอบรักเพื่อนเสียอีก นี่จะมาช่วยเพื่อน หรือจะมาหาเรื่องซ้ำเติมตัวเองกันแน่วะ!









จินนอนอมยิ้มอยู่คนเดียวเงียบๆบนเตียง แม้ที่ปลายเตียงจะเปิดทีวีอยู่ แต่ร่างสูงไม่ได้ใส่ใจกับมันเลยซักนิด แต่ก็เปิดเอาไว้เพราะเมื่อก่อนมีคนชอบเปิดเอาไก่อนนอนจนติดเป้นนิสัยมาถึงจินด้วย.....วันนี้หลังจากที่ยามะพีและเรียวกลับไป จินก็ไม่ได้ไปทำงานที่โต๊ะอีกเลยร่างสูงเลือกที่จะมานอนคิดถึงความเจ้าปัญหาของใครบางคนแล้วอมยิ้มขำอย่างไม่มีเหตุผล






คาเมะก็ยังคงเป็นคาเมะคนเดิม ที่ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไป แต่คาเมะก้ยังคงเป้นนักสร้างปัญหา และยังเป็นพวกชอออบคิดอะไรซับซ้อนซ่อนเงื่อน จนจินยังเคยถามเลยว่าคาเมะไปเอาความคิดมากมายแบบนั้นใส่ไว้ในหัวได้หมดยังไง แต่ไม่ทันได้คิดจนผลอยหลับไปเสียงโทรศัพท์ก็เข้ามาเสียก่อน







ร่างสูงยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป้นมารดาของตนเองที่มันจะดทรเข้ามาเป้นประจำด้วยความเป็นห่วง เมื่อตอนที่คาเมะอยู่แม่ไม่ได้โทรมาขนาดนี้ แต่พอเด็กคนนั้นหายไปจากจิน จินก้เริ่มกลับมาใช้ชีวิตแบบตอไม้ตายแล้วจนทำให้ที่บ้านเป้นกังวลอีกครั้ง




"ผมสบายดีครับแม่ ไม่ได้ทำงาน...."ร่างสูงตอบให้มารดาสบายใจพร้อมโชว์เสียงเปิดทีวีให้ดูว่าเจ้าตัวไม่ได้เอาแต่ทำงานงกๆแบบที่แม่คิด






ร่างสูงคุยกับแม่ด้วยคำตอบเดิมๆ แม้แม่จะยังคงยืนยันว่าต้องการมานอนเป้นเพื่อนที่คอนโด แต่จินก้ปฏิเสธมาตลอด ไม่ใช่เพราะไม่อยากเจอ แต่ไม่อยากให้แม่มาเห้นว่าลูกชายเป้นหนักมากกว่าที่เคย เพียงแค่แม่รู้ว่าพอคาเมะไปจินก็กลายเป้นคนเงียบขรึมคนเดิมก็ห่วงมากพออยู่แล้ว







ชายหนุ่มคุยกับมารดาต่ออีกซักพักก่อนจะวางสายไป....มือใหญ่เอื้อมเอามือถือไปวางที่หัวเตียงเหมือนเดิม แต่หน้าจอกลับปรากฏเบอร์ที่ไม่ได้รับถึงสิบเจ็ดสาย....ตั้งแต่เกิดมาจินไม่เคยเจอใครโทรจิกเป็นสิบสายแบบนี้เลย
แล้วนี่เป้นเบอร์ใครก็ไม่รู้จัก เท่าที่ดูมีมาสองเบอร์....ธรรมดาแล้วจินไม่ใช่คนสนใจการโทรกลับหาคนที่ไม่รู้แม้ชื่อ แต่เค้ารู้สึกว่าการโทรมามากมายขนาดนี้ต้องเป้นเรื่องสำคัญแน่นอน ร่างสุงจึงเลือกโทรออกหาเบอร์ล่าสุดที่โทรมา






"สวัสดีครับ"






"คุณ!!!!! ทำไมคุณไม่รับสายเลย!!!!!"





"เอ่อ ใครครับเนี่ย....."จินยังใช้คำสุภาพแม้อีกฝ่ายจะอารมณ์เสียใส่ทั้งที่ไม่รู้ว่าเป้นใครด้วยซ้ำ






"ฮิโรกิไงล่ะ ฮิโรกิ!"






"นายไปเอาเบอร์ชั้นมาจากไหนเนี่ย"จินออกจะทึ่งความสามารถของเด็กสามคนนี้อยู่พอตัวทีเดียว ไม่รู้ว่าเพราะอะร ทั้งสามคนถึงมีความสามารถในการตามล่ามากขนาดนี้ จินไม่เคยจำได้เลยว่าให้เบอร์ขงตัวเองกับฮิโรกิไปก่อนหน้านี้






"แค่เบอร์นี่มันกระจอก มากกว่านี้ผมก็หาได้....อย่าลืมสิว่าคุณเคยเป็นอดีตว่าที่สามีของนังชะนีอิจิโกะที่เต้นรูดเสาจนตัวเองความจำเสื่อมน่ะ!"






เคยเป็นอดีตว่าที่สามี






ภรรยาชื่ออิจิโกะด้วย แถมความจำเสื่อมเพราะเต้นรูดเสายั่วตัญหาอีกต่างหาก






จะมีใครที่มีตำแหน่งยาวกว่าจินอยู่บนประเทศแห่งนี้อีกมั๊ยเนี่ย






"ผมกับยูยะโทรหาคุณแทบตาย แต่คุณไม่รับสายเลย.....รู้มั๊ยเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!!!"






"มีเรื่องอะไร...."จินถามอย่างใจเย็น แต่เด็กปลายสายไม่คิดจะเย็นด้วยเลยซักนิด เค้าออกจะชินแล้วล่ะกับน้ำเสียงตื่นเต้นเสมอของเด็กทั้งสาม แล้วไอ้การเรียกชื่อด้วยคำประหลาดๆนั่นอีก....ก็อย่างว่า...จินเคยอยู่กับคาเมะที่แก่แดดแก่ลมยิ่งกว่านี้มาแล้วนี่ พอเจอฮิโรกิเลยรู้สึกเหมือนเด็กคนนี้ก็กลายเป็นเด็กเรียบร้อยไปเลยล่ะ






"นังชะนีมันหนีออกจากบ้านน่ะสิ!!!!!"






"ว่าไงนะ!!!!"จินตะโกนเสียงดังพร้อมทั้งหันไไปมองนาฬิกา นี่มันเข้าวันใหม่ไปแล้ว แล้วคาเมะยังหนีออกมาจากบ้านอีกอย่างนั้นเหรอ






"นังชะนีนั่นทะเลาะกับที่บ้านหนักมาก แล้วก็ตะดกนว่าไม่อยากอยู่แล้ว คุณน้าเรียกเท่าไหร่ก้ไม่หันมา ขนาดร้องไห้จะเป้นจะตายมันยังไม่สนเลย...."ฮิโรกิฟ้องฉอดๆเมื่อเจ้าเพื่อนตัวดีทำเรื่องแย่ๆลงไปเสียแล้ว






"เจ้าเด็กนั่น....."จินได้แต่เรียกอย่างโมโห คาซึยะคนนั้นจะรู้มัยว่าตัวเองนิสัยเปลี่ยนไปมากแค่ไหน นี่คงไม่รู้สึกเลยสินะว่าแม่ร้องไห้หนักขนาดไหน ห่วงมากแค่ไหน




"ใจเย็นฮิโรกิ....เดี๋ยวชั้นจะให้เพื่อน....."






จินชะงักไปทันทีเมื่อมีบางอย่างดึงดูดความสนใจมากกว่า ตอนนี้ที่หน้าห้องของเค้ามีคนกำลังพยายามพังประตูอยู่แน่ๆ แถมด่าซะลั่นไปทั้งชั้นอีกต่างหาก








ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ






"เปิดเซ่! ไม่มีคนในนี้รึไงวะ นานแล้วนะโว๊ย!"






เสียงดังสนั่นมาจากประตูหน้าห้องจินที่จินคิดว่าคงเป็นฝีเท้ามากกว่าฝีมือ และเสียงก่นด่าที่ได้ยินนั้นมันก็แสนคุ้นหูเหลือเกิน ไม่ต้องเปิดอินเตอร์โฟน ไม่ต้องเห้นหน้า จินก้รู้ว่าใคร






"ฮิโรกิฝากบอกคุณนน้าด้วยว่าคาเมะอยุ่กับพี่...."จินบอกปลายสายเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมดุกลับมีแววเจ้าเลห์อย่างที่ไม่เคยเป้นมาก่อน






"เอ๊ะ....คาเมะไปนั่นเหรอ...."






"ใช่ ฝากบอกคุณน้าด้วยแล้วกันว่าไม่ต้องเป้นห่วง เดี่ยวทางนี้พี่จัดการเอง...." จินวางสายฮิโรกิขณะเดินเอื่อยๆไปที่ประตู ร่างสูงยืนฟังคาเมะด่าสารพัดอย่างคนอารมณ์เสีย ก่อนจะยอมเปิดประตูเมื่อร่างเล็กเลิกเตะมัน






"เดินมาเปิดจากธิเบตรึไง!!!" คาเมะแขวะทันทีที่เห็นจิน แต่ร่างสูงกลับหัวเราะออกมาเสียงดังกับคำทักทายแรกที่เจอกันหลังจากหายไปเป็นอาทิตย์ เอาเถอะ....เด็กมันกำลังอารมณ์ไม่ดี คิดซะว่าเป้นคำทักทายที่น่าจดจำดีแล้วกัน







"ไม่เจอกันนาน นายยังไม่เต็มเต็งเหมือนเดิมนะ..."คาเมะซัดเข้าให้อีกเมืื่อไม่ได้ดั่งใจ แต่ในตอนนี้จินไม่คิดดมดหเลยซักจิด เค้ากลับรู้สึว่านี่แหละคือคาเมนนาชิที่เค้ารุ้จัก ออกจะคิดว่ามันตลกด้วยซ้ำไป







ร่างสูงเบี่ยงตัวให้อีกคนที่ดันตัวเองเข้ามาในห้องอย่างไม่ขออนุญาตใดๆ คาเมะเดินฉับๆไปที่ห้องที่ตัวเองเคยอยู่ ในระหว่างนั้นจินก้สังกตร่างเล้กไปด้วย







คาเมะมาในชุดที่ดูเป็นผู้ชายจริงๆ แม้เสื้อเชิ้ตนั่นมันจะปลดกระดุมมากไปหน่อยก็เถอะ แถมยังมีประเป๋าเป้ใบใหญ่สีดำแบบไม่มีลายสะพายมาด้วยแขนข้างเดียว ข้างในนั้นคงอัดไปด้วยข้าวของที่จำเป้นมากมายในแบบที่คาเมะจังคนก่อนต้องบ่นอิบว่าแบกไม่ไหว






"นายดูเป้นผู้ชายมากจริงๆ...."






