Kazuyakun the series Chapter 24

  • 2011/10/25(火) 23:27:17

Fiction : ~*~ Kazuya kun the series ~*~
Cast : Jin*Kame
Auther : Sweetysassy [Anna]
Chapter: 24




คาเมะหัวเราะคิกคักกับเพื่อนยกใหญ่เมื่อฝ่าด่านมาได้ และกำลังไปรอด่านหน้าหาดที่กระจายอยู่เป็นสิบกิจกรรม และหนึ่งในนั้นคือฐานของรุ่นพี่ฮิโรกิ


ฐานนี้ให้ใช้ความสามัคคี ความเร็ว และการวางแผน ทำยังไงก็ได้ให้เอาน้ำมาใส่ท่อที่มีลูกเป็ดลอยอยู่จนเต็มแล้วลูกเป็ดโผล่ขึ้นมาให้ได้...คาเมะเห็นรุ่นพี่โคยาม่าหัวหน้ากลุ่มที่ไปถึงก่อนกำลังวิ่งล่อกๆกับรุ่นน้องที่เอาแต่หัวเราะบ้าง หอบบ้าง เพราะต้องวิ่งสลับระหว่างทะเลและท่อที่อยู่บนหาด บางคนกว่าจะถึงน้ำก็หายหมดแล้ว


“บ้าเอ๊ย!!!!” T^T เพื่อนปีหนึ่งคนหนึ่งกำลังสบถอย่างเหลืออดเมื่อน้ำที่ประคองมาในมือหายไปจนหมดเกลี้ยง แต่ก็ยังพยายามจะปาดมือกับปากท่อ...นิดเดียวก็เอานะ =,.=


“ถอยปาย~” เพื่อนคนอื่นๆถึงขั้นเอารองเท้าผ้าใบมาตักน้ำเลยก็มี บางคนก็เอาใบไม้ตัก พาให้พี่ฐานกับเพื่อนๆคนอื่นหัวเราะยกใหญ่


“ปู้ดดดดดดดดดดดดดดดด” >3<


“อ๊ากกกกกกกก รุ่นพี่!!!!!!! ซกมก!!!!!” >_< รุ่นน้องปีหนึ่งร้องหนีกับเป็นแถบเมื่อรุ่นพี่โคยาม่าทุ่มสุดตัว! เพราะร่างแห้งๆถึงขั้นอมน้ำทะเลไว้ในปาก! บางคนก็หัวเราะเสียจนล้มลงกับพื้นทราย และหนึ่งในนั้นคือคาเมะที่ถึงกับตัวงอหัวเราะเกลือกอยู่ที่พื้น


“เพื่อชัยชนะ!!!!!!!!!!!!!!!” ⋒>O<⋒


โคยาม่าตะโกนเสียงดังพลางชูมือขึ้นให้ลูกทีมทำตาม ดูเหมือนว่าเพื่อชัยชนะร่างโปร่งจะยอมทำทุกอย่างโดยไม่สนอะไรอีกแล้วและไม่เลือกวิธีอีกด้วย =,.=


“ทุเรศ! โคยาม่า...” >O< รุ่นพี่ฮิโรกิเจ้าของฐานถึงกับร้องแหวเสียงแหลม เพราะดูเหมือนรุ่นพี่โคยาม่าไม่ได้เอามาแค่น้ำทะเลน่ะสิ =,.= คาเมะว่า...แม้แต่ลูกทีมก็ซึบซับความประหลาดนี้เอาไว้แล้วเสียด้วย...เสียใจกับเพื่อนที่หลงไปในทางผิดจริงๆ อาเมน~


“ไม่รีดไส้ออกมาเลยล่ะ...”ยามะพีบ่นออกมาอย่างเหลือจะทน เพราะอะไรน่ะเหรอ...


เพราะพี่ยามะพีเป็นพี่กลุ่มคาเมะที่ต้องเล่นต่อน่ะสิ!!! =*=


“เย้!!!!!!!!!!!!!! เต็มแล้ว!!!!!!!!!!” ⋒>O<⋒


กลุ่มโคะโขะจังที่รุ่นพี่โคยาม่าเป็นคนตั้งชื่อโห่ร้องกันยกใหญ่ ถ้าสังเกตดีๆกลุ่มนี้มีแต่ผู้ชายนะเนี่ย...พี่ฐานถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อลูกเป็ดลอยเด่นก่อนหมดเวลาเสียอีก ริบบิ้นสีเหลืองปั๊มตราลูดเป็ดเลยตกเป็นของกลุ่มโคโขะจังจนได้...


“เขียนว่า...พลังขากถุยเป็นไง...”


“ฮ่าๆๆๆๆๆ”


กลุ่มโคะโขะจังหัวเราะกันเหมือนกลายเป็นคนบ้า ก่อนจะเอาปากกาสีขาวมาเขียนบนริบบิ้นกันอย่างออกรส...เดชะบุญจริงๆที่คาเมะไม่ได้อยู่กลุ่มโคะโขะจังนั่น =_=”



“เวรกรรมอะไรนะ ชั้นถึงต้องมาอยู่ต่อจากกลุ่มโคยาม่า!”รุ่นพี่ยามะพีชี้ไปที่ผลงามเด่นหราที่กลุ่มนั้นทำไว้ ก่อนที่พี่ฐานจะหัวเราะแหะๆ แล้วดึงท่อออกจนน้ำออกหมด ก่อนจะปักใหม่อีกครั้ง


“กติกาก็เหมือนที่เห็นเมื่อครู่แหละ...มีเวลาก่อนนกหวีดดัง...สู้ๆนะ...”^_^ พี่ฐานคนหนึ่งอธิบายอย่างใจดีผิดหน้าตากลุ่มใส(ยศาสตร์)ของคาเมะไปมากโข


คาเมะไม่รู้หรอกว่าทำไมพี่ยามะพีถึงเสนอชื่อนี้...แต่ดูเหมือนว่าพี่ยามะพีจะมองไปทางยูยะจังที่อยู่กลุ่มเดียวกัน ก่อนจะพูดคำว่า...ใส(ยศาตร์)...ออกมา และก็เป็นที่ถูกใจของน้องๆเพราะมันตลกดีเหลือเกิน ยกเว้นยูยะจังที่ยิ้มแหะๆเท่านั้น


“เอาล่ะ...สู้กันเต็มที่เลยนะ...” ^_^ ยามะพียิ้มสว่างไสวให้รุ่นน้องทั้งหลายที่เหมือนตกอยู่ในห้วง...คาเมะว่า นี่อาจเป็นทีมาของชื่อกลุ่มก็เป็นได้ แต่ไม่ว่ายังไง คาเมะก็ว่าดี >///< เอิ๊กๆๆๆ


“ทัตจัง...เราอมน้ำมั่งดีมั๊ย...” O_O คาเมะหันไปถามเพื่อนอย่างขอความเห็นว่าจะทำตามรุ่นพี่โคยาม่าดีหรือไม่ แต่ดูเหมือนจะไม่ถูกใจทัตซึยะเท่าไหร่


“เราว่า...ปล่อยให้พี่เค้าทำไปคนเดียวเถอะนะคาเมะจัง...”ริบบิ้นน่ะก็อยากได้อยู่หรอก เพราะมีของรางวัลล่อใจน่ะสิ...แต่จะให้ถึงขั้นลงทุนสร้างขนาดนั้น เค้าก็ขอบายคนนึงแหละ =_=”


“เริ่มได้!!!”


สิ้นเสียงนกหวีดรอบใหม่ก็เริ่มขึ้นทันที ทั้งรุ่นพี่รุ้นน้องตาลีตาเหลือกทำกิจกรรมของแต่ละฐานกันยกใหญ่ จนตอนนี้เสียงหัวเราะ โห่เชียร์ ดังไปทั่วทั้งหาดทรายกลบเสียงคลื่นทะเลจนหมด


“เค้าด้วย!!!” >O< คาเมะวิ่งปร๋อลงไปที่ชายหาด ก่อนจะเอาหมวกของตัวเองลงไปตักน้ำ ร่างเล็กใช้รองเท้าแบบคนอื่นไม่ได้เพราะเป็นรองเท้าแตะเท่านั้น เลยต้องประยุกต์กันหน่อย =,.=


“ฮ่าๆๆๆ...เจ๋งไปเลยคาเมะจัง...”รุ่นพี่เรียวที่ทำหน้าที่ถ่ายรูปประจำฐานนี้หัวเราะยกใหญ่เมื่อเด็กหัวไวของเพื่อน เอาหมวกมาตักน้ำ แม้ตอนแรกจะคิดว่าคงไม่ได้เรื่องเท่าไหร่ แต่ที่ไหนได้! คาเมะไปเอาผ้าเช็ดหน้าของเพื่อนมาด้วย! ในหมวกตอนนี้เลยมีแต่ผ้าเช็ดหน้าเพื่อนเต็มไปหมด


“อิๆๆ เก่งใช่มั๊ยละฮะ...” ^O^ คาเมะชมตัวเองให้เรียวฟัง พลางบิดน้ำออกจากผ้าเช็ดหน้าไปด้วย เจ้าเด็กดื้อของจินเลยไม่ต้องวิ่งขึ้นลงบ่อยๆเหมือนคนอื่น เพราะผ้ามันซับน้ำไว้ได้มากกว่าเสียอีก...



“แก้มเยอะไม่ใช่เหรอ...ทำไมไม่อมน้ำมาล่ะ...”ยามะพีที่กำลังวิ่งข้างยูยะถามอย่างกวนประสาทจนยูยะอยากจะเอารองเท้าผ้าใบนี่ฟาดจริงๆ =*=


“ปากดีนี่ฮะ...ทำไมไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์หน่อยล่ะ...” ^_^


“ปากร้ายนักนะ!...” ยามะพีกล้าสาบานเลยว่าเพิ่งเคยเจอคนแบบนี้ นี่มันยิ่งกว่าฮิโรกิซะอีกนะเนี่ย!


“เย้ๆๆๆ” >O< เสียงตะโกนอย่างดีใจของคาเมะดังขัดการปะทะคารมของยามะพีกับยูยะไปทันที ร่างเล็กกำลังกระโดดโลดเต้นไปมาพร้อมชูเป็ดสีเหลืองให้ทุกคนได้ดู ข้างๆกันเป็นทัตจังที่นั่งกุมท้องอยู่เพราะวิ่งขึ้นวิ่งลงจนจุก


“เย้!!!!!!!!!!!!!!! เก่งมากๆๆๆ...”ยามะพีเองก็ตะโกนไปกับน้องๆด้วย เพราะนี่มันเสร็จก่อนเวลาซะอีก เลยมีเวลาพักก่อนไปฐานต่อไปด้วย...


“มาถ่ายรูปก่อน...”เรียวกวักมือเรีกกลุ่มใส(ยศาสตร์)ไปถ่ายรูปรวมพร้อมพี่ฐานก่อนจะปล่อยให้เดินไปฐานต่อไปเมื่อเสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง


“ดูหน้าจินสิ...”ฮิโรกิหัวเราะคิกคักพร้อมชี้ให้เรียวหันไปมองจินที่เปลี่ยนไปทำหน้าที่ถ่ายรูปที่ฐานข้างๆเพราะงอนคาเมะ....เรียวเลยได้โอกาสเก็บรูปไว้อีก


ร่างสูงกำลังทำหน้าตาแหยะๆเมื่อกลุ่มโคยาม่าที่ไปเล่นฐานยูอิจิลงทนลงแรงจนแทบล่อนจ้อน ฐานยูอิจิให้ต่อตัวหรือของในตัวจนยาวไปถึงริบบิ้นที่อยู่ไกลๆ กลุ่มโคะโขะจังเลยโชคดีหน่อยเพราะมีแต่ผู้ชาย น้องๆเลยถอดเสื้อมาต่อได้ แต่ดูเหมือนรุ่นพี่โคยาม่าจะลยเถิดอีกครั้ง เพราะตอนนี้ร่างผอมบางแทบจะล่อนจ้อนกลางหาดทรายสีขาวไปแล้ว


“ทุเรศ...”เรียวหัวเราะเมื่อได้ยินจินพูดอย่างนึกรังเกียจ พร้อมถ่ายรูปโคยาม่าที่นอนคะแคงข้างด้วยท่าทียั่วยวน เอานิ้วชี้ขึ้นมากัด ส่งสายตาเล่นกล้องเหมือนนางแบบนู้ด


“สมน้ำหน้า...แค่งอนเด็ก....”ฮิโรกิว่าเข้าให้ ต้องโทษจินเองนั่นแหละที่งอนเป็นเด็กๆไปได้ แค่คาเมะจังไปอ้อนยามะพีเข้าหน่อยก็หน้าคว่ำมาขอเปลี่ยนหน้าที่กับเพื่อนแล้ว...


“ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆ....เอ็กซ์เป็นบ้าเลยมึง...ฮ่าๆๆๆๆ....”รุ่นพียูอิจินั่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพรน้อมชี้ไม้ชี้มือไปที่โคยาม่ายกใหญ่อย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ รุ่นพี่คนอื่นที่ประจำฐานอยู่ก็หัวเราะกันซะท้องคัดท้องแข็งไม่แพ้กัน


“มึงก็เป็นไปกับมันด้วยเรอะ!...”จินตะโกนอย่างหัวเสีย เค้ามันผิดเองที่เลือกมาอยู่ฐานนี้!


กลุ่มโคยาม่าได้ริบบิ้นสีน้ำเงินปั๊มหมีโคอาล่าไปอีกอัน ก่อนจะเดินร้องเพลงไปด่านถัดไป...ให้ตายสิ...เพราะอยู่หลังจากกลุ่มนี้นี่แหละ เลยไม่เด่นเอาซะเลย! พี่แกแย่งซีนจริงๆ!





“ทุกกลุ่มเอาริบบิ้นมาไว้ตรงนี้เลยนะ...”รุ่นพี่คนนึงถือกล่องกระดาษมาให้ใส่ริบบิ้นลงไปเก็บ กลุ่มโคะโขะจังโชว์ซีนอีกครั้งด้วยการจูบที่ริบบิ้นก่อนจะหย่อนลงไปเหมือนเล่นของจนน้องๆอดหัวเราะไม่ได้


“รวมกลุ่มกันอีกครั้งตอนหกโมงนะ...ไปพักผ่อน อาบน้ำได้....” ยูอิจิปล่อยน้องๆและพี่ๆที่ตัวเหนียวเหนอะให้ไปอาบน้ำได้ น้องๆรีบวิ่งไปที่โรงนอนกันยกใหญ่เพื่อแย่งอาบ แต่ดูเหมือนจะเห็นเป็นเรื่องสนุกมากกว่า...