"เสียใจกับเกย์อย่างนายด้วย ชั้นเป้นผุ้ชายว่ะ...."แม้แต่คำลงท้ายนั่นยังบอกได้เลยว่าผู้ชายแน่นอน






"เฮ๊ย! เตียงไปไหนวะ!!!!" คาเมะทิ้งกระเป่าลงกับพื้นทันทีที่เห้นเพียงแต่ห้องที่ว่างเปล่า ไม่มีเตียงสีขาวอันใหญ่ ไม่มีโซฟาที่มุมห้อง ไม่มีแม้แต่ผ้าม่านด้วยซ้ำ ห้องนี้มันโล่งซะจนเหมือนห้องที่เพิ่งซื้อ






"ชั้นเหม็นบุหรี่เลยให้คนมาขนไปทิ้งแล้ว...."จินตอบอย่างฉะฉาน ออกจะพอใจมากทีเดียวที่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เค้าเกิดคึกอยากทำความสะอาดห้องนี้ไว้ เผื่อใครบางคนจะกลับมาใช้มันอีกครั้ง เลยให้คนมาขนไปทำความสำอาดใหม่ทั้งหมด
และก้ช่างเป้นโชคชะตาที่เล่นตลกกับคาเมะจริงๆที่เลือกมาในวันที่ไม่มีที่นนอนเลยแบบนี้






"แล้วชั้นจะนอนที่ไหน!" คาเมะถามอย่างหาเรื่องประหนึ่งว่าตัวเองเป้นเจ้าของห้องนั้นจริงๆ





"ไปนอนกับชั้นเหมือนเดิม...."






"ฝันไปเหอะ ไปเอาเตียงมา" ร่างบางหันมาสั่งจินอีกครั้งออย่างเอาแต่ใจตามแบบของเจ้าตัว แต่จินเพียงกอดอกแล้วพิงตัวกับผนังเอาไว้ด้วยท่าทางสบายๆ






"ไม่....นี่มันห้องของชั้น ชั้นไม่อยากทำอะรชั้นก้จะไม่ทำ...."






นี่เองความรู้สึกขอคนที่เป้นฝ่ายข่ม....นี่หรือเปล่าที่เป็นสาเหตุให้คาเมะทำตัวเหนือจินเสมอ เพราะมันสนุกแบบนี้นี่เอง....ร่างสูงมองคาเมะที่ก้มลงหาของในกระเป๋า ซึ่งจินขอทายว่าคาเมะกำลังจะเอาเงินออกมาฟาดหัวคนอื่นแบบที่ชอบทำประจำ






"เงินนายใช้ไม่ได้กับชั้นหรอกนะ...."จินดักทางอย่างรู้ดี คาเมะดูโมโหมากเมื่อวันนี้ทะเลาะกับที่บ้านแล้วยังมาโดนจินกวนอีก






"ตอนนี้นายไม่มีที่ไปแล้ว ที่นี่เป้นที่เดียวที่นายมี....ถ้านายไปหาเพื่อนนรับรองเลยว่าบ้านคาเมนาชิต้องมาลาคอนายกลับบ้านแน่....แต่ถ้าอยู่นี่จะไม่มีใครทำอะไรนายได้....."จินเสนอด้วยท่าทีเจ้าเล่ห์ เค้าเริ่มเห็นทางที่จะได้คาเมะกลับมาอีกครั้งอยู่ตรงหน้าแล้ว






"ดูเหมือนนายจะมั่นใจมากเลยนะว่าที่บ้านชั้นจะไม่ตามมาที่นี่" คาเมะพยายามจับผิดท่าทางเป็นต่อนั่น






"บ้านนนายเคยฝากนายไว้กับชั้นมาก่อนนะ ถ้าชั้นพูดรับรองเลย่าจะไม่มีใครกล้ามาที่นี่....เพียงแต่นายเอง็ต้องทำตามกฏของชั้นเหมือนกัน...."






"ชั้นรู้จักแต่กฏแบบนักเลง...."คาเมะถกแขนเสื้อตัวเองขึ้นทันที ชายหนุ่มหัวเราะนิดๆ ดูเหมือนคาเมะคนนี้จินจะพูดด้วยดีๆไม่ได้เสียแล้ว ร่างเล้กกลายเป้นพวกผู้ชายชอบใช้กำลังเต็มรูปแบบ






"บอกไว้ก่อนนะว่านายได้เปรียบ เพพราะชั้นไม่เคยมีเรื่องกับใครเลย....."






"กลัวก็พูดมาตรงๆเลยดีกว่า...." ไม่คิดเเลยว่าวันที่จินจะพูดกับคาเมะอย่างลูกผู้ชายจะมาถึง นี่ถ้าอัดวีดีโอเก็บไว้ประจานเผื่อตอนที่คาเมะความจำกลับมาหรือส่งไปให้เพื่อนของเจ้าตัวดูคงสนุกดีพิลึก






"ถ้านายชนะอยากได้อะไรชั้นจะทำให้ทั้งหมด แต่ถ้านายแพ้ นายเองก้ต้องยิมรับและทำตามชั้นบอกเหมือนกัน....เช่น....นายต้องนอนเตียงเดียวกับชั้น อะไรทำนองนี้...."ไม่รุ้ว่าช่วงที่คาเมะไม่อยู่จินเองก็หัวฟาดพื้นหรืออะไร ตั้งแต่เกิดมาเค้าไม่เคยจำได้เลยว่าตัวเองเป็นคนเจ้าเลห์มากขนาดนี้






"เจอซักหมัดก่อนเถอะ !" คเาะมพุ่งตัวใส่จินทันที โชคดีเหลือเกินที่จินปัดมือคาเมะออกทันแล้วรวบเอวเล็กๆนั่นมากอดไว้แน่






"เฮ๊ย!!!!! ทำอะไรวะ!" เด็กหนุ่มร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายหอมแก้มทั้งสองข้างของตัวเองอย่างแรง จินดุสนุกมากที่คาเมะมองตาตื่นขนาดนั้น






"ชั้นบอกแล้วว่าชั้นต่อยใครไม่เป็น.....ชั้นก้ต้องใช่วิธีของตัวเองบ้างสิ" จินแถไปเรื่อย คาเมะเองก็พยายามแก้แค้นด้วยการต่อยที่ท้องจินแต่ทำไม่ได้เพราะจินกอดเอาไว้แน่นจนตัวติดกันเกกือบหมด






"นายแพ้แล้วนะคาซึยะ....."จินเตือนอีกฝ่ายที่ยังสู้ไม่เลิก






"ยังโว๊ย!!!!"






"นักเลงต้องยอมรับสิ....หรือนายอยากให้ชั้นจูบยืนยันความพ่ายแพ้ดีล่ะ...."จินดึงท้ายทอยคาเมะเข้ามาทำท่าจะจูบจริงๆถ้าคาเมะยังดื้อด้านแบบนี้






"อย่านะโว๊ย!!!!!! เข้าใจแล้ว!!!!!" คเามะตะโกนออกมาอย่างจำยอมจินเลยต้องยอมปล่อยร่างบางออกมาตามที่สัญญา แม้ในใจอยากจะให้คาเมะดื้ออีกซักครั้งเพื่ออะไรบางอย่างก็ตาม






จินมองเด็กหนุ่มที่เอาแขนเสื้อเช็ดแก้มตัวเองอย่างรังเกียจก็อดยิ้มออกมาไม่ได้....คาเมะคนก่อนพยายามแทบตายเพื่อจะจูบจินที่ขัดขืน แต่คาซึยะคนนี้เกลียดแทบตามเหมือนกัน และกลายเป็นจินเองที่อยากฉวยโอกาสเป็นการดัดหลังคนบางคนที่ทำให้จินขาดไม่ได้






"เอาล่ะ ดึกแล้ว....นายควรอาบน้ำนอนซะ ชั้นเองก้ต้องไปทำงานแต่เช้า...."จินทิ้งคำสั่งไว้ก่อนจะกลับหลังเดินกลับห้องนอน ได้ยินเสียงคาเมะตะโกนด่าอย่างไม่มีทางสู้ข้างหลัง ดวงตาคมดุเต็มไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป้นมาก่อน
แอบขำนิดๆเมื่อคาเมะตะโกนว่าไม่มีทางนอนด้วยแน่นอน ถึงมันจะต่างกับคาเมะคนก่อนอย่างสุดขั้วก็ช่าง จินก้ช่างตื๊อแบบคาเมะเป้นเหมือนกัน







"ชั้นยอมนายมามากแล้วคาซึยะ....ตอนนี้ขอเอาคืนบ้างเถอะ....."




TO BE CON



ความพยายามครั้งที่ห้า แอนนาไปนอนแล้วนะคะ ที่ญี่ปุ่นตอนนี้ตีหนึ่งแล้ว แอนนาต้องไปเรียนตอนเช้า
เอามาลงให้สบายใจว่าแอนนายังแต่งต่อแน่ แต่อาจไม่ได้ลงเท่าที่ควรเพราะเรียนและงาน แอนนาอยากเรียนต่อเลยพยายามหาเงินเรียนเองน่ะค่ะ ปั่นจักรยานไปทำงานก็ชั่วโงนึงแล้ว กลับอีกชั่วโมง เหนื่อยมากเลย (แอนนาไปทำงานในโรงงานค่ะ) งานหนักมาก T^T



ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ แอนนาไม่รุ้ว่าเมื่อไหร่จะเอาลงอีก แต่จะพยายามให้ถึงที่สุด ตอนนี้แอนนาเริ่มรู้วิธีเก็บข้อมูลแล้ว แม้จะไม่ได้ผลและยุ่งยากมาก แต่ก็ดีกว่าพิมพ์ลงบล๊อคสดๆแล้วหายครั้งแล้วครั้งเล่า T^T

ตอนนี้แอนนายังหาไม่เจอเลยค่ะว่าตอนพิมพ์แอนนาพิทพ์เร็วมากแล้วไปโดนอะไรเข้า มันถึงได้หายไปหมดแบบนั้น ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าทำยังไงถึงจะรุ้ว่าตัวเองพิมพ์ปกี่หน้าแล้ว ใช้ความรุ้สึกล้วนๆเลย


แอนนารู้ว่าตัวเองทำหน้าที่นักแต่งได้ไม่ดีเลย แต่จะพยายามต่อไปนะคะ ขอโทษสำหรับการรอคอยและความยุ่งยากด้วยค่ะ



บ๊ายบายค่ะ

ประกาศเรื่องการพักแต่งฟิค

  • 2013/05/27(月) 23:05:24

สวัสดีค่ะ


ไม่เจอกันนานเลย คิดถึงทุกคนมากนะคะ
ขอดทษนะคะที่หายไปนานแบบนี้ แอนนามีเรียนค่ะ แ้วก็ทำงานทุกวันเลยหลังเลิกเรียน กลับมาก็ดึกแล้ว


แต่ปัญหาที่ไม่เคยจบคือความสามารถในการใใช้คอมพิวเตอร์ของแอนนาเองแค่ แอนนาให้คนอื่นลงฮาร์ดดิสให้ใหม่ ฟิคแอนนาหายไม่เป็นไร พอลงใหม่ไม่มีเวิร์ดแอนนาก็พยายามแล้วแต่ไม่ได้ จนกระทั้งแอนนาใช้การพิมพ์สดๆลงบล๊อค แต่มันก็ไม่เป้นใจอีก เพราะแอนนาไปกดปุ่มอะไรที่คีย์บอร์ดไม่รู้ สิง่ที่แอนนาพิมพ์มาทั้งหมดหายไปหมดแล้วค่ะ


ตอนนี้แอนนาเลยท้อมาก และยังไม่รู้เลยว่าควรเริ่มต้นตรงไหน จะเรียน จะทำงาน หรือทำสิ่งที่รัก.....