“วันนี้สนุกมากเลยนะ เราอยากให้ถึงหกโมงเร็วๆจัง...” ^O^ ทัตซึยะเอ่ยขึ้นมาก่อนจะหาของเตรียมไปอาบน้ำ


“สนุกมากๆเลย เราชอบแบบนี้มากกว่าอีก...” =3= เชอะ! ถ้ามีกิจกรรมดีๆแบบนี้ก็ควรเอามาใช้ไม่ใช่รึไง...ทำไมเพิ่งมาคิดเอาป่านนี้ คาเมะว่าแบบนี้สนุกกว่าแล้วก็น่าสนใจกว่าตั้งเยอะ...ดูสิ แม่แต่คนชอบ


“คาเมะจัง...อาบกับชั้นมั๊ย...จะได้เร็วๆ...”อิตาคุจิชวนร่างเล็กที่กำลังยืนรอห้องอาบน้ำว่างกับทัตซึยะ เพราะมาก่อนเลยได้คิวเข้าไปอาบน้ำก่อน เพื่อนๆหลายคนก็อาบรวมในห้องเดียวกันจะได้เสร็จไวๆทันกำหนดในอีกหนึ่งชัวโมงข้างหน้า...


“ชั้นอาบด้วยสิ...” ^_^ ทัตซึยะยิ้มให้พลางเดินมาหาอิตาคุจิ ร่างบางรู้ดีว่อิตาคุจิคิดยังไง แม้มันอาจจะไม่ได้เกินเลยจนน่าเกลียด แต่เค้าโดนรุ่นพี่จินมอบหมายดูแลเต่าน้อยมานี่ T^T


“ได้สิ...”อิตาคุจิไม่ได้มีท่าทียึกยักขัดข้องอะไร เพียงแต่เปิดประตูให้คาเมะและทัตจังเข้ามาด้วยเท่านั้น


“แคบไปเลยเนอะ...” ^_^ คาเมะหันไปมองรอบๆ พอเข้ามาสามคนแบบนี้ห้องน้ำเลยเล็กไปทันทีเลย


“คงต้องทนหน่อยแหละ รีบอาบเถอะ มีเพื่อนมาต่ออีก...”ทัตซึยะว่าพลางลงมือเปิดฝักบัว ตาก็คอยมองเพื่อนทั้งสองคนไปด้วย แต่อิตาคุจิก็ไม่ได้มีท่าทีจะคุกคามอะไรเลย...ความสัมพันธ์ที่เกินเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรักที่อิตาคุจิเก็บเอาไว้ จะว่าไปก็น่านับถือจริงๆ...


“เสร็จแล้ว....”คาเมะบอกให้รู้ว่าตัวเองเสร็จแล้วเหมือนกัน แต่ไม่มีผ้าขนหนู...เพราะอาบน้ำด้วยกันเลยนุ่งผ้าเช็ดตัวเอาไว้...อย่าให้จินรู้เชียว =,.=


“ถ้าไม่รังเกียจใช้ของชั้นก่อนก็ได้...ชั้นไม่เป็นไรหรอก...”อิตาคุจิยื่นผ้าขนหนูของตัวเองมาให้ เพราะร่างสูงใส่บ็อคเซอร์อาบน้ำ คาเมะเลยได้ผ้าขนหนูของเพื่อนมาใช้ห่มอีกที


“ระ...ระ...รุ่นพี่....”เสียงตะกุกตะกักของทัตซึยะที่อยู่หน้าประตูเรียกความสนใจของทั้งสองคน จนคาเมะและอิตาคุจิต้องก้าวออกมาดู


จินกำลังยื่นกำมือแน่นอยู่ที่หน้าโซนอาบน้ำ ร่างสูงหน้าดุเสียยิ่งกว่าตอนว๊ากน้องเสียอีก...ขายาวก้าวฉับๆมาหาเด็กที่กำลังยิ้มให้ คาเมะไม่ทันจะได้พูดอะไรจินก็ถอดเสื้ออกมาใส่ให้แล้วลากออกไปทันที


“เอ่อ...อิตาคุจิ...”


“ไม่เป็นไรหรอก ชั้นรู้...”





“ทำไมต้องอาบกับมัน!!!”


“มีทัตจังด้วยนะ...”


“ไม่เกี่ยวว่าจะมีใครบ้าง แต่มัน...”จินหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เค้าไม่กล้าพูดว่ามันทำไม และคาเมะเองตอนนี้ก็กำลังทำหน้าเครียดไม่ต่างกัน...อารมณ์ครุกรุ่นของจินเรื่มหายไปตอนรอคาเมะแต่งตัว และตอนนี้มันยิ่งมากกว่าเดิมเพราะท่าทางปกป้องของคนรักตัวเล็ก


“เค้าไม่รู้ว่าจินคิดอะไร แต่อย่าคิดอะไรทุเรศๆ!...”


“ว่าไงนะ...”จินถามเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่คาเมะว่าจินอย่างจริงจัง ใบหน้าเรียวไม่มีท่าทีหยอกล้อเลยแม้แต่นิด


“อิ๊ตจังเค้าหวังดี...เราไม่ได้เข้าไปอาบแค่สองคน เพื่อนคนอื่นๆเค้าก็ทำกัน...”



“เพราะคนอื่นมันแค่เพื่อนไง!...”


“อิ๊ตจังก็แค่เพื่อน...”


“เหอะ!...ถ้ามันคิดแบบนั้นน่ะนะ...”


คาเมะไม่ชอบเลยเวลาจินทำท่าเยาะเย้ยแบบนี้ ร่างเล็กปาตุ๊กตาจินน้องใสอกร่างสูงอย่างแรงจนจินเกือบรับไม่ทัน ดีที่เพื่อนๆออกไปทานของว่างที่พี่ๆเตรียมไว้ให้แล้ว ตอนนี้เลยมีแค่คาเมะกับจินเท่านั้น


“เอาไป!...”คาเมะดันตุ๊กตาจินน้อยใส่อกจิน พร้อมตาแดงๆที่เริ่มจะมีน้ำออกมาคลอ


“หมายความว่ายังไง...”จินถามเหมือนไม่เข้าใจการกระทำ ร่างสูงพยายามจะรั้งตัวบางๆเข้ามาหา แต่คเมะก็ยังดึงดันจะออกไป


“เค้าไม่ชอบนะ! ทำไมจินต้องดูถูกกันแบบนั้นด้วย...”คาเมะปล่อยน้ำตาออกมาจนได้ เมื่อคนตัวเล็กทนไม่ไหวแล้ว จินชอบดูถูกความรู้สึกของคาเมะอยู่เรื่อย ไม่ใช่ว่าคาเมะเป็นคนรักใครได้ง่ายๆซะหน่อย!


“คาซึยะ...พี่ไม่ได้ดูถูกเรานะ...”



“ไม่อยากฟังแล้ว!...”


“มีเรื่องอะไรกัน...”ยูอิจิวิ่งพรวดเข้ามาพร้อมทัตซึยะ สงสัยทัตจังคงไปบอกแน่ๆ


“คาเมะโกรธชั้น...”


“เพราะจินนั่นแหละ!!!!”คาเมะแหวกลับพร้อมชี้ตัวต้นเหตุที่กำลังวางตุ๊กตาลงที่ฟูกนอน



“ค่อยพูดกันดีกว่ามั๊ย เรื่องมันไม่ได้ใหญ่โตอะไรขนาดนั้นนี่นา...”ยูอิจิเกลี้ยกล่อมอย่าง
ใจเย็น เค้าพอจะรู้เรื่องมาบ้างเพราะทัตจังไปบอก แล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรเลย...


“จะให้กูใจเย็นเหรอ...ถ้าเป็นมึง มึงจะเย็นมั๊ย...”


“กูจะฟังทัตจังก่อน...” ยูอิจิบอกเสียงเรียบ แต่กลับหยุดทุกอย่างราวกดสต๊อป


ร่างสูงไม่ได้พูดเล่น แต่ถ้าเป็นเรื่องแบบนี้จริงๆ เค้าก็จะฟังคนรักของตัวเองก่อน...แต่จินมันหน้ามืดไปแล้ว เพราะรักเด็กน้อยมากเกินไปนั่นแหละ...เลยกลายเป้นว่า เพื่อนของเค้าทำร้ายจิตใจคาเมะจังไปเต็มๆ...


“จินไม่ฟังเลย...ไม่ถามด้วย...ฮึก...ฮึก...”คาเมะปาดน้ำตาพร้อมสะอื้นฮักๆฟ้องยูอิจิ แล้วรุ่นพี่ที่น่ารักก็ทำสิ่งที่ทุกคนไม่คิดมาก่อนว่ายูอิจิจะกล้า...เพราะร่างสูงเดินไปตบหน้าจิน!


“ตื่นรึยัง...หรือต้องโดนอีกที...”ยูอิจิง้างหมัดเหมือนจะต่อย แต่จินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะดึงคาเมะเข้ามากอดไว้ทั้งตัว ยูอิจิดึงมือทัตซึยะออกจากโรงนอนไปเงียบๆปล่อยให้ทั้งคู่จัดการกันเอง


“เอ่อ...จะดีเหรอฮะ...”ทัตซึยะถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะเค้าไม่แน่ใจเสียเลยว่าเรื่องมันจะจบได้ แล้วยังปล่อยให้เพื่อนตัวเล้กอยู่กับรุ่นพี่จอมโหดคนนั้นอีก


“ไม่เป็นไรหรอก...ไอ้จินมันได้สติแล้วล่ะ...”




คาเมะกลับไปที่ลานหน้าหาดอีกคั้ง ร่างเล็กที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างหลังข้างทัตจังเงียบๆ ทัตซึยะมองเห็นรุ่นพี่อคานิชิเดินไปที่โรงนอนของพวกรุ่นพี่ ในมือถือตุ๊กตาไปด้วยตัวนึง...คงไม่ใช่จินน้อยหรอกนะ!!!


“เอ่อ...”ทัตซึยะกำลังจะถามถึงเหตุการณ์นั้น แต่คาเมะหันมายิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันน่ากังวลจริงๆ


“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ...เค้ากับจินดีกันแล้ว...” ^_^ คาเมะยิ้มให้แม้มันจะดูเศร้านิดหน่อย ก็อย่างว่าแหละนะ คนเพิ่งเคยทะเลาะกัน ถึงจะดีกันแล้วแต่ก็ต้องมีเหงาหน่อยๆแหละ




“เอาล่ะ...พี่ก็มีอาหารทะเลมาให้ทานกัน แล้วระหว่างนั้นเราก็จะประกาศรางวัลประจำสาขาไปด้วย...”รุ่นพี่ที่ทำหน้าที่พิธีกรประจำคืนนี้พูดอย่างคึกคัก ก่อนที่น้องๆและพี่ๆจะโห่ร้องกันยกใหญ่ คาแองก็หัวเราะอย่างนึกสนุก ท่าทีเหงาๆเมื่อครู่หายไปทีละนิด


“รางวัล...นางฟ้าสาขา...”รุ่นพี่ฮิโรกิยืนถือมงกุฎพลาสติกพร้อมปีกที่หลังให้รู้ว่าเป็นนางฟ้าสาขาปีที่แล้ว ร่างบางยืนยิ้มประหนึ่งได้รางวัลนี้อีกปีจนน้องๆต้องแซวกันยกใหญ่


“คาเมะจัง!!!!!!!”เสียงปรบมือพร้อมโห่แซวจากเพื่อนๆและพี่ๆดังไปทั้ว เมื่อคาเมะได้ตำแน่งนี้ไปครองอย่างที่คิด ร่างเล็กกระโดลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินยิ้มแฉ่งไปให้ฮิโรกิใส่มงกุฎให้ พร้อมปีกสีขาว ร่างเล็กยิ้มแฉ่งอย่างถูกใจ ยืนคู่กับรุ่นพี่ฮิโรกิให้ถ่ายรูปกันยกใหญ่ตามประสาคนบ้ากล้อง


“แฟนเพื่อนโผม!!! แฟนเพื่อนโผม!!!!” >O< รุ่นพี่โคยาม่าล้อด้วยการชี้ไปทางจินแล้วประกาศให้ได้รู้ทั่วกันว่าคาเมะจังเป็นแฟนกับรุ่นพี่อคานิชิ


ทั้งคาเมะทั้งจินหน้าแดงกันยกใหญ่ เพราะบรรดาพี่ๆจับมายืนข้างๆกัน แล้วให้ถ่ายรูปเอาไว้...อะไรกัน..คาเมะเป็นคนได้รางวัลนะ! ทำไมจินมาแย่งซีนแบบนี้!!! >O<


“รางวัลต่อไป...เทวดาสาขา....”คาเมะกลับมานั่งที่อีกครั้ง หลังจากให้เพื่อนๆพี่ๆหยอกล้อกันเต็มที่แล้ว... รุ่นพี่ยามะพีไปปยืนหน้าหล่อแทนที่รุ่นพี่ฮิโรกิ...


ที่จริง ให้คาเมะยืนถ่ายรูปกับพี่ยามะพียังจะดูเค้าทีมากกว่านะ...ว่ามะ... =,.=


“ยูยะจัง!!!!!”เสียงเป่าปากดังไปทั่วเมื่อยูยะจังได้ตำแหน่งไปครอง ร่างเล็กเดินหน้าบูดไปรับ ทั้งที่เมื่อตอนนั่งอยู่กับเพื่อนยังยิ้มและหัวเราะอยู่แท้ๆ


เพราะคนที่ต้องไปขอตำแหน่งมันเป็นศัตรูคู่อาฆาตน่ะสิ แล้วหน้าตายิ้มแย้มราวกับตัวเองเป็นเทวดาน้อยๆที่แสนน่ารักและบริสุทธิ์! ไอ้ขี้โกหก!!!!! =*=


“ยินดีด้วยนะ...ยูยะจัง...” ^_^ ยามะพียิ้มให้ก่อนสวมมงกุฎและปีกสีขาวให้ ร่างสูงบอกพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มอย่างยินดีด้วยจนน้องๆอดอิจฉาไม่ได้ แต่ทว่า...


“รู้มั๊ย...เค้าว่า คนที่ครองตำแหน่งต่อกัน จะได้กันนะ...” ^_^ ยามะพีกระซิบรอดไรฟันเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน ร่างสูงยืนกุมไหล่ยูยะให้ถ่ายรูปเป็นหลักฐานความงดงามครั้งนี้


“งั้นคาเมะจังก็มีสิทธิ์ได้กับรุ่นพี่ฮิโรกิน่ะสิฮะ...” ^_^ ยูยะกระซิบกลับบ้างตอนที่ก้มหัวลงขอบคุรยามะพี ทำเอาเทวดาคนก่อนคิ้วกระตุกทีเดียว...ดีนะไอ้จินไม่ได้ยิน!


“ร้ายนัก...”ยามะพีบ่นเบาๆขณะปล่อยให้ยูยะเดินเฉิดฉายกลับไปนั่ง ส่วนตัวเองมานั่งที่เดิมข้างๆจิน...


“ไอ้นี่ก็ปัญญาอ่อน! เอาตุ๊กตาคาเมะน้อยมานั่งด้วยทำไม...โว๊ย!!! อะไรก็รกหูรกตาโว๊ย!!”ยามะพีหันไปบ่นเพื่อนที่ยิ้มหน้าระรื่นอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะโดนฝ่ามือท่านจินเข้าที่กลางหัว


“เด็กมันไม่สนก็อย่ามาพาลกู...” ^_^ สมน้ำหน้ามัน! ตอนเค้าล่ะล้อกันดีนัก!! คราวนี้ตากูมั่งล่ะมึง...จะหัวเราะจนท้องแข็งตายเลย!