ประกอบกับช่วงนี้คนอ่านฟิคแอนนาลดลงเหลือประมาณเจ็ดท่านได้ (นับจากคอมเม้นต์) แอนนาจึงคิดว่านี่เป็นเวลาที่ดีแล้วที่จะหยุดไว้ก่อน ขอแอนนาหายเสียใจกับเรื่อความยายามที่ไม่เคยสำเร็จของแอนนาก่อน และแอนนาสามารถแต่งฟิคต่อได้ แอนนาจะเอามาลงให้ค่ะ


ขอโทษจริงๆนะคะที่ประกาศช้าแบบนี้ แต่ในระหว่างนี้แอนนาลองมาหลายครั้งแล้ว และคิดว่าถ้ายังลงไม่ได้ หายไปนานๆแบบนี้ก็ควรจะประกาศหยุดไปเลยดีกว่า ขอเวลาทำใจกับฟิคที่หายไปนับครั้งไม่ถ้วนก่อนนะคะ ขอโทษด้วยค่ะ




Sweetysassy Anna

Little Kame VS Big Jin Chapter 15

  • 2013/03/26(火) 15:40:42

Fiction: Little Kame VS Big Jin
Cast: JK
Auther: Sweetysassy
Chapter: 15









"ความจำเสื่อม!!!!!"






"เบาๆหน่อยก็ได้...."







จินถอยหายใจเมื่อเด็กทั้งสองคนมีอาการไม่ได้ต่างจากที่คิดเลย ฮิโรกิกับยูยะยังุบปากตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำตอนที่จินเล่าให้ฟังจนถึงตอนนี้ เด็กหนุ่มทั้งสองมอที่จินอย่างพินิจพิจารณาแล้วมองไปที่ประตูห้องอีกฝั่งนึง..






ใช่....





ประตูห้องอีกฝั่งนึง.... ประตุที่เปิดไไปแล้วเคยมีแต่ตุ๊กตานอนอยุ่เต็มไปหมด แต่เมื่อคืนหลังจากที่คาเมะได้ยืนยันด้วยฝ่าเท้ากับจินแล้วว่าเจ้าตัวเป็นชายหนุ่มเกินล้าน คาเมะก็ไม่ต้องการอยู่ใกล้จินอีกต่อไป เพราะตอนนี้เค้าก็เป็นเหมือนไอ้โฮโมโรคจิตเท่านั้นเอง




ห้องที่เหลืออยู่เลยต้องตกเป็นของคาเมะ และยิ่งเพิ่มความร้ายกาจของเรื่องเข้าไปอีกเมื่อคาซึยะเปิดไปเจอกองตุ๊กตาที่นอนเรียบเป็นตับบนเตียงที่เคยเกือบเ็ป็นของตัวเอง และร่างบางก็เชื่อว่ามันคือของจินแน่นอน ก่อนจะทั้งเตะและโยนมันออกมาจากห้องจนหมดเจ้าตัวถึงเข้าไปนอนได้ ถ้าคาเมะจังคนเดิมได้รู้ว่าตัวเองได้กระทำร้ายกาจกับลูกๆของเจ้าตัวไป รับรองเลยว่าต้องเสียใจมากๆแน่







"คุณจะให้เชื่อเหรอไง...นังนั่นน่ะมันกระเทยยันไส้ มันไม่กล้ามาเป้นผัวเองหรอก" ฮิโรกิเอียงหน้าถามจินพร้อมแววตาหาเรื่องเหมือนเคย แต่ไอ้คำพูดพวกนั้นมากกว่าที่ทำให้จินไม่อยากตอบเอาเสียดื้อๆ






"อู๊ย....แค่คิดว่านังชะนีอิจิโกะจะกลายเป็นผู้ชายชั้นก็สยองแล้ว" ยูยะลูบๆแขนบอบบางของตัวเองก่อนจะตัวสั่น แต่จะให้ถูกต้องจินคิดว่าคาเมะเป็นผู้ชายอยู่แล้วไม่ใช่หรือ แม้จะเห็นด้วยอย่างมากก็ตามว่าเค้ารู้สึกผิดปกติกับคาเมะเวอร์ชั่น ชายหนุ่ม มากก็ตามที







"มันใ่เรื่องที่ชั้นจะเอามาล้อเล่นหรือไง ไม่ชเื่อก็เข้าไปถามเพื่อนพวกนายเอาเองเลย" จินไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอีกครั้งหรอก เกิดคาเะเข้าใจว่าเค้าพยายามจะเข้าไปในห้องนั่นจินอาจจะเจ็บตัวมากกว่าเมื่อวานก็ได้







"มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ" ยูยะพูดก่อนจะลุกขึ้นไปที่ห้องคาเมะทันที ร่างบางเคาะประตูไม่กี่ทีเสียงคาเมะก็ตอบกลับออกมา แต่พอรู้ว่าไม่ใช่จินเจ้าตัวก็ยอมเปิด







"อะไร..." คาเมะยืนอยู่หน้าประตูห้องในท่าที่จินไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต วันนี้นายคาซึยะมาดแมนด้วยชุดนอนเสื้อยืดสีทึบกับกางเกงขายาวที่จินไม่เคยเห็นเลยว่าเจ้าตัวมีมัน อะไรบางอย่างดูแปลกไปจนยูยะกับฮิโรกิก็ยังรู้สึกได้







"เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนชั้นเนี่ย!!!!!!!!!" ฮิโรกิแหวเสียงดังทันทีที่จับความผิดปกติได้ คาเมะเพียงขมวดคิ้วนิดๆแต่ไม่พูดอะไรและจ้องมองคนทั้งสองด้วยสายตาดูหงุดหงิดกับเสียงนั้น






"แกคือวิญญาณผู้ชายที่สิงอยู่ในตัวเพื่อนของชั้นรึไง ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" ยูยะถามแต่คาเมะก้ยังเงียบเหมือนเดิม






"นี่แผนนายที่จะล่อชั้นออกมารึไง" คาเมะหันมาหาเรื่องจินที่นั่งเงียบอยู่ที่โซฟา






"ดูเอาเองเถอะนะ ชั้นเหนื่อยแล้ว"จินบอกอย่างขอไปทีก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง






ชายหน่มไม่รู้จริงๆว่าไอ้ที่เป้นอยู่นี่มันเพราะอะไร เค้าน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ....นั่นมันลูกชายที่คุณน้าต้องการ ภารกิจเสร็จสมบุรณ์......แต่ทำไมจินถึงรู้สึกเหทือนคาเมะกลายเป็นคนอื่นที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า คาเมะคนก่อนหน้านี้แม้จะทำเรื่องให้จินมาแค่ไหน ร่างสูงก็ยังรู้สึกว่าสามารถแก้ไขได้ เปลี่ยนแปลงได้ ินรู้สึกอยากจะสู้และเอาชนะ รู้จักคาซึยะให้มากกว่านี้






แต่กับนายคาเมนาชิ คาซึยะคนใหม่นี่จินไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ มันเหมือนมีก้อนอะรมาจุกอยุ่ที่ลำคออย่างบอกไม่ถูก เหมือนใครมาดึงเอาอากาศออกไปจากห้องทุกครั้งที่คิดว่าคาเมะกลายเป็นคนอื่นที่จินไม่มีทางรู้จักได้อีก เพราะคาเมะเองก็ไม่ได้อากรู้จักจินอีกแล้ว




ชายหนุ่มมองหน้าจอคอมพ์ที่เป็นสีดำของตัวเองนิ่งๆเมื่อคิดถึงเหตุผลที่ไม่บอกบ้านคาเมนาชิเรื่องคาเมะ บางทีคุณน้าอาจจะดีใจ คาเมะได้ลับบ้าน ไปใช้ชีวิตเป็นนายคาเมนาชิแบบผู้ชายทั่วไป






ส่วนจินก็แค่เหมือนเดิม.....











"ตกลงพวกนายมาทำอะไร...." คาเะมถามซ้ำอีกครั้งเมื่อผู้มาเยือนทั้งสองยังไม่ขยับตัวไปไหนซักที






"เอาล่ะ สามีหล่อนไม่อยู่ที่นี่แล้ว เลิกเล่นละครซะที...." ฮิโรกิบอกคาเมะพร้อมปัดมอปมา แต่เพื่อนที่ว่าเพียงแค่ขมวดคิ้วตอบเท่านั้น






"ถ้าหมายถึงไอ้หมอนั่นล่ะก็ไม่ใช่! เลิกพูดอะไรทุเรศแบบนั้นซะที!!!!" คาเมะตะโกนอย่างเหลืออดพร้อมชี้นิ้วไปทางห้องฝั่งตรงข้าม






"คาเมะ หล่อนเป้นอะไรไปเนี่ย อย่าบอกนะว่าแม้แต่พวกชั้นก็จำไม่ได้...."ยูยะถามอย่างไม่อยากจะเชื่แหูตัวเอง ดูยังไงคเามะก็ไม่ได้โกหกแน่ๆ และจินก็ไม่ได้หลอกด้วยว่าเเพื่อนของเค้ากลายร่างไปแล้ว แต่นี่ถึงขั้นจำกันไม่ได้มันไม่มากไปหน่อยเหรอ






"อะไรของพวกนาย ไม่มีอะไรแล้วใช่มั๊ย ขอตัว..."คาเมะหมุนตัวเครียมปิดประตูห้องแต่อิโรกิดันเอาไว้ได้ทัน






"ขอถามอีกครั้งเถอะ นี่ไม่ได้โกหกใช่มัย ถ้ากำลังงเล่นละครหลอกหมอนั่นอยู่ก็ให้รีบบอกมา เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ พวกชั้นไม่มีวันหักหลังนายแน่






"พูดเรื่องอะไร...."ดูเหมือนคาเมะจะไม่เข้าใจจริงๆว่าฮิโรกิกำลังต้องการถามอะไร หรือกำลังพูดเรื่งอะไร






"ฮิโระจัง...."ยูยะเรียกเพื่อนเสียงอ่อยเหมือนจะร้องไห้เต็มทน ที่ว่าคาเมะเปลี่ยนไปยังไม่น่าใจหายเท่าแม้แต่พวกเค้าก็ยังจำไม่ได้ว่าเป็นเพื่อนกัน







คาเมะมองทั้งสองคนสลับไปมาก่อนจะเอามือทั้งสองข้างลูบหน้ากับหัวตัวเองแรงๆแล้วถอนหายใจหนักๆ ตอนนี้ทุกอย่างตกอยุ่ในความเงียบ แม้แต่คาเมะเองยังรู้สึกว่าไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้ นี่มันหนักกว่าตอนจับได้ว่าจะโดนปล้ำซะอีก






"ไม่รู้นะว่าเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับชั้น แต่ขอโทาแล้วกันชั้นจำไม่ได้จริงๆ แต่ชั้นไม่ได้เกลียดพวกนายนะ ชั้นรู้สึกดีกับพวกนายมากกว่าไอ้หมอนั่นอีก...." คาซึยะพยักเพยิดไปทางห้องอีกฟากให้รู้ว่าหายถึงจิน






"ถ้าอย่างนั้นก็ดี ถ้าเกิดหล่อนลืมเรื่องพวกชั้นก็ไม่เป็นไร แต่จะบอกไว้เลยชั้นมันนิสัยเสียไม่ชอบยอมแพ้แล้วชั้นก็จะเอาหล่อนกลับมาเป็นคนเดิมให้ได้ด้วย" ฮิโรกิบอกอย่างแน่วแน่ แต่ยูยะเพียงครางออกมาเบาๆเหมือนไม่มั่นใจ










"อคานิชิจิน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"






จินที่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้สะดุ้งโหยงอาจเป็นเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยก็เป็นได้ แต่ตอนนี้เด็กผู้ชายสองคนเข้ามาบุกถึงห้องเค้าแล้ว คนนึงหน้าตาดูโมโห แต่อีกคนทำหน้าขำๆแล้วสายตาเหมือนรู้ทัน....อะไรอีกล่ะเนี่ย อย่าบอกนะว่าระบายกับคาเมะไม่ได้แล้วเลจะมาหาเรื่องเค้าแทน






"มีอะไรล่ะ...."







"นายนี่เองที่ทำให้นังชะนีนั่นความจำเสื่อม มันลืมไปแล้วแม้กระทั่งพวกเรา แถมยังคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายอีกด้วย!" ยูยะแหวใส่ชุดใหญ่เมื่อเจอต้นเหตุที่ทำให้ตัวเองถูกลืม จินได้แต่ทำหน้าเหวอเพราะเท่าที่จำได้เค้าไม่ได้เป็นคนทำให้คาเมะหัวฟาดพื้นซะหน่อย







"ชั้นไม่ได้ทำ ชั้นจะเอาวิทยุฟาดหัวเพื่อนนายรึไง!" เด็กพวกนี้มันบ้าไปแแล้วรึไง จินไม่ใช่ฆาตกรนะที่จะไปเอาของแบบนั้นทำร้ายใครได้ง่ายๆ






"แหม~ ชั้นรู้ มันเป็นอุบัติเหตุ...." ฮิโรกิพูดพลางอมยิ้ม แถมยังขยับตาข้างหนึ่งให้จินอีกต่างหาก







"ก็ใช่น่ะสิ มันเป้นอุบัติเหตุ ใครเค้าจะอยากให้เป็นแบบนั้นกัน"







"เพราะนายนั่นแหละ ถ้าบอกนังชะนีนั่นดีๆว่าอยากมีเซ็กซ์ด้วยมันก็ยอมแล้ว แต่นี่ถึงขั้นไปรูดเสาแล้วตกลงมาทำให้วิทยุฟาดเพื่อนชั้นสมองเสื่อมเลยเนี่ยนะ!!!!" ยูยะแหวใส่อีกยกใหญ่







"ใช่เล่นนะเนี่ย....อคานิชิ จิน.....พ่อเสือร้าย"ฮิโรกิล้ออีกครั้ง







"ชั้นไม่ได้เต้นรูดเสานะ!"







"นังชะนีเมะเป็นคนบอกพวกเราเอง นังนั่นมองเสื่อมอยู่มันไม่โกหกหรอก!"







"เพื่อนนายต่างหากที่เต้นรุดเสายั่วชั้น แล้วหมอนั่นก้ทำเสาหักหล่นไปฟาดวิทยุ ชั้นคิดว่าคาเมะแกล้งความจำเสื่อมเลยบอกว่าชั้นเต้นรูดเสาแล้วพยายามจะปล้ำเค้าต่างหาก!!!"







จินไม่น่าไปโกหกเรื่องแบบนั้นกับคเมะเลย ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าทุกคนเข้าใจว่าจินคือไอ้ผู้ชายบ้ากามรูดเสาไปแล้ว T^T






"นายกับน้องชายนายนี่ไม่ได้ต่างกันเลยใช่มั๊ยเนี่ย"






"ชั้นไม่ได้จะทำอะไรแบบนั้นนะ!" TOT










กว่าจินจะอธิบายเป็นเรื่องยาวให้เด็กทั้งสองเข้าใจก็ปาไปดึกดื่น ไม่รู้อะไรดลใจให้เด้กสองคนนี้เชื่อจริงๆว่าจินเป็นคนแบบนั้น....แต่ฮิโรกิก็ยังอมยิ้มนิดๆแ้วก็ทำหน้าเหมือนรู้ทัน ซึ่งจินไม่ค่อยรู้สึกสบายใจเท่าไหร่ มันเหมือนกับว่าฮิโรกิแอบมาติดกล้องไว้ที่ห้องนี้ ทั้งๆที่มันเป้นของจินทั้งนั้น






"ถ้าอย่างนั้นก็เข้าทางคุณเลยน่ะสิ อยากให้มันเป็นแมนอยู่แล้วไม่ใช่รึไง...."ยูยะถามอย่างไม่ชอบใจ






"......."จินได้แต่เงียบเพราะเค้าเองก็ไม่รุ้เหมือนกันว่าที่เป้นอยู่นี่มันคือดีใจหรือเสียใจกันแน่






"จำมาสำนึกตอนนี้ก็ไม่ทันหรอกนะ...."ฮิโรกิบอก






"ชั้นไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องสำนึกด้วย....เด้กนั่นต่างหากที่ทำตัวเอง...."






"ผมหายถึงเรื่องที่คาเมะกลายเป็นผู้ชาย คุณก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่ามันเป็นยังไง เพื่อนพวกเราเหมือนกลายเป็นอีกคนไปเลย คุณจะบอกว่าแบบนั้นน่ะเหรอคือคาเมนาชิ คาซึยะ...."






"ไม่น่าดีใจเลยซักนิด ชั้นยอมให้มันเป็นตุ๊กตายดีกว่าออกไปซื้อบุหรี่แบบนี้...."ยูยะถอนหายใจเบาๆ





แต่จินถึงกับตาโตออกมาทันที






"บุหรี่อะไรกัน!!!!!"






"ไม่รู้นังชะนีน้อยนั่นหรอก พอมันเป็นผู้ชายมันก็เป็นอะไรปแล้วไม่รู้ มันบอกจะออกไปข้างนอกพอถามว่าไปไหนก้บอกว่าจะไปซื้อบุหรี่ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาไม่เคยเห็นสูบซักครั้ง นี่มันอะไรกัน...."ยูยะบอกอย่างเสียใจ นี่ก็เป็นอีกสาเหตุนึงให้เจ้าตัวเสียใจมาก เพราะนอกจากลักษณะท่าทางเปลี่ยนไป นิสัยก็ยังเปลี่ยนไปด้วย







"ชั้นจะจัดการเอง นี่ดึกมากแล้วพวกนายกลับไปได้แล้ว"จินออกปากไล่กลายไเพราะตอนนี้เค้ารู้สึกร้อนไปทั้งตัว ร่างสูงไม่ต้องการให้เด้กทั้งสองรู้ว่าจินจะทะเลาะกับคาเมะิีอีกครั้ง






"คุณอย่าโมโหสิ เพื่อนเรามันไม่เคยสูบนะ...."






"ชั้นโมโหเพราะไม่เคยสูบแต่คิดจะลองนี่แหละ เป็นอะไรชั้นไม่ว่า แต่นิสัยเปลี่ยนไปในทางแย่แบบนี้ชั้นไม่ยอมเหมือนกัน" นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าคาเมะความจำเสื่อมซะอีก นิสัยแย่ลงแบบนี้จะให้จินยอมรับได้ยังไง






"มันธรรมดาของผู้ชายไม่ใช่หรือไง เพื่อนคุณก็สูบผมเห็น...."ฮิโรกิแย้ง จินคิดว่าฮิโรกิคหมายถึงวันที่เจอเรียน เค้ากับเพื่อนนั่นกินเบียร์อยุ่นอกระเบียงแล้วเรียวก็สูบบุหรี่ด้วย...."






"แต่มันไม่ธรรมดาสำครับคาซึยะ จะเปลี่ยนเป็นชายเป็นหญิงอะไรชั้นไม่สนใจ แต่จะทำนิสัยแย่ๆแบบนี้ชั้นก็ไม่ยอมเหมือนกัน...."ยูยะมองจินอย่าพิจรณา ร่างสูงดูโมโหมากที่รู้ว่าคาเมะจะเริ่มใช่ชีวิตแบบผู้ชายเสเพล






"ที่โมโหนี่ โมโหแทนคุณน้าใช่มัีย...." จินเงียบไปทันทีที่ยูยะพูดจบ คุรน้าที่ว่าไม่บอกก้รู้ว่าหมายถึงแม่ของคาเมะ นี่เค้าเป้นเดือดเป้นร้อนยิ่งกว่าแม่ของเด็กนั่นอีกรึไง!






"ดูเหมือนคุณจะชอบนังชะนีอิจิโกะนั่นมากนะ ไหนนางบอกว่าคุณเป็นตอไม้ไม่รักมันไง...."






"พวกนายกลับไปได้แล้วน่า ชั้นจะไปจัดการเด็กนิสัยเสีย...."จินไล่ทั้งสองออกไปแทนการตอบคำถาม ฮิโรกิกับยูยะแค่ยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจคำตอบ แต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี ตอนนี้ทั้งห้องเลยเหลือแต่ความเงียบ มีแค่จิน






ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นเมื่อเดินไปทางห้องฝั่งตรงข้าม มันปิดสนิทแต่เค้าสาบานได้ว่าได้กลิ่นบุหรี่จากข้างใน นี่ถ้ายูยะไม่บอกจินก้คงแยกห้องใครห้องมัน ไม่ได้รู้เลยว่าวันนี้คาเมะจะทำตัวเหลวแหลกแบบนี้






"คาซึยะ เปิดประตู....."จินเคาะห้องก่อนจะเรียก ไม่นานนักคาเมะก็เปิดประตูให้ ในห้องมีกลิ่นบุหรี่ออกมาข้างนอกเลยทีเดียว จินดันประตูก่อนจะเดินเข้าไปอย่างถือสิทธิ์ความเป้นเจ้าของ






"มีอะไร...."คาเมะถามอย่างหาเรื่อง






"สูบบุหรี่ใช่มั๊ย...."