“รางวัลต่อไป...สิ่งมหัศจรรย์ประจำสาขา...” คาเมะไม่รู้หรอกว่านี่มันคือรางวัลอะไร แต่ทุกคนพอได้ยินก็เอาแต่หัวเราะกันยกใหญ่ รุ่นพี่บางคนถึงขั้นหงายหลังไปเลยก็มี


และนั่น! คาเมะรู้แล้วว่าทำไม....


รุ่นพี่โคยาม่าแทบจะเกาะเกินเดินอากาศใส่มงกุฎและสายสะพายออกมายืนที่หน้าเวที ร่างผอมแห้งหมุนตัวโชว์เสต็ปขั้นเทพของตัวเองไปสามสีรอบ แล้วจบด้วยการกางแขนทั้งสองข้างออกเหมือนเป็นนางหงส์...แหม~ สวยงามจริงๆ =*=


อ๋อ...นี่เองความหมายของคำว่า “มหัศจรรย์” =_=”


“ยูคิคุง!!!!!!”เพื่อนปีหนึ่งท่าทางไม่เต็มเต็งคนหนึ่ง กระเด็นออกมาพร้อมเพื่อนๆที่หัวเราะกันจนหยุดไม่ได้ คาเมะจำได้ว่าคนนี้เป็นหนึ่งในกลุ่มโคะโขะจัง! เออ...สมกันราวกิ่งทองใบหนาด... =,.=


“ตำแหน่งนี้แด่เจ้า~ ทายาทของข้า~” =3= รุ่นพี่โคยาม่ายกมงกุฎขึ้นเหนือหัว ยูคิคุงสะบัดมือไปมา ก่อนจะคุกเข่าลงแล้วก้มหัวเหมือนรุ่นพี่โคยาม่าเป็นฮ่องเต้...


“ขอบพระทัยฝ่าบาท~...” =O=


สมองเสมอกันเปี๊ยบเลย...


ล้นเหมือนกัน... เต็มแก้วมาเชียว =_=”



“รางวัล...ดาวสาขา...อายาเสะจัง!!!!”เด็กผู้หญิงปีหนึ่งท่าทางขี้อายเดินไปรับตำแหน่งต่กจากรุ่นพี่หน้าตาสะสวยที่ยืนรออยู่ อายาเสะถือว่าสวยที่สุดในสาขาจริงๆ เพียงแต่ไม่ค่อยแสดงตัวเท่าไหร่ เสียงพวกผู้ชายผิวปากกันยกใหญ่จนหญิงสาวหน้าแดง เดินลงจากเวทีแทบไม่ถูก


“รางวัล...เดือนสาขา...”


“กรี๊ดดด รุ่นพี่อคานิชิ~...”เสียงน้องๆผู้หญิงกรี๊ดกันยกใหญ่เมื่อจินเดินขึ้นไปบ้าง ร่างสูงแม้จะถูกป่าวประกาศว่ามีแฟนแล้ว...แต่คนมันหลอนี่นะ... ชิ! >3<


“ทัตจัง!!!!!”เสียงสาวๆกรี๊ดกันยกใหญ่เมื่อทัตซึยะได้เป็นเดือน จะว่าไปเพื่อนขิงคาเมะก็หน้าตาดูหล่อใช่เล่น ถ้าไม่ติดรุ่นพี่ยูอิจิ ป่านนี้มีสาวๆมาล้อมกันเต็มแล้ว!


“ทัตจัง!!!! ฮูเร่!!!!!” ^>O<^ คาเมะเชียร์เพื่อนเย้วๆให้ขึ้นไปรับรางวัลบ้าง จนทัตซึยะอดหน้าแดงไม่ได้ ร่างบางเดินขึ้นไปยืนข้างๆพิธีกร แล้วรับมงกุฎจากรจินมา ถ่ายรูปเป็นพิธีอีกนิด...หรือจะพูดให้ถูก...ทังจินทั้งทัตจังขึ้นไปเป็นเหยื่อให้สาวๆถ่ายรูปมากกว่า =,.=


“เดี๋ยวก่อนสิ...เดี๋ยวก่อนค่ะ...”พี่ๆน้องๆผู้หญิงรบเร้ากันยกใหญ่ ยังไม่ให้ทั้งสองคนเคลื่อนตัวไปไหน บางคนก็บอกให้มองกล้องแล้วยกมือถือมาถ่ายกันระวิง...ตามัมหยดเสียยิ่งกว่าได้กระเป๋าแชแนล...น่าสงสารทั้งสองคนจริงๆ


ผลรางวัลต่างๆทยอยออกมาให้เพื่อนๆพี่ๆได้หัวเราะบ้าง กรี๊ดบ้างปนกันไป อาหารทะเลที่ทุ่มทุนเลี้ยงน้องก็เริ่มร่อยหรอลง จนกระทั่งแม่ครัวเอาโกโก้ร้อนมาให้ก่อนนอน


รุ่นพี่ปล่อยให้ไปนอนได้ตั้งแต่สี่ทุ่ม แต่คาเมะได้ยินมาว่า รุ่นพี่ผู้ชายนัดมาเล่นกับน้องๆที่เรือนนอนด้วย! คาเมะกำลังจะเดินกลับโรงนอนของตัวเองกับเพือนๆที่เอาแต่คุยเรื่องรอบกองไฟเมื่อครู่ เสียงหัวเราะปนแกล้งกันดังไปตลอดทาง ก่อนที่ร่างเล็กจะสะดุ้งสุดตัวเพราะมีคนมาจับแขนไว้


“อย่าเพิ่งนอนนะ เดี๋ยวพี่ไปหา...” จินกระซิบบอกเสียงเบา พาให้เด็กดื้อยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะปล่อยให้วิ่งล่อกๆตามเพื่อนเข้าเรือนนอนไปอีกคน แต่ก็ไม่วายยังหันมามองจินพร้อมโบกมือให้อย่างน่ารัก...







จินเดินเข้าเรือนนอนรุ่นพี่ไป เห็นเพื่อนผู้หญิงทยอยไปอาบน้ำเตรียมนอน บางคนก็จับกลุ่มเม้าท์แตก ส่วนพวกผู้ชายกำลังรื้อกระเป๋ากันยกใหญ่ ไม่เว้นแม้กระทั่งพวกจิน



“เฮ๊ย! จิน...เอาอะไรไปอีกเปล่า...”เรียวหันมาถามก่อนจะดึงกระปุกตังค์ออกมา พร้อมกับยามะพีที่มีสำรับไพ่ในมือ...อุปกรณ์หลอกหญิงของมัน จะมาทำรายได้ก็เวลาแบบนี้แหละ...


“ไม่ล่ะ...กูมีแล้ว...”จินยกถุงสีดำให้ดูพร้อมเขย่าเบาๆจนได้ยินเสียงเหรียญ แสดงให้เห็นว่าเตรียมพร้อมจริงๆ


“จิน...จินจะไปเหรอ...มันดึกแล้วนะ..นอนเถอะ...”ซายะที่นั่งอยู่บนฟูกเรียกจินเอาไว้ หญิงสาวทำท่าเหมือนคนรักจะออกจากบ้านยังไงยังงั้น


“มันเรื่องของชั้น...”จินบอกอย่างไม่ใส่ใจ เค้าไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิต โดยเฉพาะซายะ! เพราะหล่อนมักจะทำไปในทางที่เหมือนเค้าคือสามีของหล่อน!


“ชั้นเป็นห่วงนะ...แล้วไปกันหมดเลย ชั้นจะนอนกับใคร...”


“เธอนอนไม่ได้มันก็เรื่องของเธอ ชั้นขอแลกที่กับโคยาม่าแล้ว...ขอโทษด้วยที่มันไม่เป็นอย่างเธอหวัง...”


ซายะหันไปมองข้างๆ กลายเป็นโคยาม่าที่มานอนตะแคงโบกมือยิ้มให้แทน ส่วนจินกลับไปนอนกอีกด้านของฝั่งใกล้เรียว


“ทำไมจินต้องทำขนาดนี้....”ซายะถามอย่างไม่เข้าใจ จินทำเหมือนเกลียดเธอมากหลือเกิน


“เพื่อความสบายใจของชั้น และคาเมะ...ชั้นไม่ยอมให้เธอมาทำให้ชั้นกับคาเมะผิดใจกันเด็ดขาด...” ร่างสูงไม่ได้ปิดบังคาเมะเรื่องที่นอนใกล้ซายะ แต่ก็แลกที่กับโคยาม่าเพื่อตัดปัญหาไปด้วย...


ไม่ว่าอะไร ถ้ามันทำให้คาเมะดีใจ สบายใจ จินก็ยอมทำทั้งนั้น


“จิน...อย่าเลยนะ...วันนี้เหนื่อยมากแล้ว นอนพักเถอะ...จินอยู่กับชั้นก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องเที่ยวไปไหนต่อไหนกลางค่ำกลางคืนกับพวกนี้เลย...”ซายะชี้ไปทางเพื่อนๆของจินที่หน้าตาเหรอหรา


“อยากเจอดีใช่มั๊ย!...” เรียวรีบดึงฮิโรกิไว้ก่อนที่ร่างบางจะได้ลงมือดั่งใจ คิดว่าจะไม่ยุ่งแล้วเชียว ไหงมันเข้าพวกเค้าได้เนี่ย!


“อย่ามายุ่งกับเรื่องเพื่อนของชั้น!!!”


“ชั้นหวังดีนะจิน...ก็เราเป็น...”


“เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...ชั้นไม่ใช่ผู้ชายของเธอ...และเธอ...ซายะ จำเอาไว้แล้วคิดให้ดีๆ...เธอไม่ใช่เมียชั้น!”





To Be Con

แอนนาเริ่มฝึกงานแล้วค่ะs.gif

เวลาหดหาย ทำไงดี๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!i.gif



แต่จะพยายามมาต่อให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้นะคะk.gif


อ้อ! ใครพอจะรู้จักที่พักใกล้BTSบ้างมั๊ยคะd.gif

แอนนาฝึกงานที่โอเรียนเต็ล ต้องลงสถานีสะพานตากสิน แล้วเดินไปอีก
แต่บ้านดันอยู่สะพานใหม่ดอนเมือง รันทดขนาด....

ต้องเข้าครัวหกโมง มีหวังเละแน่งานนี้ a.gif

กำลังหาที่อยู่ใหม่6.gif

ใครรู้สงเคราะห์เด็กตาดำๆหน่อยนะคะ kapook_43068.gif



เจอกันตอนหน้าค่ะ

Kazuyakun the series Chapter 23

  • 2011/10/17(月) 13:19:42

Fiction : ~*~ Kazuya kun the series ~*~
Cast : Jin*Kame
Auther : Sweetysassy [Anna]
Chapter: 23




“ทำไมเรารู้สึกเหมือนไม่ได้นอนเลยอ่ะ...” =_= ทัตซึยะเดินสะลึมสะลือลงมาจากรถทัวร์ มือนึงก็หิ้วของเอาไว้ด้วย อีกมือถือขวดน้ำที่ยังเหลืออยู่เต็ม หน้าตาเหมือนคนอดหลับอดนอน ทั้งๆที่ได้นอนมาตลอดทางแท้ๆ


“อยากนอนแล้ว...” --3-- คาเมะยังหลับตาอยู่ด้วยซ้ำ มือทั้งสองข้างถือตุ๊กตาสองตัวเหมือนเตรียมจะเข้านอน ทั้งๆที่นี่มันเจ็ดโมงเช้าแล้ว แต่ปากเล็กๆกลับดูดนมเปรี้ยวที่พี่แจกเป็นของว่างเมื่อตอนตีสาม =_=”


ถามหน่อย มันใช่เวลาแจกของว่างมั๊ย!!!!


“น้องมาทางนี้เลยค่ะ...เดี๋ยวพี่จะบอกกำหนดการนะ...”รุ่นพี่ซายะยืนอยู่ที่หน้าทางเข้ากำลังโบกมือให้รุ่นน้องทั้งหลายเข้าไป....เค้าลืมไปได้ยังไงว่าหล่อนก็อยู่สาขานี้ =_=”


“เดี๋ยวเราจะมาเจอกันตรงลานหน้าหาดตอนแปดโมงนะ...พี่จะให้แยกย้ายเข้าที่พักไปเก็บของก่อน ผู้หญิงไปทางนู้น ส่วนผู้ชายอยู่บ้านหลังใหญ่ใกล้ๆหาด...”รุ่นพี่สาขาคนหนึ่งบอกพลางชี้ไม้ชี้มือไปทั่ว ได้ยินเสียงพวกผู้หญิงโอดครวญเพราะอยากนอนที่ใกล้หาด


“ผู้หญิงไปทางนั้นดีแล้ว ห้องอาบน้ำทางนั้นเยอะกว่า แล้วก็ปลอดภัยกว่าด้วย...อย่าลงทะเลตอนกลางคืนเด็ดขาดนะ...”ฮิโรกิอธิบายอย่างใจเย็น ไอ้ครั้นจะให้พี่ว๊ากเป็นคนพูดก็ดูจะไม่ได้เรื่อง เพราะหน้าตาเพิ่งตื่นนอนปานจะตายแบบนั้น ว๊ากไปก็ไม่มีน้องที่ไหนกลัวหรอก


“นอนแยกเหรอ...” O_O คาเมะหันไปถามทัตจังตาโต ได้คำตอบเป็นการพยักหน้าเนือยๆ


“รู้สึกว่าพวกพี่ๆเค้าจะนอนรวมกันนะ...ที่โรงนอนนู้นน่ะ...”ทัตซึยะว่าพลางชี้ไปทางโรงนอนใหญ่ที่สุดที่อยู่กึ่งกลางระหว่างรุ่นน้องชายและหญิง


“รวมทั้งหญิงชายเลยเหรอ...” คาเมาถามอย่างไม่มั่นใจ ร่างเล็กเหลือบมองจินที่กำลังไปคุยธุระกับเจ้าของพร้อมรุ่นพี่อีกสามคน


“อย่าคิดมากเลย คนตั้งเยอะนะ...”


ทัตซึยะช่วยพูดให้คาเมะเบาใจลง จริงอยู่ว่านอนรวมกันแต่ก็นอนกันตั้งร้อยกว่างคน! แม้จะเป็นหญิงชายรวมกันก็เถอะ...คงไม่มีใครกล้าทำอะไรไม่ดีหรอก...เค้าคิดว่ายังงั้นนะ...


แต่ถ้าจะให้พูดตรงๆ เค้าก็แอบหวั่นใจตาบ้ายูอิจิอยู่เหมือนกันนั่นแหละ! เห็นบ้าๆบอๆแบบนั้น พอถึงเวลาลามกล่ะก็ไม่น้อยกว่าใครเลย...ต้องแอบดักทางเอาไว้ก่อนซะล่ะมั้ง...


“เค้าอยากไปหาจิน...”คาเมะปรายสายตาไปทางจินที่ยังคุยไม่เสร็จ แล้วเริ่มต้นเดินตามเพื่อนๆผู้ชายไปทางดรงนอนใหญ่


“ไปเก็บของก่อนดีกว่า จะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย...เดี๋ยวค่อยมาคุยก็ได้...”ทัตซึยะบอกก่อนจะดึงมือคาเมะให้เดินมาด้วยกัน


“ทัตจังจะไม่ไปคุยกับรุ่นพี่ยูอิจิมั่งเหรอ...” O_O คาเมะถามเบาๆเหมือนสำรวจความคิดเห็นทั่วไป แต่กลับทำให้เพื่อนสะอึกได้ทีเดียว ร่างบางเพียงเชิดหน้าไปทางอื่นก่อนจะเดินเข้าไปหาที่นอนเป็นของตัวเอง


“เราไม่สนหรอก...”


“คาเมะรู้นะว่าทัตจังรักรุ่นพี่ยูอิจิ...”


“ไม่ใช่นะ!!!!” O////O ทัตซึยะปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะวางกระเป๋าเป้ลงที่นอนข้างๆคาเมะที่อยู่ริมผนังด้านในสุด


“อย่ามาโกหกเค้าเลย~” =3= เป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี ทำไมเรื่องแค่นี้คาเมะจะมองเพื่อนรักไม่ออก ทัตจังน่ะปากแข็ง แต่หน้าตาแสดงออกมาหมด ถ้าไม่ชอบป่านนี้รุ่นพ่ยูอิจิโดนต่อยหน้าหงายเหมือนรายอื่นๆไปแล้ว!


ทัตซึยะได้แต่หน้าแดงมองดูคาเมะเอาตุ๊กตาสองตัวมาวางเรียงกันใกล้ๆหมอน ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่ฟูกสีเขียวอ่อนช้าๆ ส่วนกระเป๋าทั้งคู่เอาไปกั้นเขตด้านบนหัวนอนไม่ให้ชนกับเพื่อนเป็นแถวๆ


“เจ็ดโมงห้าสิบปลุกเค้าด้วยนะ...” =,.= คาเมะบอกทั้งทีตาปรือปรอยลงไป ก่อนจะโบกมือให้เป็นการราตรีสวัสดิ์ ทัตซึยะกำลังจะบอกให้เพื่อนตัวดีลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก็ดูจะไม่ทันเสียแล้ว เพราะเพื่อนส่วนมาล้มตัวลงนอนเป็นแถว...ก็นะ มีเวลาตั้งนานนี่นา ขอเอาแรงบนที่นอนจริงๆซักหน่อยเถอะ... =,.=





“น่าจะมาเรียกกูก่อน...”


“เอาน่า~ ไม่เป็นไรหรอก...”โคยาม่าตบบ่าจินเบาๆอย่างปลอบใจเพื่อนหน้าหล่อที่ตอนนี้กำลังงอนที่ไม่ยอมเรียกตัวเองก่อนคเมะจะไป


“ยังไม่ได้อบรมก่อนมารึไง...”ยามะพีถามอย่างยียวนกวนประสาท ตอนนี้ร่างสูงไม่จำเป็นต้องรักษาภาพพจน์อะไร เพราะมีแต่เพื่อนรุ่นเดียวกัน สาขาเดียวกัน...มันรู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว... =,.=


“อบรมมาแล้วโว๊ย...แต่ต้องเตือนอีกทีเพื่อความมั่นใจ...”จินไม่ได้ห่วงเกินเหตหรอกนะ แต่เจ้าเด็กดื้อนั่นมันชอบแกล้งทำหน้ามึนต่างหาก รู้ทั้งรู้ว่าห้ามก็ยังทำ จินบอกอะไรก็แกล้งลืม...มันเลยต้องย้ำเรื่อยๆให้ดิ้นไม่หลุดนี่แหละ!


“ปล่อยไปเถอะ คาเมะโตแล้วนะ...ไม่ทำอะไรไม่ดีหรอก...”เรียวบอกเบาๆก่อนจะหิ้วถุงของรางวัลกับยามะพีคนละข้างเพื่อเอาไปเก็บในโรงนอนพี่


“คาเมะไม่ทำหรอก...แต่ตัวริ้น!ตัวไร! มันเยอะ!!...”


จินพูดอย่างนึกแค้นความคิดนี้นัก ตอนแรกจะให้น้องนอนเต็นท์ละห้าคนแล้วเชียว แต่เพื่อความสามัคคีในสาขาอะไรนี่แหละ ทำให้ต้องนอนรวมผู้ชายทั้งหมด...และหนึ่งในนั้นคือ...ไอ้ก้าง...ไอ้ก้างที่ชื่อว่าอิตาคุจิ! จินไม่รู้จริงๆว่าลับหลังจินมันจะทำอะไรบ้าง เลยอยากกำชับอีกซักหน่อยว่าให้อยู่ใกล้ทัตจังตลอดเวลา


“นอนตรงนี้แหละ...จะได้ไม่ต้องมีใครเดินผ่านบ่อยๆ...”ยูอิจิจัดการวางกระเป่าไว้เป็นการจองที่ แต่โคยาม่าถึงขั้นถลาตัวทุ่มลงไปกับฟูกเพื่อนอนขวางฟูกทั้งหมดในแถวนั้นเป็นการจองเพื่อนเพื่อนๆทุกคน =*=


“กูอยากรู้จริงๆว่าสติอย่างนี้สองเข้ามหาลัยระดับต้นๆได้ยังไง...”เรียวส่ายหัวหน่อยๆอย่างนึกเอือม แต่ยามะพีลงมือไปแล้ว


“ใจร้าย....กูอุตส่าห์จองให้!...”T^T โคยาม่าลูบหัวป้อยๆก่อนจะกระเถิบตัวไปที่ฟูกตัวเอง


“จองเฉยๆก็ได้ ลงทุนขนาดนั้นไม่หลังเดาะไปก็ดีเท่าไหร่แล้ว!” ฮิโรกิแหวใส่พลางตบๆไปที่พื้นให้รู้ว่านี่มันปูน! ถ้าพลาดลงพื้นไปแทนที่จะได้รับน้อง จะกลายเป็นงานเฝ้าไข้รุ่นพี่แทนนี่สิ...


“จิน...จินนอนตรงนี้เหรอ...”เสียงเรียกเพื่อนในกลุ่มเสียหวานจ๋อยทำเอาโคยาม่าที่กำลังโดนด่าอยู่เงียบไปทันที เพราะทุกคนรู้ดีว่าเสียงนี้เป็นเสียงใคร...ถ้าไม่ใช่...


“ใช่...ว่าไงเหรอซายะ...” ^_^ โคยาม่าหันไปถามพร้อมยิ้มให้เสียตาปืด แต่เพื่อนคนอื่นกลับหันไปสนใจที่นอนของตัวเองแทน ไม่เว้นแม้แต่จิน...



“ชั้นขอนอนด้วยนะ ยังไม่มีที่นอนเลย...”หญิงสาวว่าพร้อมวางกระเป๋าลงข้างกันกับที่นอนจิน ร่างสูงรู้สึกคิดผิดจริงๆที่นอนริมเพื่อนแบบนี้!


“ไม่ได้...”จินปฏิเสธเสียงหนักพร้อมหน้าตาดุเหมือนจะขู่ไล่


“ชั้นอยากอยู่ใกล้ๆจินนี่นา...แล้วอีกอย่าง มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรไม่ใช่เหรอ...” ^_^


“เธอเป็นผู้หญิงนะ...พูดแบบนี้ได้ยังไง..”ยามะพีชักจะโมโหขึ้นมาหน่อยแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนคงยอมให้ผู้หญิงมารายล้อมนับไม่ถ้วน แต่บอกตรงๆว่าตอนนี้รู้สึกไม่ชอบเลยเวลาผู้หญิงมาพูดปล่อยเนื้อปล่อยตัว


“นายคงกำลังเข้าใจอะไรผิด ที่นี่เค้านอนรวมทั้งหญิงชายนะ...”ซายะผายมือไปรอบๆตัวให้เห็นว่ามีทั้งหญิงและชายอยู่ในห้องนี้...


“งั้นเธอก็ควรเข้าใจด้วย ว่าผู้หญิงดีๆเค้าจะแยกนอนกับผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน!...”ฮิโรกิยังไม่ยอมแพ้ ร่างบางผายมือกลับไปบ้าง ให้เห็นว่าผู้หญิงเค้าแยกนอนคนละฝั่ง


“แล้วมันจะผิดยังไงล่ะ ก็เพื่อนกันไม่ใช่เหรอ...”


“ถ้าแค่เพื่อนก็ไม่เป็นไรหรอกซายะ แต่ชั้นกลัวว่ามันจะไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ...”เรียวว่าพลางถอนหายใจ ใครๆก็ดูรู้ว่าซายะยังชอบจินอยู่


“ซายะ...จินมีแฟนแล้วนะ เรื่องนี้ใครๆก็รู้....ถ้ามันเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมาไม่ใช่แค่คาเมะที่ต้องเสียใจ แต่ชั้นมั่นใจว่าจินก็เสียใจมากเหมือนกัน...” ^_^ โคยาม่าบอกพร้อมหน้าตายิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรเหมือนจะบอกว่านี่คือการเตือนจากเพื่อนเท่านั้น ไม่ได้ต้องการหาเรื่องหรืออะไรเลย...


“ถ้ามันจะเกิดขึ้นจริงก็เพราะจินชอบชั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ...”ซายะบอกเหมือนไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้จินบ้าง แต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่เห้นเป็นเรื่องเล็กน้อย เพราะหน้าตาโกรธนั้นมันไม่ชวนให้พูดเล่นเลย


“แน่นอนว่ามันจะไม่เกิดจากชั้น!”


“จิน...”ยูอิจิเรียกเสียงเรียบให้รู้สึกตัว เพราะจินพูดเสียเสียงดังอย่างโมโหจนเพื่อนๆหันมามองกันเป็นแถว


“แต่มันก็สิทธิ์ของชั้นที่จะนอนตรงไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ...”


“ซายะ...ผู้หญิงดีๆเค้าไม่ทำแบบนี้กันหรอกนะ...”ฮิโรกิเตือนก่อนจะเชิดหน้าหนีไปจัดของตัวเองอย่างโกรธๆแล้วล้มตัวลงนอนเอาแรง


“อยากจะอยู่ที่ไหนก็เรื่องของเธอ แต่อย่ามายุ่งกับชั้นหรือทำให้คนของชั้นเข้าใจผิดแล้วกัน...”


จินไม่ได้นอนเอาแรงเหมือนเพื่อนคนอื่น แต่ร่างสูงของพี่ว๊ากกลับลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมพี่ว๊ากคนอื่นๆเพื่อเตรียมไปเรียกน้องแทน โดยไม่หันมามองด้านหลังอีกเลย


“จิน...”


“ทางที่ดีเธอควรหางานอย่างอื่นทำซะ หรือไม่ก็พักพร้อมเพื่อนๆ ไม่อย่างนั้นจะถูกหาว่ามาอ่อยผู้ชายเอาได้...”ยามะพีบอกทั้งที่มองไปทางอื่นเหมือนไม่อยากสนใจ ก่อนจะถือบุหรี่ออกไปด้านนอกบ้าง...เค้าผ่านผู้หญิงแบบนี้มามากแล้ว ทำไมจะดูไม่ออกว่าต้องการอะไร...





“ได้เวลาแล้ว....ตื่นๆๆๆ...”


บรรดาพี่ว๊ากทั้งหลายปลุกเสียงดังจนน้องสะดุ้งเป็นแถบๆ แม้จะไม่ได้ต่อว่าหรือตะโกนเหมือนตอนประชุมเชียร์ แต่ขึ้นชื่อว่าพี่ว๊าก...เรื่องเสียงดังกระแนะกระแหนล่ะเค้าถนัดนัก!


“คาเมะจัง...ตื่นๆ...”ทัตซึยะขยับตัวเพือนเบาๆให้ตื่นนอนเสียที แต่คาเมะกลับขยับตัวหนีเสียได้!


“งืม....แจ๊บๆ...” – 0 – คาเมะกระดุ๊กกระดิ๊กตัวอย่างคนหลับลึกก่อนจะเงียบเสียงไป


“คาเมะ...คาเมะจัง...”ทัตซึยะร่างบางเปลี่ยนเป็นดึงตัวเพื่อนขึ้นมาแทน เพื่อนบางคนเดินออกไปแล้ง บางคนกำลังเปลี่ยนเสื้อ...แต่คาเมะนี่สิ! ยังใส่ชุดนอนอยู่เลย!!! T^T


“มานี่...พี่จัดการเอง...ทัตจังเปลี่ยนชุดเถอะ...”จินเดินมาช่วยรุ่นน้องที่น่าสงสารเพราะเพื่อขี้เซาของตัวเอง ร่างบางหัวเราะแหะๆเพราะตัวเองก็ยังอยู่ในชุดนอนเหมือนกัน =,.=


“คาเมะจัง...ตื่นเถอะ...ได้เวลาแล้วนะ...เพื่อนๆไปกันหมดแล้ว...”ไม่ทันที่จินจะพูดกับทัตซึยะได้ขาดคำ ก็มีคนมาทำหน้าที่แทนจินเสียแล้ว...


จินอยากจะตบหน้าตัวเองนัก! แล้วก็เผื่อแผ่ไปเตะก้านคอไอ้คนที่มันนอนหันหัวชนกับคาเมะอีกทีนึง!!! ถ้างวดนี้จินซื้อหวยคงถูกได้เงินมาซื้อเครื่องบินให้พ่อได้อีกลำ!


อิตาคุจิมันนออยู่ตรงนี้นี่เอง! แค่เอื้อมมือไปก็เจอหัวมันแล้ว!!!! แล้วตอนนี้มันก็กำลังดึงตุ๊กตาจินน้อย ออกจากมือคาเมะ ทำให้เจ้าเด็กหน้ามึนสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา กวาดแขนหาตุ๊กตาของตัวเอง


“จิน...” =3= คาเมะพูดชื่อจินออกมาเบาๆทำเอาร่างสูงยิ้มกริ่ม ก่อนจะยักคิ้วอย่างกวนอารมณ์ให้อิตาคุจิที่หน้าตาอิจฉาเล็กน้อย


“จินน้อย...” =3=


มันน่านัก!!!!!!!!


จากที่ยิ้มเมื่อครู่ กลายเป็นอิตาคุจิเองที่หลุดเสียงออกมาจากลำคออย่างไม่ปิดบัง...เพราะคาเมะไม่ได้เรียกจิน! แต่เรียกหาตุ๊กตา!!!