"ใช่"






"ทำไมำแบบนี้ เื่อก่อนนายไม่ใช่คนแบบนี้เลยนะ"







"นั่นมันเมื่อก่อนที่ชั้นจำไม่ได้ ตอนนี้ชั้นจะใช้ชีวิตแบบคนปกติ นายมีปัญหาอะไรนักหนา"คาเมะเองก็ไม่ยอ ร่างบางไม่ได้ตะดกนแว๊ดๆแบบที่ชอบทำประจำ แต่แค่พิงผนังห้องแล้วพูดเรียบๆเท่านั้น แต่ถึอย่างนั้นจินกลับรู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูก






"จำไม่ได้เลยทำตัวแบบนี้รึไง มันไม่ใช่ข้ออ้าง เลิกสูบบุหรี่เดี๋ยวนี้!" ร่างสูงทนไม่ไหวอีกแล้ว






"แล้วมันเรื่องอะไรของคุณ ผมบังคับให้คุณสูบด้วยรึไง นี่มันประเทศเสรีเค้าสูบกันเยอะแยะ"






"มันถูกที่เค้าสูบกันเยอะแยะ แต่นานไม่เคยเป็นเด็กแบบนี้เลย ถ้าความจำนายหายไปชั้นยังทำใจได้มากกว่านายทำตัวแย่ๆ"






"ชั้นแย่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายเล่า!!!!!" คาเมะตะโกนใส่บ้าง จินกัดฟันสบถออกมาก่อนจะลากแขนคาเมะไปทุ่มใส่เตียงอย่างแรง






"อะไรวะ!" ร่างเล็กตะดกนอย่างโมโห แต่จินเดินไปหยิบซองบุหี่ที่เหลืออยู่ก่อนจะขยี้มันแล้วเดินมาดึงคาเมะขึ้น






"เอาสิ! ถ้าชั้นมันไม่เกี่ยว เตรียมตัวไว้ได้เลย วันพรุ่งนี้ชั้นจะให้แม่นายมาดูลูกชายซะหน่อย เค้าจะได้ดีใจที่ลูกายเปลี่ยนไปมากขนาดนี้!!!!!!"






"ก็เอาสิ!!!!!!" คาเมะเองก็โมโหเหมือนกัน แม่เป็นเพียงคนไม่กี่คนที่คาเมะจำได้ และจินเคยบอกว่าคาเมะมาอยุ่นี่เพราะถูกแม่ส่งมาดัดนิสัยบางอย่าง แต่ถ้าหมอนี่เอาแม่มาขู่เค้าก็ไม่กลัวเหมือนกัน!











"เ็ป็นยังไงบ้างจิน คาซึยะอยุ่ไหน..." คุณน้าดูดีใจมากจริงๆตอนที่จินบอกว่าให้มาดูคาเมะที่เปลี่ยนเป็นผู้ชายเต็มตัวแล้ว เช้าตรู่วันต่อมานางก้รีบเร่งมาให้เห้นกับตาให้ได้






"อยู่ที่ห้องเค้าครับ...."จินชี้ไปทางห้องที่ยังปิดสนิท ร่างสูงไม่กล้ายิ้มตอบกลับจริงๆ แม่ที่หวังพึ่งและเต็มไปด้วยความยินดีแบบนี้จินไม่รู้จะพูดด้วยยังไง






"คาซึยะ คาซึยะ....."ห้องที่ปิดไว้ถูกเปิดด้วยเจ้าของห้องที่งัวเงียบเพราะยังไม่ตื่นนอน คุณนายคาเมนาชิโถมตัวเข้ากอดลูกชายสุดที่รักทันทีแม้คาเมะจะยังงงๆ








"ลูกดูเปลี่ยนไปจริงๆ..."






"ครับ...." แค่คาเมะตอบว่าครับก็ดูเหมือนจะทำให้คนเป็นแม่หัวใจพองโตจนลอยขึ้นฟ้า คาเมะไม่ได้พูดอะไรมากแต่ขอตัวไปอาบน้ำก่อน จินเลยพาคุณน้ามานั่นที่ห้องรับแขกแทน







"จิน..."






"ครับคุณน้า...." ร่างสูงรับคำขณะเดินเอาน้ำผมไม้มาให้






"นั่นใช่คาซึยะลูกน้าจริงๆเหรอ..."






"ใช่สิครับ ตอนนี้เค้ากลายเป้นผู้ชายเต็มตัวไปแล้ว"จินพูดอย่างขมขื่นแต่ก็เก็บอาการไว้ให้ลึกที่สุด ชายหนุ่มมองคุรน้าที่รู้จักแต่เด็กจิบน้ำนิดๆก่อนจะมองไปที่ทางห้องลูกชายตัวเอง






"เค้าเหมือนไม่ใช่คาซึยะเลย..."






จินสะดุดลมหายใจไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงที่แสนเศร้านั้น ร่างสูงอึกอักอยากจะพูดมันออกมาแต่ก็ทำได้ลำบากเหลือเกิน บางทีที่พูดอยุ่อาจหมายถึงคาเมะที่คุณน้าต้องการ จินไม่ควรทำให้เสียเรื่องตอนนี้






"เมื่อกี๊น้าได้กลิ่นบุหรี่ด้วย ไม่ช่จินใช่มั๊ย...."ดวงตาที่จ้องมองมา จินไม่รู้ว่ามันคือความเสียใจ ดีใจ ดล่งใจ หรือทุกข์ใจ แต่เค้าไม่ควรจะหลอกคุรน้าแบบนี้






"ครับ....ไม่ใช่ผม...."






"คาซึยะเหรอ.....ทำไมเปลี่ยนไปมากขนาดนี้...."






"คาซึยะน่ะ น้าไม่ได้เสียใจมากมายหรอกนะที่คาซึยะจะสุบบุหรี่ แต่น้ารู้สึกบอกไม่ถูกเลยที่เห็นเค้ากลายเป็นคาเมะอีกคนแบบนี้....เมื่อก่อนเค้าน่ะร่าเริงมาก พูดคุยกับน้า กอดน้า แกล้งน้าประจำเลย....ออกจะน่ารำคาญแต่น่าก็ชอบ...."






จินได้แต่รับฟังเงียบๆ ใช่เลย....นั่นแหละคาซึยะคนก่อนที่จะกลายเป็นแบบนี้






ร่าเริง ขี้เล่น พูดมาก น่ารำคาญ






แต่จินว่าไม่เ้ป็นไรหรอก.....






"แต่จินเห็นมั๊ย เค้าไม่ทักน้าซักคำ เค้าแค่ยิ้มนิดๆ ไม่ได้กอดน้าด้วยซ้ำ...."นางคาเมานชิพูดอย่างนึกเสียใจ






"คุณน้าไม่ดีใจเหรอครับที่เค้าเปลี่ยนไปแล้ว.."






"น้าก็ดีใจนะ แต่ถ้าเปลี่ยนไปแบบนี้น้าปรับตัวไม่ทันเลย...."นางคาเมนาชิพูดก่อนหัวเราะแห้งๆพยายามให้ตลก แต่จินขำไม่ออกเลยจริงๆ ร่างสุงกำหมัดแน่นก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ติดๆกัน






"คุณน้าครับ...นั่นน่ะไม่ใ่คาเมนาชิ คาซึยะหรอกครับ...."






"จินพูดเรื่องอะไรน่ะ...."นางคาเมนาชิวางแก้วน้ำลงก่อนจะหันมาหาลูกชายเพื่อนตรงๆ






"คาซึยะความจำเสื่อมครับ เค้าลืมว่าตัวเองเป้นใคร ลืมเพื่อนตัวเอง ลืมผม....แต่เค้าจำคุณน้าได้นะครับไม่ต้องห่วง เพียงแต่ว่าตอนนี้เค้ากลายเป็นเด้กผู้ชายที่ออกจะนิสัยเสียเท่านั้นเอง....."






จินพูดรวดเดียวให้จบ แม้ประโยคจะไม่ได้ยาวแต่เค้ากลับรู้สึกว่ามันช่างเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ทุกสิ่งทุกอย่างตกอยุ่ในความเงียบ ชายหนุ่มมองคุณน้าตรงๆอย่างยอมรับผิด แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น






"ไม่ใช่อุบัติเหตุร้ายแรงใช่มั๊ย...."






"ไม่ครับ คาเมะแค่..."ร่างสูงกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างฝืดคอเหลือเกิน






"เด็กนั่นทำตัวเองสิท่า....นิสัยเค้าล่ะ..."เป็นครั้งแรกที่จินเห็นคุณน้าหัวเราะแบบไม่ฝืน ทั้งๆที่ลูกัวเองความจำเสมื่อมอยุ่แท้ๆ แต่พอพูดถึงความเฉิ่มของลูกชายคนเก่าคุณน้ากลับยิ้มออกมาอย่างไม่รุ้ตัว






"คุณน้า....ไม่เป็นไรใช่มั๊ยครับ...."จินถามอย่างไม่สบายใจ แต่ได้รับเพียงการปัดมือไปมาเท่านั้น






"ไม่หรอก คาซึยะไ่ม่บาดเจ็บก็พอ"






"ผมขอโทษครับคุณน้า ผมน่าจะดูแลเค้าได้ดีกว่านี้...."






"ไม่เป้นไรหรอก เด็กนั่นคงดื้อมากสินะ น้ายังเอาไม่อยุ่เลย ตอนแรกน้าแปลกใจด้วยซ้ำนะทีเค้าอยุ่กับจินมาได้นานขนาดนี้ ถ้าเป้นคนอื่นคงเลิกพยายามหรือเปิดเปิงไปแล้ว น้าต้องขอคุณต่างหากที่เค้ากลายเป็นลูกชายเต็มตัวเสียที...."






"แล้วเรื่องความจำของเค้า....






"ไม่เป้นไรหรอก เค้ายังจำครอบครัวได้นี่นา...." ใช่เลย....คาซึยะจำได้





แค่ลืมเพื่อนรักสองคน







แค่ลืมจิน......





"แล้วคุณน้าจะให้ทำยังไงต่อไปครับ..." ยังไงจินก็น่าจะทำให้มันสมบูรณ์ที่สุดในฐานะที่ได้รับความไว้วางใจมากขนาดนี้






"ไม่แล้วล่ะจิน น้าทำให้ินลำบากมามากพอแล้วนี่คาเมะก็กลายเป้นผู้ชายอย่างที่หวังอีกต่างหาก สงสารจินแย่เลยตั้งเป็นเดือนๆ"นางคาเมนาชิพูดอย่างเกรงใจจริงๆ






จินที่กำลังจะบอกว่าไม่เป้นไรแต่ไม่ทันได้พูดก็ต้องชะงักกึกเหมือนมีคนมาทุบอกมันแน่นอย่างบอกไม่ถูก เค้ารับรู้ได้ถึงรอยยิ้มของผุ้หญิงตรงหน้า แต่ในหูมันกลับอื้ออึง สมองว่างเปล่า ปากพูดไม่ออก






"ต่อจากนี้ไปน้าจะพาคาซึยะกลับไปดูแลต่อที่บ้านเอง....."






กลับบ้าน...






คาซึยะ.....จะกลับบ้าน.....