“ตื่นได้แล้วคาเมะจัง...เพื่อนไปกันจะหมดแล้วนะ...”อิตาคุจิบอกพลางหันหน้าไปหาเพื่อนๆที่กำลังทยอยเดินตามรุ่นพี่ออกไปอย่างว่าง่าย เพราะตอนนี้ทุกคนได้ตื่นเต็มตาแล้ว


“อ๋า~ แล้วไม่รีบปลุก!!!!” >O< คาเมะลุกลี้ลุกลนรื้อกระเป๋าออกมายกใหญ่ ก่อนจะคว้าตุ๊กตาทั้งสองตัวมานอนที่หมอนตัวเองแล้วเอาผ้าคลุมไว้ให้เรียบร้อย ก่อนจะถอดเสื้อออกโชว์แผ่นอกขาวจัดกับหน้าอกเล็กชัดเต็มตา


“คาเมะ!!!!!!”จินตวาดเสียงดังก่อนจะฉุดตัวบางๆขึ้นมาแล้วดึงเสื้อลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกราดสายตามองอิตาคุจิที่ยังจ้องมองคาเมะเหมือนเดิม


“ได้เวลาแล้ว ออกไปได้แล้ว...”จินบอกรุ่นน้องเสียงแข็ง อิตาคุจิเพียงอมยิ้มเล็กน้อยทำเสียงที่จินคิดว่ามันคือการกระแนะกระแหน ก่อนจะเดินออกไปตามที่สั่ง


“อะไรอ่ะ...” =3= ร่างเล็กมองทางนั้นทางนี้ทีอย่างหาคำตอบที่ทำให้จินโมโหแบบนี้ ก่อนจะบ่ายหย้าหนีอย่างเอาแต่ใจ...เพราะจินจะทำให้คาเมะช้านั่นแหละ!


“อย่ามาพาลพี่นะ...ขี้เซาดีนัก!”


“โอ๊ย!! อื้อ~...” >///< คาเมะร้องพร้อมกุมก้นตัวเองที่โดนจินตีก่อนจะครางในลำคอเพราะโดนพี่ว๊ากลงโทษด้วยจูบอีกแล้ว...คนอะไร จูบเอาจูบเอา! >////<


“ดื้อนัก!...พี่บอกให้ดูแลตัวเองดีๆใช่มั๊ย บอกให้อยู่กับทัตจังตลอดยังจะดื้ออีก!...เดี๋ยวก็ไม่ให้ไปเที่ยวปิดเทอมด้วยหรอก...”จินขู่อย่างหมันเขี้ยวก่อนจะฟัดแก้มแดงๆไปอีกทีอย่างอดใจไม่ไหว...นี่และโทษของการแยกจินจากคาเม! แม้จะพูดตามตรง...ต่อให้ไม่แยกเค้าก็อยากจะฟัดตลอดเวลาก็เถอะ... =,.=


“จินนั่นแหละบอกให้ทัตจังออกไปก่อน...” =3= คาเมะเองก็ไม่ยอมความเหมือนกัน ร่างเล็กแบะปากใสจินก่อนจะเดินตามไปสมทบกับเพื่อนๆที่เหลือ...ตาแก่...เอาแต่หอมแก้ม!





“พี่มีอาหารเช้าเตรียมไว้ให้ที่ลานใกล้หาดนะ...มีข้าวต้มปลาอย่างเดียว เดินไปเอาถ้วยกับช้อน แล้วเดี๋ยวพี่ๆจะตักห้เอง...ใครไม่พอให้เติมได้อีกนะ พี่มีไม่จำกัด...”^_^ ยามะพัอธิบายอย่างใจดี แต่ดูเหมือนจะมีใครไม่เชื่อรอยยิ้มนั้นอยู่หนึ่งคน =_=”


คนที่มันแอบลงจากรถก่อนยามะพีจะรู้ตัวเสียอีก แล้วก็หายหน้าไปเพิ่งจะมาเจอเอาตอนนี้! แลกำลังทำหน้าไม่ศรัทธายามะพีเท่าไหร่...ก็นะ...คนมันเห็นด้านเลวกันมาเยอะแล้วนี่...


“พี่มีโกโก้ร้อนเตรียมไว้ให้ หรือใครอยากกินนมร้อนๆก็รอหน่อยนะ แม่ครัวกำลังอุ่นให้อยู่...เอาล่ะไปทานได้ นั่งตามอัธยาศัยเลย...”^O^ โคยามาไล่ต้อนน้องๆอย่างร่าเริง ดูเหมือนว่าจะเรียกรอยยิ้มจากน้องๆได้อีกนิดหน่อยหลังจากที่ได้ทำเจ็บแสบไว้เมื่อวันประชุมเชียร์ =*=


ก็บอกแล้วว่าเจ็บนี้มันลึก...ก่อนมานี่ยังไปประชุมปีหนึ่งเรื่องซ้อมชิงธง(กระ)สันกันอยู่เลย =_=”


“ปล่อยสิ...จะไปนั่งกับเพื่อน...” =*= ทัตซึยะสะบัดมือแรงๆให้หลุดจากรุ่นพี่บ้าๆคนนึงที่ยื้อยุดจะหอมแก้มยามเช้า....


“นิดเดียวน่า~...” =3=


“นิดเดียวก็ไม่ได้!!!” ทัตซึยะแหวใส่อย่างสุดทน มาต่อรองเป็นของขายไปได้!


“คาเมะจัง...กินนมก่อนเลยเหรอ...” ^_^ ฮิโรกิถามรุ่นน้องอีกคนยิ้มๆ เพราะเจ้าตัวไปปะเหลาะแม่ครัวจนได้นมมาแก้วนึงแล้วเรียบร้อย...



“ฮะ!...คาเมะหิว แต่แยงคิวเพื่อนไม่ทัน เลยขอนมก่อน...” ^O^ ร่างเล็กชูแก้วนมให้รุ่นพี่ดูพร้อมชี้ไปทางแถวยาวเหยียดของรุ่นน้องที่ถือชามคอยอยู่


“รอกินพร้อมพี่มั๊ย...”จินถามพร้อมลูบผมนุ่มเบาๆ แต่กลับได้หน้ามุ่ยๆพร้อมบ่ายหนีของคนรักตัวเล็กแทนเสียนี่!


“เค้าจะไปกินกับเพื่อน...ไปเถอะทัตจัง...”คาเมะเร่งเพื่อนเย้วๆก่อนจะพากันไปต่อแถวบ้าง แล้วยังมีการแบ่งนมร้อนให้เพื่อนกินแก้หิวอีกต่างหาก...


”ไอ้จินโดนทิ้งอีกแล้ว....”ยูอิจิล้อเลียนกับโคยาม่าอย่างครื้นเครงเมื่อเพื่อนรูปหล่อโดนเด็กน้อยทิ้งไปอยู่กับเพื่อนอีกแล้ว


“โถๆๆ~ นี่แหละน้า...ลูกน่ะ เราเลี้ยงได้แต่ตัว~ พอโตเขาก็โผออกจากรัง...” =3= โคยาม่าลูบหัวจินป้อยๆเหมือนสอนแม่วัยแก่


“ไม่ใช่โว๊ย! กูปล่อยคาเมะไปเอง ให้เค้าอยู่กับเพื่อนมั่ง!...”จินบอกอย่างไว้ตัวแต่โดนฮิโรกิหัวเราะเยาะใส่อย่างไม่เชื่อถือกับคำพูดนัก


“อย่ามาโกหกเลย หน้าเหมือนหมาโดนทิ้งแบบนี้!”ร่างบางกรีดนิ้วไปทางหน้าที่ส่อแววหวงของจินอย่างไม่ปิดบังก่อนจะเดินเข้าครัวไปดูแลเรื่องอาหารให้รุ่นน้องต่อ ทิ้งจินไว้กับเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อน



ฮึ่ย! เด็กดื้อด้าน! เอาแต่ใจตัวเอง! จินเลยต้องโดนเพื่อนมันหัวเราะเยาะใหญ่เลย! วันนี้จินจะปล่อยให้เล่นสนุกอยู่กับเพื่อนไปก่อน แต่ถ้าคราวหน้ายังไม่สนใจกันแบบนี้จะลงโทษขั้นหนักให้ดู!





“แบ่งกลุ่มละเจ็ดคนนะ แล้วก็ไปหาพี่ประจำกลุ่ม...พี่เค้าจะทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม ดูแลน้องๆแล้วก็จะทำกิจกรรมด้วย...”เรียวอธิบายพร้อมชี้ไปที่บรรดาพี่กลุ่มทั้งหลายที่ยืนกันหน้าสลอนรอน้องมาเลือกไป...น้องๆแต่ละคนเริ่มซุบซิบกันยกใหญ่เพื่อนหาเพื่อนและเล็งพี่ๆไปด้วย


“กิจกรรมวันนี้เป็นแรลลี่ ต่างหน่อยจรงที่เจะเดินไปทำกิจกรรมตามฐานต่างๆ...ถ้าทำสำเร็จภายในเวลาที่กำหนด น้องจะได้ริบบิ้นประทับตรามา...ให้เขียนข้อความของกลุ่มตามใจชอบ แล้วเก็บไว้ให้ดีนะ...”เรียวโบกริบบิ้นหลากสีในมือให้ดูเป็นตัวอย่าง มันมีสัญลักษณ์ของแต่ละฐานเขียนเอาไว้ ก่อนจะแนกปากกาสีขาวให้พี่กลุ่ม...


น้องปีหนึ่งทั้งหลายหัวเราะกันคิกคัก วิ่งวุ่นไปหมดเพื่อรวบรวมเพื่อนให้ได้เจ็ดคน ก่อนจะเดินไปหาพี่กลุ่มที่ยืนรออยู่...หนึ่งในนั้นคือจิน...ร่างสูงชะเง้อคอเสียยืดยาวเพื่อหาตัวคาเมะที่กำลังวิ่งวุ่นอย่างสนุกสนานตามเพื่อน จินพยายามซ่อนตัวเองไว้หรือแกล้งไม่สนใจเพื่อจะรอกลุ่มคาเมะ...แต่ทว่า...


คาเมะที่จับกลุ่มได้เจ็ดคนแล้วกำลังเดินทำเนียนกระแซะไปหายามะพี.... =_=”


“รุ่นพี่ฮะ...พี่ยามะพีมีกลุ่มหรือยัง...” =///= คาเมะงุบงิบถามเสียงเบาอย่างเขินอาย ยามะพีเพียงแค่ยิ้มสว่างจนเด็กน้อยต้องแก้มแดง


“ยังหรอก...คาเมะจังจะให้พี่เข้ากลุ่มด้วยมั๊ยล่ะ...” ^_^ ยามะพีแกล้งถามเบาๆจนคาเมะต้องหลบตา ไอ้ที่ทำเนียนเมื่อครู่หายไปทันที


“ฮะ....” =///=


มันวอนดีจริงๆ! =*=


อุตส่าห์ส่งซิกแทบตายให้เดินมาทางจิน ยังจะมาแกล้งทำเนียนเดินไปขอรุ่นพี่สุดที่เลิฟๆมาเป็นพี่กลุ่มจนได้! สงสัยต้องสร้างโล่เนียนขั้นเทพให้คาเมนาชิ คาซึยะจริงๆซะล่ะมั้ง!!!! เรื่องแบบนี้ล่ะเก่งนัก!


“ไอ้พี...มึงไม่ว่างแล้ว ไม่ใช่เหรอ...”จินเดินไปถามปูทางให้ยามะพีถอยออกไป จินหวังจริงๆว่าเพื่อนสุดที่รักวันนี้มันจะเห็นหัวกันบ้าง...มันอาจพูดว่า...”นั่นสิ...ชั้นมีน้องมาจองแล้วนี่นา~” ก็ได้


“ว่าง!...” =,.=


บอกที่ว่าเค้าควรฆ่าใครก่อนดี ระหว่างเพื่อนกวนตีน กับแฟนหน้ามึน.... =*=



To Be Conr.gif


แอนนากลับมากรุงเทพแล้วค่ะ หลังจากไปอยู่ดูไร่ที่ชลบุรีซักพักนึงs.gif


คิดถึงเค้ามั๊ยตัวเองkapook_43060.gif
อิๆๆๆ

ไม่รู้จะพูดอะไร รู้แค่ว่าตอนนนี้ชีวิตอึนมากกกกกกกkapook_43064.gif


จับต้นชนปลายไม่ค่อยจะถูกkapook_43061.gif


เอาเป็นว่า เจอกันตอนหน้าแล้วกันนะคะ12.gif

Kazuyakun the series Chapter 22

  • 2011/10/02(日) 04:49:32

Fiction : ~*~ Kazuya kun the series ~*~
Cast : Jin*Kame
Auther : Sweetysassy [Anna]
Chapter: 22





“เค้าตื่นเต้นจังเลย...” ^O^


คาเมะพูดพร้อมขยับไปมา มองซ้ายมองขวา หน้าตาดูตื่นเต้นจริงๆกับการเดินทางครั้งนี้ เพราะเป็นครั้งแรกที่ร่างเล็กจะได้ไปเที่ยวกับเพื่อนมากขนาดนี้ แล้วยังได้ไปค้างนอกสถานที่อีกต่างหาก ลูกเต่าของคุณนายคาเมนาชิดูเหมือนเพิ่งออกมาจากไข่ยังไงยังงั้น



“ของอยู่ไหนเนี่ย...เรียว! เอาขนมในห้องชั้นมารึยัง!!” ยามะพีตะโกนถามเพื่อนที่กำลังช่วยยกของขึ้นรถทัวร์คันใหญ่ก่อนที่เรียวจะรีบวิ่งขึ้นไปห้องยามะพีอีกครั้งเพราะลืมของ...ตอนนี้เรียวเลยมีกุญแจห้องเพื่อนอยู่เต็มไปหมด =*=


“น้องคนไหนลงชื่อ...ติดชื่อที่กระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ขึ้นไปนั่งบนรถได้เลยนะครับ...” ยูอิจิที่รับหน้าที่สัมภาระน้องกับเพื่อนผู้ชายอีกสี่ห้าคนช่วยกันยกของเข้าใต้รถ ทั้งกระเป๋าทั้งของกิน ของใช้ ร่างสูงเลยต้องจัดการเคลียน้องให้ขึ้นรถไป เพราะตอนนี้มันช่วงนักศึกษาออกมาหาข้าวกิน ปั่นจักรยานเล่น แต่สาขาบริหารนี่แหละที่ทำเอาถนนหน้าหอพักคึกคักไปทันตาเห็น


“น้องขึ้นเลยนะ เดี๋ยวจะสาย...นั่งเลยตรงไหนก็ได้ มีสองคันนะ...”ฮิโรกิต้อนน้องที่ยืนถ่ายรูปตั้งแต่ต้นการเดินทางให้รีบขึ้นรถ แต่จะเอาเข้าจริง ไอ้พี่ที่เป็นคนนัดนี่แหละที่วุ่นกว่า เพราะต้องเคลียงานก่อนไปให้แน่นอน แล้วยังต้องขนของเยอะจนจำไม่ได้ว่าหมดหรือยัง


“คาเมะ...”จินเรียกเจ้าตัวพูดมากเอาไว้ก่อนที่จะขึ้นรถไปซะ ตัวขาวๆรั้งท้ายเพื่อนเพราะวิ่งกลับห้องไปเอาตุ๊กตากับทัตจังจินเลยมีโอกาสได้เห็นตัวและเรียกทัน


“อะไร...” O_O คาเมะถามพลางหันไปมองเพื่อนที่เริ่มไปนั่งบนรถ เหลืออยู่แค่กลุมเดียว แล้วก็คาเมะกับทัตจังนี่แหละ...


“ไปนั่งคันที่สองนะ นั่งข้างล่าง โอเคมั๊ย...” มือใหญ่ลูบแก้มเล็กเบาๆ เพราะมันแดงเสียจนน่าหมันเขี้ยว คาเมะยิ้มร่ารับคำ ก่อนจะจูงมือทัตซึยะออกไป แต่ก็ยังไม่วายแกล้งจินทำเหมือนจะวิ่งไปขึ้นคันแรก...


สงสัยจะวอนโดนฟัดแก้มซะล่ะมั้ง =,.=





“ยูยะ! ยูยะ...”


“เรียกนามสกุลผมเถอะ...เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นซักหน่อย...” =_=” ร่างเล็กหันมาบอกเซ็งๆ เพราะรู้ว่าใครที่เรียก


“ก็ต้องเริ่มจากเรียกชื่อนี่แหละ จะได้สนิทไง...” ^_^ ยามะพียิ้มรับเหมือนไม่รู้สึกรู้สา


“นั่นมันมารยาทของคนญี่ปุ่นรึไง...” =*= ยูยะล่ะอยากจะรู้จริงๆว่าอะไรที่ทำให้รุ่นพี่เสเพลคนนี้มาคอยหาเรื่องเค้าอยู่เรื่อยแบบนี้!


“ก็ชั้นหน้าด้านไง...นี่แหละข้อดีของคนเลว...” ^_^ ยามะพียืดอกรับคำกระแนะกระแหนนั้นอย่างหน้าชื่นตาบาน


ก็บอกแล้วว่าจะเลวจนชนะใจ! แล้วเค้าก็มั่นใจด้วยว่าตัวเองเลวเสมอต้นเสมอปลายซะด้วย~ =,.=


“ยินดีด้วยนะฮะ...” =_=” บางทีเค้าควรจะสร้างโล่เลวตัวพ่อให้รุ่นพี่คนนี้เป็นการสร้างความภาคภูมิใจให้กระฉ่อนนะ...


“ไปนั่งคันสองนะ...ชั้นล่าง...”ร่างสูงชี้นิ้วไปที่รถทัวร์คันสีขาวมุกที่จอดอยู่ถัดออกไป ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวไปนั่งคันนั้น


“ไม่อ่ะ...”


“ไปซะเถอะ...” ^_^ ยูยะกล้าพนันได้เลยว่าถ้าพูดแบบนี้ มันคือการบังคับ!


“ทำไมผมต้องไปนั่งด้วย ผมอยากนั่งคันที่หนึ่ง!” บอกตรงว่าเกือบจะไปคันที่สองแล้ว เพราะเห็นว่าคนมันน้อยกว่า แต่พอพูดแบบนี้ชักอยากเปลี่ยนไปคันแรกแล้วสิ =_=”


“ไปอยู่กับชั้นไง จะได้เห็นด้านเลวอีกเยอะเลย...” ^_^


“ตกลงจะเอาดีด้านนี้สินะ...” =_=” ยูยะว่าพลางถอนหายใจยาวหน่ายๆ


“เหอะน่า~ อีกอย่าง...นายเป็นหัวหน้ารุ่นไม่ใช่รึไง คันแรกก็มีหัวหน้าฝ่ายหญิงแล้ว นายก็ไปคันที่สองซะ..หน้าที่ช่วยเหลือรุ่นพี่ดูแลเพื่อนๆน่ะมันหน้าที่นายไม่ใช่เหรอ...” ยามะพีพูดพลางยิ้มกริ่ม จะหาว่าเค้าแถก็ตายใจเถอะ แต่ว่าที่พูดไปน่ะมันอิงจากความจริงนะ!


“อย่ามามัวคิด รีบขึ้นรถเร็ว!...เห็นมั๊ย คาเมะจังกับทัตจังยังไปช่วยเลย...” ยามะพีชี้ไปที่ตัวอย่างแสนน่ารกของเพื่อนทั้งสองจนยูยะยังแอบหน้าเสียเล็กๆ


อย่าได้คิดเชียวว่าเพราะยูยะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเป็นแฟนรุ่นพี่ยามะพีเลยรู้สึกแบบนั้น แต่เป็นเพราะตัวเองเป็นหัวหน้าสาขาปีหนึ่งต่างหาก! จะไม่ช่วยมันก็กระไรอยู่นะ...


“เอาหน้าที่มาอ้างรึเปล่า...” ยูยะมองอย่างรู้ทัน แต่แทนที่ยามะพีจะแสดงอาการตกใจที่โดนตลบหลัง กลับหันมายิ้มให้อย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยูยะกล้าบอกได้เลยว่า ถ้าไม่รู้หน้าไม่รู้ใจมาก่อนต้องแอบหลงไปกับรอยยิ้มของเทวดาสาขาได้ง่ายๆเลย


“คิดไปเถอะ...แบบไหนก็เลวสมเป็นชั้นทั้งนั้นแหละ...อย่าติดใจก็แล้วกัน...” ^_^


โอ้~ ไม่คิดเลยว่าจะมีใครมั่นใจในความชั่วร้ายของตัวเองได้มากเท่าเทวดาท่านนี้อีก!!!! =_=



“คั้นนี้ไม่ค่อยมีคนเลยนะ...คันแรกดูคึกคักกว่าอีก...” =_=” ทัตซึยะวางกระเป๋าไว้ที่เบาะหนึ่งก่อนจะมองไปรอบๆอย่างนึกระแวง


“นั่นสิ...” O_O คาเมะเองก็แอบมองไปชั้นสองเหมือนกัน เห็นเพื่อนๆเอาหมอนผ้าห่มคู่กายออกมากันยกใหญ่ เพราะพี่ๆบอกให้นอนไปในรถน่ะสิ...


“คาเมะจัง...ทัตจัง...” ^_^


“ฮะ...รุ่นพี่...” ทัตซึยะหันไปรับคำยามะพีที่เดินจูงมือ(ลาก)ยูยะมาด้านหลัง ร่างบางส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมสาขาแหยๆเพราะหน้าตายูยะไม่ได้ดูดีนักเลย


“พี่ฝากเด็กไว้ใช้งาน เอ๊ย! ทำงาน...ซักคนสิ...”ยามะพีดึงยูยะมาข้างหน้าก่อนจะส่งตัวให้ขึ้นไปบนรถ แต่ถ้าจะบอกให้ถูก ยามะพีดันขึ้นไปต่างหาก =_=”




“เอ่อ...เราช่วยนะ...”ยูยะเข้าไปช่วยทัตซึยะและคาเมะจัดของว่างออกเป็นชุดๆ ทั้งน้ำทั้งขนมให้ได้ครบทุกคน แล้วจัดใส่ตระกร้าไว้...เตรียมเอาขึ้นไปให้เพื่อนๆ


“เอาล่ะ!...ได้เวลาแล้ว...”รุ่นพี่ทั้งหลายทยอยขึ้นรถจนหมด บางคนนั่งข้างล่าง บางคนนั่งข้างบน แต่ส่วนมากจะไปแจมกับน้องๆที่ด้านบนซะมากกว่า ข้างล่างรถคันที่ 2 เลยมีแต่พวกจินกับคาเมะ ทัตซึยะ และยูยะเท่านั้น


“ยูยะจัง พี่วานเช็คชื่อเพื่อนหน่อยนะ...”ฮิโรกิยื่นกระดาษรายชื่อรุ่นน้องบัสสองมาให้ยูยะ ร่างเล็กยิ้มให้เป็นการรับคำก่อนจะเดินเชิดใส่ยามะพีที่เพิ่งขึ้นรถมาเหมือนมองไม่เห็น


“คาเมะ..มานี่มา...”จินกวักมือเรียกเด็กน้อยของตัวเองให้ไปนั่งด้วยกัน และคาเมะก็เดินไปหาพร้อมกระเป๋าเป้อย่างรู้งาน...มันน่ารักน้อยเสียเมื่อไหร่ =,.=


“กินขนมมั๊ยจิน...” ^o^ คาเมะชูขนมถุงโตออกมาโชว์ให้จินดูเหมือนจะอวด มือใหญ่ฉวยมันใส่ในถุงด้านหน้า ก่อนจะดึงตัวบางๆเข้ามากอด


“นอนได้แล้ว เดี๋ยวไปถึงแล้วทำกิจกรรมไม่ไหวหรอก...” ร่างสูงพูดเสียงเบาเพราะตอนนี้รถปิดไฟหมดแล้ว และกำลังจะออกวิ่งหลังจากยูยะเช็คคนจนครบ แม้จะยังมีเสียงน้องๆทั้งหลายพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นสนุกสนาน แต่มันก็เป็นเวลาที่จินอยากให้คาเมะนอนมากกว่ากินขนม!


“จิน...น่าเบื่อ...” =3= คาเมะว่างุบงิบอย่างแสนงอนเมื่อเจ้าตัวไม่ได้ดั่งใจเสียเลย


“เดี๋ยวเถอะ...อย่าดื้อ...”จินเตือนเสียงเบาพลางกระชับเอวบางให้เข้ามาเหมือนเดิม ทุกคนหาที่นั่งของตัวเองได้แล้ว แม้จะได้ยินเสียงยามะพีทะเลาะกับยูยะเบาๆ หรือทัตซึยะที่ดุยูอิจิเพราะขยับไปใกล้มากเกินไป...


“เดี๋ยวก่อน...ตุ๊กตา...” คาเมะผละออกมาก่อนจะก้มลงหยิบตุ๊กตาตัวโปรดทั้งสองออกมา ตอนนี้ร่างเล็กติดมันเสียจนคนซื้ออดดีใจไม่ได้จริงๆ ยิ่งรู้ว่าคาเมะเอามันไปอวดให้อิตาคุจิดูก็ยิ่งสะใจบอกไม่ถูก...มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่ามันมีความหมายว่าอะไร =,.=


“วันนี้ไม่จูบพี่ก่อนรึไง...”จินเตือนความจำเด็กหน้ามึนบางคน ที่แกล้งทำเป็นลืมเรื่องนี้ประจำ แต่ทีเรื่องไม่น่าจำคาเมะกลับจดจำมันได้จนน่าหมันไส้!


“จูบแล้ว นี่ไง...” =3= คาเมะจุ๊บลงที่หัวจินน้อยเบาๆอย่างรักมันนักหนา พาให้จินอดหัวเราะไม่ได้กับเรื่องแก้ตัวของคนรักตัวเล็ก ดูจะอ้างบ่อยไปเสียหน่อย แต่เจ้าตัวก็ทำอย่างน่าเอ็นดูล่ะนะ


“งั้นพี่เริ่มก่อนเอง...”จินตลบหลังอย่างรวดเร็ว ร่างสูงจัดการช้อนคางมนขึ้นมารับจูบลึกซึ้งอย่างผู้ใหญ่ที่เค้าพยายามสอนให้คาเมะเป็นฝ่ายเริ่มบ้าง เพียงเพราะต้องการให้ร่างเล็ก “อ้อน” จินเท่านั้นเอง...


“หวานจริงๆเลย~” =o=


เสียงยานคางจากเบาะหลังทำเอาจินสะดุ้งเฮือกจนต้องถอยออกมาจากการรุกรานเด็กในอ้อมกอด โคยาม่าผู้โดดเดี่ยวนั่งอยู่ข้างหลังจินนี่เอง! ตอนนี้เพื่อนรักก็กำลังเอาหน้าสอดมาตรงช่องกลางเบาะเพื่อขัดขวางจิน และภาพที่เห็นมันก็ช่างบาดตาบาดใจคนโสดเสียนี่กระไร! ทั้งภาพ ทั้งเสียงจัดเต็มแบบนี้ มันจะไม่เกรงใจคนไร้คู่ไปหน่อยรึไง!


รู้ว่ารักมาก! แต่อิจฉาโว๊ย!!!!! >O<


“หาแฟนซะสิ! อย่ามายุ่งดับกูนักเลย...โดนขัดมาสองวันแล้วนะ!...” =*=


ให้ตายสิ! ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเพราะเวรกรรมอะไร สองวันมานี้ต้องมีคนมาคอยขัดเวลาเค้าจะกระทำชำเราเด็กทุกครั้งไป เหมือนทุกคนจัดเวรกันมาปกป้องคาเมะจากปีศาจแก่บ้ากามยังไงยังงั้น...แม้ในความเป็นจริงมันอาจจะเป็นความบังเอิญในช่วงกิจกรรมมหาลัยชุกชุม ทุกคนเลยวิ่งโร่มาที่ประธานสโมสร แต่มันมาตรงเวลาสวีททุกครั้งเลยนะ!


“เค้าหนาว...เอาแอร์ไป...” =3= นิ้วเล็กสะกิดๆแอร์ให้ไปทางจินอย่างเอาแต่ใจจนร่างสูงต้องจับมาแล้วกัดเบาๆเพื่อลงโทษมือบอน


“พี่ก็หนาวแย่สิ...เอาไว้ปกตินั่นแหละ...”จินจัดการเอาไว้เหมือนเดิม ไอ้ครั้นจะปิดไปเลยมันก็จะร้อนไม่ถูกใจเด็กนอนยากบางคน แต่ถ้าให้ลงตรงๆเลยก็ไม่ดี เบี่ยงไปทางคนอื่นก็ไม่ได้...แต่ไม่ต้องห่วงหรอก จินมีทางแก้ดีๆเสมอ =,.=


“เค้าก็หนาว...”


“เดี๋ยวพี่กอดแน่นๆเลย มานี่มา...” =,.=


จินจัดการเอาผ้าห่มที่เตรียมมาจากห้องและใช้ประจำมาด้วย ร่างสูงสยายมันออกให้คลุมทั้งสองคนได้ ก่อนจะดึงเจ้าเด็กว่ายากเข้ามากอดเอาไว้ทั้งตัวจนใบหน้าเรียวเล็กซุกลงกับไหล่กว้าง


“อุ่นเลย...” ^o^ คาเมะเงยหน้าบอกอย่างอารมณ์ดี คาเมะจะเป็นแบบนี้แหละ ถ้าเวลาอารมณ์ดีอะไรก็ถูกใจเจ้าตัวทั้งนั้น...และมันก็เป็นเวลาที่จินชอบมาก เพราะคาเมะจะแสดงอาการน่ารักๆออกมาแบบไม่รู้ตัว


อยากฟัดเด็กซะแล้วสิ =,.=



ฟอดดดดดดด


“...นอนหลับฝันดี...” เสียงทุ้มกระซิบบอกเบาๆพาให้หน้าร้อนฉ่า แต่คาเมะกลับรู้สึกร้อนที่แก้มป่องตรงมุมปากของตัวเองมากกว่า ตรงที่จินหอมเสียยวบ...


จุ๊บ...


“ฝันดีฮะ...” =///= คาเมะเงยหน้าจูบแก้มจินกลับบ้าง แม้จะไม่ได้เรียกร้องมากเท่าคนรัก แต่กลับดูน่ารักและช่างเขินอายเสียมากกว่า คาเมะเอาแต่ก้มหน้างุดก่อนจะซุกลงกับอกจินเหมือนแมวอ้อนเจ้าของเวลาเหงา พาให้ “เจ้าของ” ใจดีต้องเอาใจมากขึ้นด้วยการซุกตัวเองเข้ากับคาเมะบ้าง


ใครจะน่าสงสาร ใครจะอิจฉาจินก็ไม่สนแล้ว...เด็กดื้อมันน่ารักขนาดนี้จะให้ทนยังไงไหว...