TO BE CON









ขอดทษนะคะที่หายไปนานมากขนาดนี้
แอนนาประสบปัญหาด้านคอมพิวเตอร์ค่ะ คอมแอนนามาพังที่ญี่ปุ่น แล้วเมืองที่แอนนาอยู่มันบ้านนอกมาก
ที่นี่ไม่ได้มีร้านซ่อมคอมอยู่เกลื่อนเมืองแบบที่ไทยค่ะ ทุกอย่างเป้นของแท้หมดเลย
ทำเอาชะนีจนๆถึงกับอึ้ง แต่โชคดีมากที่แอนนาได้รับความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ชาวไทย ได้ซ่อมคอมให้ แถมยังไปซื้อฮาร์ดดิสใหม่ให้ด้วยในราคาที่แอนนาสามารถจ่ายไไหว ฮ่าๆๆๆๆๆ


ปัญหาต่อมาคือกว่าคอมจะเสร็จก้นานมากแล้วเพราะเป้นช่วงสอบปลายเทอม ไม่ค่อยว่างซ่อมให้เท่าไหร่ แอนนาก็เกรงใจเค้าเลยเก็บไว้ก่อน
ซ่อมเสร็จก้ดันไม่มี ไมโครซอฟเสิร์ดอีกT^T



แอนนาโง่เรื่องคอมพ์มากค่ะ แอนนาพยายามพิมพ์นิยายใส่ในโน็ต แล้วก้เซฟตามปกติ(เหมือนที่แอนนาคิดเอง) ปรากฏว่าพอเปิดมามันไม่เป้นภาษาไทยค่ะ TOT


ความพยายามต่อมาคือแอนนามาพิมพ์สดๆใส่บล๊อคเลย แต่แอนนาไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนและมันใช้เวลานานมาก แอนนาพิมพ์ไปได้เกือบจบจะออกไปทำธุระเลยกดปุ่มอะไรไม่รู้ของบล๊อค มันรีเฟสตัวเองแล้วนิยายทั้งหดก็หายไปอีกครั้ง TOT




บอกตรงๆว่าท้อมากค่ะ วันนี้จึงพยายามอีกครั้ง
แอนนาต้องขอร่ายยยาวหน่อยเพราะรู้สึกผอดมากจริงๆที่หายไปแบบนี้ บวกกับอากากรน้อยใจที่ไม่มีคนอ่านแล้ว
แต่ช่างมันเถอะค่ะ แอนนาจะพยายามให้มากที่สุด
ขอบคุณทุกคนที่ยังอ่านอยู่นะคะ
เจอกันใหม่ค่ะ

Little Kame VS Big Jin Chapter 14

  • 2013/02/20(水) 15:24:58

Fiction: Little Kame VS Big Jin
Cast: JK
Auther: Sweetysassy
Chapter: 14






จินภอนหายใจเมื่อวันนี้เจอแต่เรื่องยุ่งๆทั้งวัน แม้แต่เรียวที่มากินเหล้าที่ห้องวันนี้มันก็ถึงกับน๊อคคาห้องเค้าไปเลยเพราะเด็กบ้าฝรั่งคนหนึ่งบอกว่าไม่สนใจชาตินิยมของมันเลยแม้เพียงเสี้ยวเล็บ เรียวเลยกระดกเหล้าลงไปจนหลับคาแก้วเดือดร้อนจินต้องลากมันไปนอนที่โซฟา....จริงอยู่ว่าอีกห้องนึงไม่มีใครนอนเพราะคาเมะมานอนกับจิน แต่อย่าลืมสิว่าคาเมะเอาตุ๊กตาไปนอนไว้เต็มเตียงทำให้เจ้าตัวต้อง(ตั้งใจ)ระเห็จมานอนกับจินแทน


“จิน~” =3= เสียงหวานเรียกซะหยาดย้อยแต่เรื่องอะไรจินจะไปตามที่คาเมะเรียก เสียงแบบนี้น่ะมันอันตรายชัดๆ T^T


“จิน...ไปนอนกันนะ...” ร่างเล็กที่สร้างปัญหานานัปประการให้กับจินเดินมาหาเองถึงที่ ยังมั่ทนที่จินจะเอ่ยปากถามอะไรคาเมะก็เชิดคางจินขึ้นก่อนจะประกบจูบลงไป สิ่งที่ขาดหายไปนานแม้ตอนแรกมันจะเกิดจากความไม่เต็มใจ แต่พอคาเมะทำไปเรื่อยๆจินก็เริ่มคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่ช่วงนี้ร่างบางไม่ได้จูบจินอีกเลยจนถึงวันนี้มันก็เลยอดจะตอบกลับไปบ้างไม่ได้


“อื้อ...”เสียงลอดออกมาจากลำคออย่างทนไม่ไหวเมื่อจินจูบตอบกลับมาเหมือนคนหิวโหย เรียวขาขาวค่อยๆข้ามหน้าตักจินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไปอีกด้าน ก่อนจะวางสะดพกสวยลงกับหน้าขาแข็งแรง


ริมฝีปากทั้งสองยังคงดูดดึงกันและกันไปมาไม่มีท่าทีว่าใครจะหยุดก่อน จนกระทั่งคาเมะทนที่จะกลั้นลมหายใจม่ได้แล้วจึงเป็นฝ่ายผละออกมาเอง....ริมฝีปากสีอ่อนเมื่อครู่กายเป็นสีแดงเข้มแม้กระทั่งลิ้นยังรู้สึกร้อนและชานิดๆเพราะแรงเมื่อครู่จนต้อเผยอปากออก


ดวงตาเรียวสวยมองจินระยะใกล้ มันเป็นประกายแวววับเหมือนเด็กซุกซน มือทั้งสองเลื่อนไปหลังคอจินแล้วใข้วงแขนข้างหนึ่งรั้งคอจินเองไว้ทั้งหมด


“วันนี้ดูมีอารมณ์แปลกๆแฮะ...” คาเมะกระเซ้าถามแต่จินก็ไม่คิดจะตอบอะไร และเพราะคาเมะนั่งคร่อมตักจินอยู่นี่แหละร่างสูงเลยไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ที่ไหนจนต้องจับเอวร่างเล็กไว้แทน


“ไม่ได้จูบนานเลยอยากทำเหรอ...”


“ใครสอนให้ถามแบบนี้” จินอยากรู้จริงๆว่าใครเป็นคนสอนให้ทำ หรือคาเมะไปเอาตัวอย่างที่ไหนมา ทำไมเจ้าตัวถึงได้พูดตรงแบบปิดประเด็นโดยเฉพาะกับเรื่องอะไรทำนองนี้


“เป็นโดยกมลสันดาน”


ตรงดีจริง T^T


“ถอยไป วันนี้ทำเรื่องอะไรไว้อย่าคิดว่าจะทำลืมไปได้ง่ายๆนะ....”จินดันตัวบางๆออกปจากอกก่อนจะเดินไปนอนบนเตียงฝั่งประจำของตัวเอง


“เชอะ! มาทำเป็นหาเรื่อง เค้าเองก็โดนหาเรื่องมาเหมือนกันแหละ! ใครทำมาก็ทำตอบกลับ มันจะได้รู้ซะบ้างว่าคนอื่นเค้ารู้สึกยังไง” คาเมะแหวยาว นเพียงถอนหายใจแล้วหลับตาลงเท่านั้น ขืนยังดันทุรังคุยกันต่อไปจินก็แพ้คาเมะอยู่ดี ตอนนี้เค้าเริ่มที่จะทำใจได้บ้างแล้วล่ะว้าจะเอาชนะคาเมะคงเป็นเรื่องเหลือเชื่อกินไป


“จิน~ อย่าเพิ่งนอนสิ~” =3= ชายหนุ่เบนหน้าหนีไปอีกฝั่งเมื่อคาเมะเริ่มเลื้อยขึ้นมาบนตัว ร่างสูงเปลี่ยนมานอนตะแคงแทนทันทีทำให้คาเมะที่อยู่บนหน้าท้องหล่นลงกับพื้นห้อง


“จิ๊น!!!!!!!!!!!!!!!” อืม....ชินแล้วล่ะ =*=


“อย่าตะโกนได้มั๊ยเดี๋ยวเพื่อนพี่ตื่น....ก็ทำตัวเองเองนี่ เวลานอนเค้าไม่ขึ้นมานอนบนตัวคนอื่นกันหรอก....”


“ไม่อยากให้ตะโกนก็ทำสิ ทำ!!!! มันตายไปแล้วหรือไงไอ้จินน้อยน่ะ!! ห๊ะ!!!!” ร่างบางกระทืบเท้าปึงๆ จินเองก็เคยผ่านช่วงเวลาอายุเท่าคาเมะมาก่อน แต่ก็จำได้ดีว่าได้จัดจ้านขนาดนี้ แล้วก็ไม่ถึงขั้นหน้างอ กระทืบเท้าปึงๆเรื่องเซ็กซ์ด้วย


“ไม่ได้ เพื่อนอยู่...”ชายหนุ่มตอบแบบขอไปทีแล้วพลิกตัวไปอีกด้านแทน จินตัดสินใจหลับตาลงเมื่อคาเมะเงียบไปแล้ว แต่ดูเหมือนจินจะคิดผิดเรื่องคาเมะจะตอมตัดใจ เพราะเจ้าตัวลงมานอนที่เตียงตามเดินแล้วกระแซะเข้าหาจินทันที


“นี่~ ถ้าไม่มีเพื่อนจะทำเหรอ ถ้าวันพรุ่งนี้ไม่มีเพื่อนเลยซักคนจะทำจริงๆเหรอ อิๆๆๆ” คาเมะหัวเราะคิกอย่างชอบใจ ดูเหมือนจินจะติกับเจ้าตัวแสบเข้าให้อีกแล้ว


“ไม่ทำหรอก” จินหรี่ตามอง ในทันทีคาเมะก็เปลี่ยนเป็นหน้าบึ้งเหมือนกดสวิตเปลี่ยนได้ คนที่แสดงออกอย่างชัดเจน ฉับไวแบบนี้เพิ่งจะเคยเห้นเป็นครั้งแรกนี่แหละ


“งั้นจะมีคนหรือเปล่าก็ไม่ใช่ปัญหาจริงมั๊ย งั้นทำมันตอนนี้เลยแล้วกัน!” คาเมะพูดอย่างไม่ยอมความเมื่อจินทำหัวหมอใส่บ้าง....แต่....


คร่อก~ ฟี้~ =o=


“อย่ามาแกล้งตายนะจิน!!!!!!!” >O<







“ใจแข็งเป็นบ้า! ผู้ชายอะไร ถ้าเป็นหล่อนจะอยู่เฉยๆมั๊ยถ้าได้นอนกับชั้นเป็นเดือนๆแบบนี้” คาเมะหันไปถามฮิโรกิอย่างโมโห แต่เพื่อนสาวกลับทำหน้าแหยแล้วส่ายหัว


“ทำไมชั้นต้องอยากนอนกับหล่อนด้วยล่ะ ฟ้าผ่าตายพอดี” แค่คิดฮิโรกิก็...อ๊อก!


“ จริง...เง้อ~ ทำไงดี....เป็นแบบนี้ต้องโดนพวกเสือหิวแย่งไปอีกแน่” คาเมะเปรย ดูสิว่ากว่จะเคลียไปได้แต่ละทีมันยากขนาดไหน แถมใครจะคิดว่าเป็นตอไม้เสาปูนแบบนั้นจะมีผู้หญิงมารายล้อมเยอะแบบนี้ อย่างน้อยถ้าเป็นของกันและกันแล้วคาเมะจะได้เบาใจว่ายังไงเค้าก็ตัวจริงเท่านั้นเอง~ =////=


“หล่อนไง เสือหิว...”ยูยะใช้สายตาส่งมาทางคาเมะว่าเสือที่เจ้าตัวว่ามันก็คือคาเมะเองนั่นแหละ


“แล้วเมื่อคืนไม่มอมเหล้าไปเลยล่ะ...”ฮิโรกิแนะ นี่ถ้าจินมาได้จินตอนนี้คงช๊อคตายแน่ๆ


“จินคอแข็ง! แถมรู้จักพอด้วยนะจะบอกให้!” ไม่ใช่ว่าคาเมะไม่ลอง แต่เห็นจินกินไปตั้งเยอะแต่ก็ไม่เมาซักที พอหน้าเริ่มออกแดงหน่อยๆก็หยุด ไอ้แบบนี้มันแสดงว่าร่างสูงรู้จักเรื่องของการดื่มดีเลยไม่ใช่เหรอ แล้วทีอยู่กับคาเมะล่ะมาทำเป็นถือศีลกินเจ!


“วันนี้ไปเรียนทำอาหารแอบเอายานอนหลับใส่ซะดีมั้ง” ร่างเล็กพูดอย่างจนหนทาง แต่ยูยะหัวเราะคิก


“จะสนุกเหรอ ถ้าผู้ชายหลับแล้วอย่างอื่นมันจะไม่หลับไปด้วยเหรอ” ฮิโรกิพูดปนหัวเราะ ยูยะถึงกับฟุหน้าลงไปหัวเราะแล้วเอามือตบหนังสือยกใหญ่พอถึงตอนที่บอกว่าอย่างอื่นก็หลับ


“งั้นใส่ยาปลุกเซ็กซ์!” คาเมะยังไม่ยอมแพ้


“แล้วจะไปหาที่ไหน...” ยูยะหัวเราะกับความคิดเพื่อน แต่ทั้งฮิโรกิทั้งคาเมะกลับมองมาทางตัวจนยูยะหยุดหัวเราะไปเลย


“ทำไมมองชั้นแบบนั้น คิดอะไรกัน!” ยูยะแหวพร้อมเอามือกอดตัวเองไว้ ใครจะรู้เผื่อเพื่อนมันเกิดอยากคิดจะรักเพื่อนขึ้นมาจะทำยังไง


“แบบว่า~ นายบอกว่ายามะพีเป็นเพลบอยเหรอ...” ฮิโรกิถามพร้อมดวงตาแวววาว


“อ๊ากกกกกกก พูดถึงบ้านั่นทำไม! มันน่ะเลวยิ่วกว่าเพลบอยอีก! ไอ้โรคจิต บ้ากาม!!! ชั้นคิดเลยว่ามันจะวิตถารขนาดนี้!!!!” ทันทีที่พูดถึงยามะพียูยะก็ฝอยออกมาชุดใหญ่อย่างโมโห


“งั้นคนที่บ้ากามอย่างยามะพีน่าจะมียาปลุกเซ็กซ์นะว่ามั๊ย...”


“ชั้นไม่รู้!!!!! เลิกพูดถึงหมอนั่นซักที!!!!!”


“แหม~ ยูยะล่ะก็~ ช่วยเพื่อนหน่อยได้มะล่า~” =3= คาเมะเข้าไปยัวเยียอยุ่กับเพื่อนผมทองของตัวเอง แต่ยูยะกลับพยายามหนี


“ชั้นไม่เคยปฏิเสธเรื่องอะไรเลย แต่ถ้าต้องยุ่งกับหมอนั่นล่ะก็ ให้ตายก็ไม่เอา!!!”


“ยูย้า~” =3= ฮิโรกิช่วยคาเมะลวนลามเพื่อนอีกแรง


“ม่ายยยยยยยยยยยยย” >O<


“ยูย๊า~ ~” O3O


“ชั้นเกลียดมัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!” TOT






จนแล้วจนรอดก็กล่อมยูยะไม่สำเร็จ ชิ! ไม่รู้ว่าจะเกลียดอะไรยามะพีนักหนา คาเมะกอดอกตัวเองอย่างเย่อหยิ่งเมื่ออยู่ในลิฟต์ที่กำลังเดินทางขึ้นชั้นบนเพื่อไปหาผู้ชายที่กำลังถือศีลด้านบน....


บางทีเค้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้ายามะพีเป็นอย่างที่ยูยะว่าจริงๆ แล้วไอ้เชื้อแบบนั้นมันไม่เยตกถึงจินหรือวิ่นทิ้งเอาไว้ในท้องแม่ตอนออกมา ไม่แน่ถ้าลองปค้นประวัติดูดีๆอาจจะพบว่าจินถือหนังสสือทางธรรมออกมาจากท้องก็ได้ ไม่ก็พนมมมือออกมาตอนคลอด เป็นการประกาศตนว่าเกิดมาเพื่อปลดบ่วงกิเลศบนโลกเท่านั้น


“ชิ~” ร่างบางระบายลมหายใจเซ็งๆเมื่อนึงถึงเหหตุผลและวิธีร้อยแปดในการจัดการกับคนคนนั้น โดยไม่รู้เลยว่าคนคนนั้นก็ไม่ได้ต่างจากตนเองเลย....





ร่างสูงเดินออกมานอกระเบียงห้องอากาศที่เย็นนิดๆมันทำห้รู้สึกปลอดโปร่ง แต่ในหัวกลับกำลังคิดวุ่นไปมาเรื่องเดิมๆ....เรื่องของนายคาเมนาชิ คาซึยะ


เมื่อไม่นานมานี้จินเพิ่งคุยโทรศัพท์กับคุรนายคาเมนาชิถึงลูกชายของตัวว่าเปลี่ยนแปลงไปยังไงบ้าง จินได้แต่อ้ำอึ้งๆไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ได้แต่บอกไปว่าคาเมะผูกเนคไทสวยมาก T^T


แต่พอถึงคราวแม่จินดูท่านจะดีใจมากที่ลูกชายเริ่มออกไปข้างนอกบ้านบ้าง พูดคุยกับคนอื่นบ้าง แต่จินไม่อยากจะบอกแม่หรอกว่าว่าที่จินต้อเป้นแบบนี้มันเพราะอะไร....ถ้าไม่ใช่เพราะนายคาซึยะ!!!


นายคาซึยะทิ่ติดการกินข้าวนอกบ้าน บ้าชอปปิ้ง แถมยังพ่วงเพื่อนๆและปัญหาร้อยแปดพร้อมความแก่แดดมาให้จิน เด็กทั้งสามคนที่จินเพิ่งรู้จักพูดมากกได้โล่ เรื่องก็ทำไว้ได้แสบสันต์ แล้วแบบนี้มันจะไม่พูดด้วยยังไงไหว!!!!!! TOT


......ได้ยินแบบนี้น้าก็ดีใจ เดี๋ยวว่างๆจะหาเวลาไปหานะจิน จะได้ปดูคาซึยะด้วย....


นี่คือสิ่งที่แม่ของคาเมะพูดเอาไว้ก่อนวางหู แค่คิดจินก้ตัวสั่นจนห้ามไม่อยู่แล้ว ถ้าเกิดว่าคุรน้ามาเห้นว่าจินทำอะไรคาซึยะไม่ได้เลยต้องดูไม่ดีแน่ๆ ทั้งๆที่เค้าเชื่อใขนาดฝากลูกชายคนเดียวไว้แท้ๆ


“คิดอะไรเหรอจิน~”


“เฮ๊ย! ทำไมมาเงียบๆแบบนี้ คาซึยะ!” ตั้งแต่อยู่กับคาเมะจินมีเรื่องให้แปลกใจเยอะมากายทีเดียว ขนาดว่าคาเมะแค่กลับบ้านมาตามปกติยังสามารถทำให้จินตกได้เลย T^T


ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปจินต้องการเป็นโรคหัวใจวายตายเข้าซักวันแน่...


“ก็จินเหม่อเองนี่....นี่~ วันนี้มีอะไรให้ดูด้วยน้า~” คาเมะพูดเสียงมีลับลมคมใน แถมไอ้มือที่มาป้วนเปี้ยนกับกระดุมเสื้อจินมันก็ไม่ได้ชวนให้อยากดูสิ่งที่คาเมะภูมิใจนำเสนอเลยซักนิด


“วันนี้ง่วงนอน ราตรีสวัสดิ์....” จินแกล้งหาวก่อนะเดินฉับๆไปที่ห้องนอนแล้วล้มตัวลงนอนทันที แต่ร่างบางเพียงแค่เดินเข้าไปอาบน้ำธรรมดา หรือจินต้องบอกว่ามันไม่ปกติดี.....เพราะอย่างน้อยคาเมะก้น่าจะร้องโวยวายออกมาได้แล้ว แต่นี่ก็เดินยิ้มหายไปเฉยเลย


เฮ๊ย! เดี๋ยวนี้จินกลายเป็นคนเฝ้ารอความบ้าคลั่งไปแล้วเรอะ!





เพลง....


ใครเปิดเพลง....



ชายหนุ่มหรี่ตาขึ้นมามองเมื่อกำลังจะผลอยหลับไปจริงๆ แต่ในทันทีภาพตรงหน้าก็ทำเอาตาค้างไปเลย.... หนุ่มน้อยร่างบางในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำกำลังเปิดเสื้อคลุมไหล่ข้างหนึ่งออกจนมันจวนเจียนจะหลุด ใบหน้าสวยยิ้มร้ายค่อยๆเดินมาที่เตียง


“เคยดูเอโระแด๊นซ์มั๊ย....”คาเมะถามอย่างเย้ายวน มือบางจับเสาปลายเตียงจินที่ล๊อคแน่นกับพื้นห้องไปถึงเพดานไว้ มือขาวกำเสานั้นเกือบรอบแล้วเยื่อนขึ้นลงช้าๆพาให้คิดไปไกลเหลือเกิน


จินไม่รุ้ว่าตัวเองจ้องาเมะมานานแค่ไหน แต่ไอ้ท่าทียั่วยวน บางทีก็ยิ้ม บางทีก็ยักคิ้วเหมือนจะท้ามันทำให้เค้าไม่กล้าปิดตาลง ถ้าปิดตาคาเมะก้จะหาว่าแพ้ ถ้าทำอะไรลงไปก็เข้าทางอีก


“นายหมายถึงเคโระแด๊นซ์น่ะเหรอ ชั้นเคยเห็นเด็กเต้นเลียนแบบกบเหมือนกัน....” ร่างสูงพยายามใช้แผนเปี่ยนเรื่องให้ร่างเล็กอารมณ์เสียเหมือนเดิมอย่างที่แล้วๆมา แต่คราวนี้คาเมะกลับหัวเราะ ขาขาวเนียนข้างหนึ่งโผล่ออกมานอกรอยแยกขแงเสื้อคลุมมาก่ายไว้ที่เตียงนอน อีกแค่นิดเดียว.....ถ้าผ้ามันแยกออกอีกแค่นิดเดียวจินต้องเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วแน่ๆ


“ชั้นก็ทำได้....แถมยังคิดว่าตัวเองกระเด้งได้เก่งยิ่งกว่ากบอีก....ลองดูมั๊ย....”