“ขอโทษนะครับ...ขอยาแก้เมารถหน่อย...”


อิตาคุจิยืนอยู่หน้าประตูรถชั้นล่างกำลังมองมาที่จินและคาเมะไม่วางตา รุ่นน้องคนนี้บอกว่ามาขอยาแก้เมารถแต่กลับไม่มองฮิโรกิที่เป็นคนจ่ายยาด้วยซ้ำ!


“อิ๊ตจังอยู่คันนี้หรอ...” ^O^ คาเมะทักเพื่อนอย่างอารมณ์ดี โผล่ปลายนิ้วออกมาโบกหยอยๆเป็นการทักทาย


“ใช่...คัตจังไปนั่งข้างบนกับเรามั๊ย...เพื่อนเต็มเลย...”อิตาคุจิชวนพลางเดินมาหาจนเห็นได้ว่าร่างเล็กกำลังห่มผ้าผืนเดียวกับรุ่นพี่อคานิชิและเหมือนจะโดนกอดอยู่ด้วย


“ไม่ไป...คาเมะนั่งนี่ดีอยู่แล้ว...กำลังจะนอนแล้วด้วย...”กลายเป็นจินเสียเองที่ตอบออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงสงสายตากร้าวไม่ปิดบัง พอๆกับรุ่นน้องที่มองอย่างไม่สนใจ


มันรู้ทั้งรู้ เห็นก็เห็น ยังกล้ามาชวนหนีจินไปอีก!


“ได้แล้วครับน้อง...ให้เพื่อนด้วยรึเปล่า...”เรียวเป็นคนยื่นยาให้สองเม็ดก่อนจะถามเพื่อเป็นการตัดปัญหาเด็กคนนี้ลงขอยาอีกครั้ง อิตาคุจิส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะก้มหัวของคุณแล้วเดินออกไปเงียบๆ แล้วจินก็ตวัดผ้าคลุมเด็กน้อยเข้ามากอดอีกครั้ง


บางทีอะไรที่มันเงียบเกินไป คนนอกก็พาลจะอึดอัดไปด้วยนะเนี่ย เง่อ~ =_=”



“นอนไปเลย! อย่าจับ!...”ทัตซึยะดุเสียงเขียวเมื่อยูอิจิคอยแต่จะใช้เวลาเผลอเอาแอร์มาจ่อที่ตัวเอง


“มันร้อนนี่...”ร่างโปร่งบอกเสียงแหบแห้งเพราะเจ็บคอและพยายามไม่อ้าปากกว้างในขณะเดียวกัน


“สภาพนี้ยังมาพูดอีกหรอ...นอนไปเลย...เดี๋ยวก็เย็นแล้ว...”ทัตซึยะเองก็ใช่ว่าจะไม่ร้อนเสียหน่อย แต่ร่างบางหันแอร์เข้าหากระจกให้ได้ไอเย็นจากการสะท้อนแทน เพราะข้างๆเป็นหวัดลงคอน่ะสิ! เค้าเลยต้องทนตามไปด้วย แต่เดี๋ยวแอร์ก็เย็นเองเพราะแอร์จากคนอื่นมันก็จะกระจายออกมาทั่วๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันใจคนป่วย...


“พี่นอนไม่ได้...” T^T ยูอิจิโอดครวญเสียงเบา เค้าไม่ได้เป็นไข้หวัดเสียหน่อย แค่หวัดลงคอและมีอาการคออักเสบร่วมด้วยเท่านั้นเอง! ทำไมต้องโดนจำกัดสิทธิ์ทั้งที่ไม่มีไข้แบบนี้ด้วย! TOT


“ทนไปก่อนสิ...”ทัตซึยะพูดอย่างตัดรอนก่อนจะหันหน้าหากระจกแล้วปิดม่านให้สนิทจนมืดไปทั้งห้อง ก่อนจะคลุมโปงต่อเป็นการตักปัญหากับแฟนผู้ผิดปกติของตัวเอง


เค้ารู้ดีเลยล่ะว่ารุ่นพี่ยูอิจิน่ะเหมือนหมีขาว เพราะร่างสูงชอบอากาศเย็นมาก วันที่มาเฝ้าไข้เค้าก็เปิดแอร์เสียเย็นฉ่ำไปทั้งห้อง ให้ไปข้างนอกหน่อยก็เหงื่อออกเสียมากมาย...แต่จะทำยังไงได้ เค้าอยากให้หายเสียทีนี่! พอเจ็บคอแบบนี้แล้วไม่มีใครมาทำอะไรบ้าๆให้เห็นมันแปลกๆยังไงพิกล...


เฮ๊ย!!!!!!! นี่เค้าเสพติดความบ้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!! TOT


“ขอกอดนะ...”


“เฮ๊ย!!!” O_O ทัตซึยะถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างบางส่งเสียงตกใจก่อนจะยืดตัวไปมองรอบๆแล้วถอนหายใจเบาๆ ดีที่ทุกคนไม่ได้ตื่นขึ้นมา....


ยูอิจิเอาแอร์มาเป่าไว้ทีตัวเองจนได้! แต่แก้ด้วยการกอดเค้าเอาไว้เสียเต็มตัว...ขนาดหันหนีแล้วก็ยังตะแคงตัวตามมากอด =*= ความพยายามเรื่องแบบนี้ล่ะยกให้เลย!


“ไม่เอา...เดี๋ยวคนอื่นเห็น...”ทัตซึยะกระซิบบอกเบาๆ แม้จะไม่ได้อยู่ในผ้าห่มเดียวกัน แต่มันจะต่างอะไรล่ะ! บอกตรงๆว่ารู้สึกร้อนๆหนาวๆไม่ต่างกันเลย!!


“นอนซะ...ไม่มีใครสนหรอก เค้านอนกันหมดแล้ว...”ยูอิจิกระซิบกลับบ้าง ทำเอาไอร้อนวิ่งไปจับทั่วแก้มเพราะริมฝีปากที่ห่างใบหูไปแค่นิดเดียวเท่านั้น


บทจะบ้าก็บ้าเสียจนเค้าระอา แต่พออ้อนทำไมน่ารักขนาดนี้ >//////< แล้วจะให้ใจแข็งตะคอกคนป่วยได้ยังไง!





“น้องครับ...แวะพักก่อนนะ ให้เวลา 30นาที แล้วขึ้นมาพร้อมกันพี่รถนะ ใครหิวพี่มีข้าวต้มไว้ให้ ไปที่โต๊ะที่ติดป้ายมหาลัยนะครับ...” =O= โคยาม่าสลึมสะลือขึ้นมาบอกน้อง ที่จริงต้องขึ้นไปบอกด้านบนด้วยวซ้ำ...แต่วันนี้พี่(กระ)สันหมดแรงแล้ว แถมยังง่วงอีกต่างหาก เลยขอพูดผ่านไมค์ก็แล้วกัน


“ถึงแล้วเหรอ...”เรียวรู้สึกตัวเป็นคนแรก มองเพื่อนๆที่พยักหน้าให้เนือยๆแล้วเดินไปล้มตัวนอนที่เบาะตัวเองต่อ...ก็นะ...แวะพักตอนตีสามนี่นา =_=”


“ไม่ลงได้มั๊ย...”ฮิโรกิถามเรียวทั้งที่หลับตาอยู่ ก่อนจะเงียบไป...เรียวแน่ใจว่ากลับไปหลับสนิทดังเดิมแล้ว =_=”


“ต้องลงไปดูน้อง...ฮิโระ...ไปกินข้าวเถอะ...”ร่างโปร่งลงมือปลุกแฟนอีกครั้ง แต่ฮิโรกิกลับยกมือขึ้นมา


“ถึงที่แล้วค่อยปลุก...” =_=




นักศึกษาทั้งหลายที่ไฟแรงกันตอนเริ่มรวมพล ตอนนี้เดินเอื่อยเหมือนไม่มีวิญญาณลงมาจากรถ ไม่มีใครปริปากอะไรซักคำ...น้องบางคนไม่ลงรถด้วยซ้ำ


“ใครจะเข้าห้องน้ำอยู่ด้านซ้ายมือนะครับ...ใครหิวก็ที่โรงอาหารด้านข้างนี่เลย พี่เตรียมของไว้แล้ว...” ยามะพีกับโคยาม่าช่วยกันบอกทางน้องทั้งหลายอย่างไร้ชีวิตเป็นที่สุด ออร่าเทวดายามะพีขอไม่หยิบมาใช้ในเวลานี้ก็แล้วกัน... =_=”


หล่อไปก็ไม่ทำให้หายง่วงหรอก....


“กินได้เลยนะ...ถ้าไม่พอบอกพี่...”จินมาช่วยฮิโระดูแลด้านโรงอาหาร น้องแต่ละคนที่มากินหน้าตาเมือนปวยทุกคนเลย เอาลูกเค้ามาทรมานรึเปล่าเนี่ย =_=”


“ใครเสร็จแล้วขึ้นรถเลยนะครับ...เดี๋ยวพี่มีของว่างแจกอีกนะ...”เรียวมายืนคุมน้องอยู่ที่หน้าทาง จนเริ่มเข้าที่พี่ๆทั้งหลายจึงได้เข้าห้องน้ำ ได้กินบ้าง...


“ยูยะ...ยูยะ...”


“อืม...” =_=


“ไม่ลงรึไง...”ยามะพีขึ้นมาปลุกเจ้าเด็กแก้มป่องยกใหญ่ แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นความว่างเปล่า...ยูยะหลับสนิทไปอีกครั้งแล้ว...ดูเหมือนเสียงตอบรับนั่นอาจแค่ละเมอด้วยซ้ำ =_=


อะไรมันจะไม่ใส่ใจกันขนาดนั้น! คนเค้าอุตส่าห์เป็นห่วง!!! ธรรมดาไม่มีใครมาง่วงใส่ยามะพีแบบนี้หรอกนะ! สะกิดมามีอะไรกันต่อทั้งคือยังได้เลย!


“ทัตซึยะ...ลุกก่อนสิ...ไม่ไปเข้าห้องน้ำรึไง...”ยูอิจิปลุกด้วยความหวังดี แต่ทัตซึยะกลับส่ายหน้าเสียยกใหญ่ก่อนจะหลับอีกครั้ง


“เดินทางอีกนานเลยนะ...”


“ไม่ปาย~” =*= ร่างบางบอกเสียงยานคางอย่างไม่ชอบใจ คนมันง่วงนี่นา!


“ไปเถอะ...ไปเปลี่ยนผ้าอนามัยก็ยังดี...”


“โอ๊ย!!!!!!!!!!!” T^T ร่างสูงเอามือกุมต้นแขนตัวเองอย่างเจ็บปวด เพราะโดนหยิกเข้าเสียเต็มแรง ดูเหมือนทัตซึยะจะตื่นเต็มตาตามที่ต้องการจริงๆนะเนี่ย...


“เจ็บคอขนาดนี้ยังจะมาตลกอีก!!” =*= คนอะไรไม่เจียมสังขารตัวเองเลย


“ไปกัน...”ยูอิจิไม่รอให้โดนทำร้ายไปมากกว่านี้ มือใหญ่ฉวยมือคนรักขึ้นมาทันที ก่อนจะดึงไปข้างนอกด้วยกัน


“บอกว่าไม่ไปไง...จะนอน...” อีตาบ้านี่! ทีเวลายังงี้ไม่ยอมให้นอน!


“ไปทำธุระให้เรียบร้อยจะได้ไม่ปวดกลางทาง...แล้วก็กินข้าวด้วย...”ยูอิจิบอกอย่างหวังดีจนทัตซึยะต้องเงียบเสียงไป ไม่ได้ปวดเลยซักนิด แต่เพื่อความสบายใจของใครบางคนนั่นแหละ!


“รุ่นพี่ก็ไปกินข้าวด้วยนะ...”ร่างบางบอกเสียงเบา ปล่อยให้ยูอิจิได้เดินจับมือตัวเองไปเป็นอาหารตาของเพื่อนๆและพี่ๆทั้งหลาย ทำเอาคนที่กำลังสะลึมสะลือตั้งตื่นเต็มตามามองกันถ้วนหน้า





“จิน...เค้าไปนอนต่อนะ...” O_O คาเมะเดินมาบอกคนรักที่กำลังยืนดูน้องเงียบๆ


“ไม่กินข้าวรึไง...” จินถามอย่างเป็นห่วงก่อนจะดึงข้อมือเล็กมากนั่งเก้าอี้


“ไม่อ่ะ อยากนอน...” คาเมะเบ้หน้าหนียกใหญ่ คุณพ่อจินเลยต้องนั่งลงข้างๆเตรีย(บังคับ)ป้อนข้าวลูก


“กินนิดเดียวก็ได้ จะได้อุ่นท้อง...”จินรู้ว่านั่งรถทัวร์ไม่สบายเลย แถมยังมีแอร์จ่ออยู่เสียใกล้ตัว อาจทำให้เป็นไข้ได้ง่ายๆสำหรับคนที่ไม่คุ้นเคย


“จินไม่ต้องกิน จินอ้วน อิๆ...” >o< คาเมะหัวเราะคิกคัก ร่างเล็กชอบเอาเรื่องจินอ้วนมาล้อ แม้จินจะพยายามลดหน้าท้องจนฟิตแล้ว คาเมะก็ยังเย้าแหย่ตลอดเลยเชียว!


“กินไปเลย..ดื้อนัก!...”จินดุอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะลูบผมนุ่มเบาๆเมื่อคาเมะลงมือเป่าข้าวต้มแล้วกินตามที่บอก


“มึงแน่ใจนะไอ้เรียว...ว่านี่มันทริปรับน้อง...” =_=” โคยาม่าถามเรียวที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันเบาๆ ก่อนจะมองไปซ้ายทีขวาที


“ทำไม ไม่ดีตรงไหนเหรอ...”เรียวถามอย่างตกใจ พลางมองซ้ายมองขวาตามเพื่อนบ้าง



“เปล่าหรอก...กูแค่อยากแน่ใจ ว่าไม่ได้มาผิดทริป...” โคยาม่าส่ายหน้าไปมาเบาๆ ก่อนจะจ้วงข้าวต้มกินอย่างเซ็งๆจนเรียวชักเป็นห่วง


“มึงหมายถึงอะไร...”


“กูเริ่มสงสัยว่ากูมาทริปฮันนีมูน...กูเริ่มคิดว่ากูอาจต้องหาเมีย ถึงจะดูเข้าบรรยากาศ...” =3= ร่างโปร่งตอบเพื่อน ก่อนจะมองไปข้างหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หรืออาจจะกำลัง “หาเมีย” อยู่ก็เป็นได้ เป็นเมียแบบเคสเร่งด่วนซะด้วย


เรียวได้แต่แอบส่งสายตากับฮิโรกิเป็นอันเข้าใจตรงกัน แต่ทั้งคู่เลือกจะเก็บไว้ข้างในในช่วงที่เพื่อนเหงาแบบนี้...ความจริงที่ว่า...