โอ้~ คุณพระ ใครก็ได้มาช่วยจินที T^T


“ไม่ได้ ตอนนี้พี่ถือศีลอยู่ ละเว้นจากการทำการใดทั้งสิ้น ตอนนี้กำลังปลง พร่ทานบอกว่าแม้แต่งานก็ทำไม่ได้ให้ลองใช้ชีวิตแบบว่างเปล่าดู....” จินพูดทั้งๆที่ตาก้กำลังมองคาเมะก้าวขึ้นเตียงด้วยท่าทางแปลกๆคือการคร่อมตัวเสาไว้ นี่ถ้าเสามันท้องได้ป่านนี้คาเมะคงเป็นพ่อคนไปแล้ว


“มันก็เรื่องของจิน แล้วไม่มีใครบอกเหรอว่าถ้าจินทำให้คนอื่นมีความสุขจินะสุขไปด้วยแถมได้บุญอีกต่างหาก...เดี๋ยวเค้าทำเองก็ได้ จินก็ปลงต่อไปแล้วกัน...ถือซะว่าทำเพื่อเพื่อนมนุษย์ให้เค้าได้ปลดปล่อย มีความสุข....จินนอกจากจะสงบสุขขึ้นแล้วยังสบายตัวอีกต่างหาก...”


ไม่ว่าเรื่องอะไรคาเมะก็สามารถนำมาประยุกต์ให้เข้ากับความต้องการของตนเองได้อย่างน่าชื่นชมทีเดียว ปเรียนคอร์สนี้มาจากไหนเนี่ย ฝ่ายขายของจินที่ว่าเก่งที่สุดแล้วยังทำไม่ได้อย่างที่ร่างเล็กทำอยู่เลย....


“อยากกดูอะไรที่มันเจ๋งๆกว่านี้มั๊ยล่ะ....”


“เฮือก! คาซึยะ!” จินถึงกับสะดุ้งโหยง สงสัยเค้าคงมองเพลินจนเกินไปหน่อยแล้ว เพราะคาเมะเคลื่อนตัวมาจับลูกชายขอเค้าเฉยเลย!!!


“ไม่ยักรู้ว่าทำแค่นี้ก็แข็งซะแล้ว....” ร่างบางหัวเราะคิกเมื่อจินเป็นมากกว่าที่คิดซะอีก ไอ้พวกผู้ชายตายด้านถ้าเก็บเอาไว้มากๆซักวันมันเกิดบ้าขึ้นมาก็เอาเรื่องเหมือนกันแฮะ


“ปล่อยพี่ คาซึยะ...” จินยอมรับว่าตัวเองพูดอะไรได้ทุเรศจริงๆ ถ้าจะสู้คาเมะมีเหรอที่ผุ้ชายตัวโตกว่าอย่างเค้าจะทำไม่ได้....


จินบอกก็ได้ว่ามี.... T^T


นั่นคาเมกำลังจับของๆจินถูลู่ถูกังอยู่นะ จินมันก็แค่คนคนนึงยังมีหัวจิตหัวใจ มีความรุ้สึก เจอแบบนี้ไปเป็นใครก็ต้องมือไม้อ่อนกันบ้างแหละ


“ให้ตาย....นี่จิน....ทำไมมันใหญ่เป็นบ้าแบบนี้ล่ะ เกิดขาดใจตายขึ้นมาจะส่งหมอทันมั๊ยเนี่ย.....”


อ๊ากกกกกกกกกกกก ถามอะไรเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!


“อืม...” ร่างสูงครางอย่างทนไม่ไหว จินหลับตาลงอย่างรู้สึกดีเมื่อมันกำลังถึงจุดๆหนึ่งเข้าทุกที...


“ใครสอน....” มันอดไม่ได้จริงๆที่จะถาม แม้จะกำลังรู้สึกดีเกินห้ามได้อีก แต่มันก้รุ้สึกตะขิดตะขวงในใจจนเกินทนไหว


“ต้องรู้ด้วยเหรอ...”คาเมะถามอย่างยียวน แม้จะรู้สึกดีที่จินดูเหมือนจะโกรธเพราะเค้าไม่ยอมบอก


“ให้เสร็จก่อนเถอะ....”ชายหนุ่มพูดได้แค่นี้ ตอนนี้ชีวิตเค้าเหมือนตกอยุ่ในมือคาเมะอย่างไงอย่างนั้น แต่ร่างบางก็ปล่อยมือทันทีเช่นกัน ไอ้อารมณ์ที่กำลังลุกได้ทีเลยเหมือนมีคนมาบีบมันเอาไว้


“อย่างนี้ก็ไม่เสร็จสินะ...” น้ำเสียงยั่วโมโหนั่นมันทำหิ้นอยากจะเอาชนะด้วยวิธีบางอย่างเหลือเกิน ร่างสูงกำลังจะดึงเจ้าเด็กตัวแสบมาจัดการแต่ก็ทำไม่ได้เพราะคาเมะหนีไปที่ไอ้เสานั่นอีกแล้ว


“บอกแล้วว่ามีอะไรเจ๋งๆให้ดู...” เรียวขาเล็กถูไปกับเสานั้นช้าๆตามจังหวะเพลง ไอ้เสื้อคลุมสีขาวนั่นจินก้ชักจะรำคาญมันขึ้นไปทุกที


“อยากรู้ด้วยรึเปล่าว่าท่ายากแบบนี้ใครสอน....”คาเมะร่าเริงเต็มที่เมื่อจินตอบสนองมากกว่าที่คิดนัก ยังไงวันนี้คาเมะต้องได้จินมาครองเป็นที่แน่นอน!


มือเล็กเขย่งไปจับเสาที่อยู่สูงขึ้นไปก่อนจะกระโดดเอาขาเปลือยเปล่าทั้งสองข้างเกี่ยวเสาไว้แล้วปล่อยตัวลงมา....อย่างยั่งยวนสายตา และสวยงาม....


โครม!!!!!!!!! พลั่ก!!!!!!


เสียงเพลงเงียบไปแล้ว.......


เสาเจ้ากรรมต้นนั้นหายไปแล้ว.....



นายคาเมนาชิ คาซึยะก็หายไปด้วย.....



“คาซึยะ!!!!!!!!!” กว่าจินจะได้สติทั้งห้องก้เงียบไปนานพอสมควร ร่างสุงคลานอย่างเร่งรีบบนเตียงไปดูที่ปลายเตียง จากภาพที่เห็นจินก็สามารถระบุสาเหตุการตายของเด็กเชียร์เบียร์คาซึยะได้ว่า....


นายคาเมนาชิ คาซึยะ ปัจจุบันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง อาชีพในฝันคืออะโกโก้บอย ได้ทดสอบลีลารักแบบอีโรติคของตัวเองด้วยการเต้นรูดเสา ทำให้เสาที่คงติดกับเพดานไม่ดีนักหักลงมาเพราะการเหวี่ยงตัวอย่างสุดสวิง....และหัวของนายคาซึยะได้ฟาดลงกับวิทยุที่เจ้าตัวเองมาเปิดสร้างบรรยากาศจนมันพัง นายคาซึยะสลบคาที่.....



“คาเมะ!!! คาซึยะ!!!!” จินรีบดึงตัวบางๆขึ้นมาจากพื้นเมื่อคาเมะเงียบไปไม่มีท่าทีสลึมสะลือ กระดุกกระดิก หรือแม้แต่โวยวายหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความไม่พอใจอย่างที่คิด....หรือเป็นเพราะคาเมะหัวฟาดโดนวิทยุเครื่องใหญ่แทนที่จะเป็นพื้นพรม....



“อือ~” คนในวงแขนจินครางออกมาเบาๆ ก่อนจะเอามือจับหัวตรงส่วนที่เจ็บ



“สมน้ำหนา ซ่านัก....” จินไม่รู้จะปลอบยังไงดี แล้วก็ไม่คิดว่าควรปลอบด้วยซ้ำ! ดวงตาใสๆที่จินเห็นอยู่ทุกวันค่อยๆมองจินจนอยากจะขำ คิดจะมาปลุกอารมณ์เค้าแต่ดันได้เรื่องซะได้! ตอนนี้นอกจากจะไม่มีอารมณ์แล้วยังเจ็บตัวอีก...


“นายเป็นใครเนี่ย...”


“น๊อคจนจำชั้นไม่ได้แล้วรึไง....” จินอยากจะหัวเราะออกมาจริงๆ นี่คิดจะหนีอายเป็นความจำเสื่อมแทนสิท่า!


“นายผู้ชายไม่ใช่หรือไง....แล้วที่นี่ไม่ใช่ห้องชั้นด้วย!” เอาสิ กล้ามึนมาจินก้กล้ามึนกลับแหละ


“คงงั้นแหละ นายก็เห็นว่าตัวเองใส่ชุดอะไรอยู่ ชั้นพยายามจะโชว์รูดเสาแล้วปล้ำนายน่ะ....” จินคิดว่าคาเมะจะหน้างออย่างที่ทำประจำ แต่เจ้าตัวตาโตขึ้นทันทีก่อนจะนั่งหันหน้าให้จินแล้วถีบเข้าที่ท้องจนร่างสุงกระแทกกับปลายเตียง ดีนะที่มันนุ่มเลยไม่เจ็บ


“เล่นอะไรเนี่ยคาซึยะ พี่เจ็บนะ!!!!”


“สมควร! ไอ้เกย์วิตถารเอ๊ย!!!!! กูเป็นผู้ชายนะ!!!!”



เอ๊ะ~ O_O?


เฮ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!! OoO!









To Be Con


หายไปนานอีกแล้ว อิๆๆๆๆ

บอกตรงๆว่าหนีไปเที่ยวมา ที่โรงเรียนพาไปเที่ยวต่างจังกวัด และอีกอย่างคือติดผู้ชายญี่ปุ่นงอมแงม


แอนนาอยากจะบอกเหลือเกินว่า....
ไอ้การ์ตูนที่สาววายอ่านกันน่ะ....มาเจอของจริงเหมือนดูทาคุมิคุงแบบเรียลริตี้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ


ทุกวันนี้อยุ่อย่างสาววัยยี่สิบกว่าที่เฝ้าดูผู้ชายญี่ปุ่นสองคนทำนู่นทำนี่กัน วันๆก็อยู่ห้องสมุด ไม่ได้มาอ่านหนังสือ
แต่แอนนาชอบเด็กมัธยมปลายอยู่คู่น฿ง เค้าชอบมาห้องสมุดด้วยกันสองคน บางทีก็เล่นกันแล้วหน้าก้ใกล้กันมาก เมื่อวานนี้แอนนาเห้นเค้าเล่นกันแล้วคนตัวโตกว่าดึงคอเค้ามากอดด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


ถ้าห้องสมุดให้ส่งเสียงได้แอนนาคงเป้นแบบนั้นไปเลย
ทุกวันนี้เริ่มรุ้สึกว่าตัวเองแปลกเข้าไปทุกที
แต่ไม่คิจะแแก้ไขนะ ชอบที่เป็นแบบนี้ อ่าๆๆๆๆ


ปล. อยากดูทาคุมิคุงฉบับเรียล กรุณามาที่ญี่ปุ่นด้วย
ปล. (อีกที) หนุ่มญี่ปุ่นหล่อมาก มักจะมากับหนุ่มญี่ปุ่นที่โมเอ้มาก เอิ๊กๆๆๆๆๆๆ


เจอกันใหม่จ้า จะไปดูทาคุมิคุงต่อ อิจฉาล่ะจิ่ =3=