จะมีใครทนความปัญญาอ่อนของพี่(กระ)สันได้.... =_=”


To Be Con

เก็บข้างของ ออกจากหอแล้วนะคะ
อาจไม่ได้เข้าเน็ตซักพัก
กำลังมึนได้ที่เลย...เง้อ~
ไปนอนก่อนนะคะ แอนนางงแล้ว T^T

Kazuyakun the series Chapter 21

  • 2011/09/28(水) 03:58:17

Fiction : ~*~ Kazuya kun the series ~*~
Cast : Jin*Kame
Auther : Sweetysassy [Anna]
Chapter: 21




“วันนี้ทำงานสนุกมากเลย...อาจารย์ชมเค้าด้วยแหละ!” ^O^


“เหรอ...แล้วแอบนอกใจมั๊ย...”


“หึ...” =///= คาเมะบอกงุบงิบเสียงเบา พลางส่ายหน้าไปมาให้รู้ว่าตัวเองเป็นเด็กดีอย่างที่จินบอก


“เด็กดี...” มือใหญ่ลูบหัวเล็กเบาๆอย่างนึกรักท่าทางน่าเอ็นดูนั้น


ใบหน้าคมลดต่ำลงจนชมกับแก้มนุ่มของเด็กที่นอนอยู่ใต้ร่าง ทั้งคู่อยู่ในชุดเตรียมไปประชุมเชียร์ แต่ดูเหมือนความสนใจของจินจะโดนหักเหไปซะแล้ว...ริมฝีปากแดงเข้มกดจูบลงกับแก้มใสฟัดไปมาอย่างหมันเขี้ยวให้คาเมะได้หัสเราะตัวงอ คาเมะเองก็คงไม่ได้คิดอะไร แต่ผู้ใหญ่นีแหละที่คิดลึก


“อื้อ~ ต้องไปประชุมเชียร์...” =///= คาเมะบอกเสียงเบาเมื่อจินมาหยุดลงที่ริมฝีปากบางนี่แล้ว ใบหน้าเรียวแดงจัดเมื่อจินไม่ฟังเสียเลย เพราะเริ่มรุกเร้าขบเม้มริมฝีปากล่างของตัวเองไปมา ก่อนที่คาเมะจะยอมเปิดทางให้อย่างว่าง่าย


ลิ้นหนาค่อยๆสอดแทรกเข้าไปช้าๆเหมือนยั่วให้เด็กใจแตก ดวงตาใสหลับพริ้มเมื่อคนรักตัวโตบรรจงป้อนจูบด้วยความรักให้ ยิ่งนับวันคาเมะยิ่งรู้ได้ว่าจินรักมากขนาดไหนเพราะร่างสูงจะแสดงมันออกมาทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน


“พอก่อน...พอก่อนนะจิน...”คาเมะบอกเสียงเบาเพราะคนรักตัวโตไม่หยุดง่ายๆเสียเลย ทั้งยังเลยลงไปตามซอกคอแล้วด้วย จินหลงไปกับกลิ่นหอมอ่อนของแป้งเด็กที่คาเมะเคยบอกว่าใช้มาตั้งแต่เกิด ริมฝีปากแต้มรอยแสดงความเป็นเจ้าของไว้ที่ไหล่เล็ก ก่อนหันมาเลิกเสื้อยืดตัวบางขึ้น


คาเมะได้แต่มองคนรักที่ตั้งหน้าตั้งตาปลดกระดุมไล่ตั้งแต่เม็ดบนลงไปจนหมด ทำให้เสื้อเชิ้ตสีดำของพี่ว๊ากได้โชว์แผ่นอกหนาขาวจัดเต็มสายตา...ดวงตาเรียวหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง เหลือแค่สิบนาทีเท่านั้น...


“จิน...อีกสิบนาทีเอง...” =///= คาเมะบอกพร้อมชี้นิ้วเล็กไปทางนาฬิกาเพื่อยืนยัน แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเบี่ยงสายตาจินจากจุดเล็กที่หน้าอกคาเมะได้อีกแล้ว


“อื้อ!!”คาเมะร้องอย่างตกใจเมื่อจินเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กรู้ดีทีเดียวว่าจินชิบหยอกล้อกับหน้าอกของเค้าเสมอเหมือนอยากแกล้งจนหนำใจ มือเล็กทั้งสองข้างสอดเข้ากับกลุ่มผมสีดำที่หน้าอก ปล่อยให้จินแยกเข่าทั้งสองข้างออกอย่างตามใจ


ปังๆๆ ปังๆๆ


“จิน!!! ไปประชุมเชียร์เดี๋ยวนี้!!!!”


คาเมะรีบดันร่างใหญ่ออกทันทีอย่างตกใจ เพราะเสียงแหลมของรุ่นพี่ฮิโรกิที่ร้องเรียกอยู่หน้าประตู จินดูท่าทางหงุดหงิด ร่างสูงมองตาขวางไปที่ประตูก่อนจะหันมาหาคาเมะที่นอนหน้าแดงอยู่ มือทั้งสองข้างช่วยจัดเสื้อตัวเองให้เข้าที่ยกใหญ่เหมือนกลัวจินจะเลิกมันออกอีก


“มาให้ปลอบใจก่อนซิ...”จินดึงตัวบางๆขึ้นมา กอดจนจมหายไปอกอุ่น คาเมะหัวเราะคิกคักเมื่อรุ่นพี่ฮิโรกิยังตะโกนด่าจินอยู่ที่หน้าห้อง แต่จินกลับดึงเค้าไปกอดรัดเอาไว้เหมือนจะประชดคนข้างนอก


“ไปก่อนนะจิน...”คาเมะพร้อมทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก ร่างเล็กต้องลงไปตั้งแถวข้างหน้าหอกับปีหนึ่งคนอื่น จินทำเสียงจิ๊จีธไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยเด็กในโอวาทให้ลงไปหาเพื่อนๆได้...


“เฮ๊ยๆๆ ไอ้จินโดนทิ้งว่ะ!...”โคยาม่าชี้ให้เพื่อนๆดูจินที่นั่งติดกระดุมอยู่ในห้องคนเดียว ร่างสูงแทบจะถลาไปก้านคอมันซักหมัด


“คาเมะต้องลงไปก่อนต่างหาก!...”จินตะโกนใส่เสียงหัวเราะกลับไป ถึงจะอยากไปด้วยกันเท่าไหร่ แต่ก็คงต้องยอมปล่อยเด็กน้อยไปบ้างแหละนะ...


“เดินไปให้เร็วหน่อย แต่อย่าแตกแถวกันนะครับน้อง...” ^_^ ยามะพีกำลังเดินไปกับปีหนึ่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทำเอาน้องปีหนึ่งเคลิ้มไปกับรอยยิ้มของท่านเทวดาหน้าหล่อไปตามระเบียบ คงมีแต่ยูยะล่ะมั้งที่กำลังเดินเฉยไม่หันมามองด้วยซ้ำ


“เด็กดื้อ!...”จินเดินลงมาจากหอเห็นตัวขาวๆที่วิ่งโร่ไปหาทัตจัง แล้วกำลังพูดอะไรไม่รู้ แต่เจ้าตัวดูจะร่าเริงมาก...ร่าเริงจนไม่ได้สนซักนิดว่าเค้าเริ่มออกเดินกันแล้ว =*=


“เฮ๊ย!! เดินใหม่มันเร็วๆหน่อย...ช้าเป็นหอยทากเลย!”เรียวกำลังตะเบ็งเสียงใส่รุ่นน้องทั้งหลายพลางกราดสายตาไปมาอย่างหาเรื่อง


“วันนี้รุ่นพี่ยูอิจิไม่ดุเลยเนอะ...” O_O คาเมะหันไปถามความเห็นจากเพื่อนข้างๆ แต่ทัตซึยะกลับและปากพร้อมส่งสายตาขวางๆไปหาคนพี่พูดถึง


“เวรกรรมตามทันน่ะสิ! เป็นอะไรก็ไม่รู้ เจ็บคอจนจะกลืนน้ำลายยังแทบไม่ได้เลย สงสัยเพราะชอบตะโกนแว๊ดๆนั่นแหละ...เมื่อคืนให้กินน้ำร้อนยังกลืนได้แค่นิดเดียวเลย สมควร!” =*=


“เมื่อคืนนอนด้วยกันเหรอ...แล้วมีอะไรกันมั๊ย...” O_O


ทัตซึยะได้แต่สะดุ้งโหยงก่อนจะหันไปมองเพื่อนตาโต...เค้าลืมไปได้ยังไงว่าคาเมะจังเป็นคนพูดตรง! แล้วก็ถามตรงๆซะด้วย! ถึงแม้จะไม่เคยมีความลับกัน แต่ถามเรื่องแบบนี้เค้าไม่รู้จะตอบยังไงจริงๆ


“เปล่านะ! ไม่มีอะไรกัน นอนเฉยๆ...” T^T เค้ายังซิงอยู่นะ คาเมะล่ะก็!




“ดื้อด้าน!” =*= จินนได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเจ้าเด็กจอมพูดมาก เพราะว่าคาเมะเอาแต่พูดๆๆ จนตอนนี้เข้ามานั่งในห้องประชุมแล้วก็ยังพูดจ๋อยๆอยู่เลย


“วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่พวกพี่จะได้ทำกิจกรรมกับน้องๆนะครับ ถ้าวันนี้น้องบูมไม่ได้เรื่อง พี่ก็จะไม่ให้ธงรุ่น...แล้วถือว่าไม่เคยมีน้องมาก่อน!”


ดูท่าว่าวันนี้พี่ทุกผ่านจะทำหน้าตาเคร่งเครียดผิดปกติ เพราะเป็นวันสุดท้ายของการประชุมเชียร์ และจะต้องบูมเพื่อเอาธงรุ่น แถมยังบอกอีกด้วยว่าจะไม่ถือเป็นพี่เป็นน้องถ้าไม่มีธง


“ก็แค่ธง เดี๋ยวเค้าไปสั่งทำให้ซักร้อยอันยังได้เลย...” =3= คาเมะได้แต่ทำหน้าบู้ก่อนจะบ่นออกมา ยังดีที่ทัตซึยะปิดปากได้ทัน เพราะคาเมะเล่นพูดออกมาเลยนี่สิ เพื่อนที่นั่งข้างๆแอบขำกันเล็กน้อย ยังดีที่ไม่มีรุ่นพี่ได้ยิน


ร่างเล็กหันหน้าหนีหน่ายๆ เพราะเป็นเด็กที่ไม่ชอบเรื่องแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรน่ะสิ...เค้าไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องทุ่มเทกันขนาดนั้นด้วย อยากได้ธงนักก็ทำเองสิ...นี่พยายามเข้าประชุมเชียร์ โดนด่ากันแทบตาย ยังต้องมานั่งลุ้นอีกว่าจะได้ธงหรือเปล่า...ถ้าจะไม่ให้ก็ไม่ต้องประชุมมันซะแต่แรกสิ! =*=


“เค้าไม่ชอบหนิ คิดอะไรกันยุ่งยาก...” =*= คาเมะบ่นงิบๆอย่างไม่ยอมความ ทัตซึยะแอบเห็นดวงตาใสของเพื่อนหรี่ต่ำพร้อมปากที่ยื่นเป็นป็ดออกมา ...


คาเมะจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเวลาที่กำลังบ่นหรือแอบวิจารณ์ใครในใจ =_=”




เสียงเชียร์ดังกระหึมไปทั่วห้องประชุมขนาดใหญ พี่ๆทั้งหมดเข้ามาด้านในแล้วยืนอยู่รอบๆ ส่วนน้องกำลังบูมกำนตรงกลาง แม้ท่าทางจะดูเมามันส์ แต่คาเมะบอกได้เลยว่าเครียดมากกกกกกก


มันจะไม่เครียดได้ยังไง! คนเค้าเต้นกันครึกครื้นแล้วมายืนหน้าเหี้ยมจ้องอยู่แบบนี้!!! T^T ไม่มีใครบอกรุ่นพี่พวกนี้หรือไงว่ามันน่าอึดอัดมากขนาดไหน จะเต้นผิดเต้นถูก เต้นไม่พร้อมกัน ร้องผิดท่อน ก็มากพออยู่แล้ว นี่ยังจะมากดดันกันอีกเรอะ!


“ทัต...ทัตจัง...แฮ่กๆ...”คาเมะกำลังโห่ฮาป่าแตกไปกับเพื่อนๆ ร่าเงล็กกวัดแกว่งแขนขาไปมาไม่หยุด แต่ยังอยากจะเรียกเพื่อนที่เหนื่อยไม่แพ้กันมาคุยด้วย...ตอนบูม... =*=


“ว่าไง...เหรอ...” ทัตซึยะเองก็เหนื่อยไม่แพ้กัน ร่างบางหันมาตอบก่อนจะร้องตะโกนออกมารับเสียงเพื่อน


“เรา...เราอัดเป็นไฟล์...วีดีโอ...แล้วไปให้พี่เค้า...เปิด...ดู...ที่ห้อง...ไม่ได้รึ...ไง.....เค้ากลัว....” T^T คาเมพยายามจะถามเพื่อนแม้จะเหนื่อยมากก็ตาม หน้าตาเจ้าตัวดูพร้อมจะร้องไห้ทุกนาทีถ้าหากโดนพี่ดุอีกครั้ง...และแล้วเสียงกลองสุดท้ายก็หยุดลงก่อนน้องๆจะหอบกันจนตัวโยน


“ไม่ได้เรื่อง!!! ทำได้แค่นี้รึไง!!!” จินตะเบ็งเสียงใส่น้องๆที่ตาค้อนตาควักบ้าง ร้องไห้บ้าง หน้าหงอยบ้าง...แต่ดูท่าคาเมะจะรวมอยู่ในทุกๆอัน


“ทำไมไม่ตะ...” จินหยุดลงดื้อๆเสียแค่นั้นจนเพื่อนๆหันมองประธานว๊ากที่อยู่ๆก็ตัดคำพูดไปเสียเฉยๆ ร่างสูงยืนอ้าปากหวอก่อนจะค่อยๆปิดลงแล้วพยักเพยิดให้เรียวพูดต่อ...ทำไมน่ะเหรอ...


ก็คาเมะน่ะซี๊!!!!!!!!!!!!!!!! =*=


ร่างเล็กส่งสายตาอำมหิตมาทางเค้าจนรู้สึกได้เลย กำลังคิดแค้นเจ้าตัวดีที่ชวนเพื่อนคุยตลอดทั้งการประชุมแล้วเชียวนะ แต่กลับโดนสายตาขวางๆอย่างหาเรื่อง ดวงตาใสมีแววโกรธเคืองแต่ดูแดงๆเหมือนจะร้องไห้ ใบหน้าน่ารักที่เค้าแสนเอ็นดูกำลังมองมาที่แล้วบึ้งตึงใส่เหมือนจะถามว่ายังมีอะไรอีกมั๊ย! ส่วนปากแบนๆนั่นมันกำลังขบกันแน่นอย่างเอาแต่ใจเหลือเกิน...


นี่มันอะไรกัน เค้าทำตามหน้าที่นะ!!!!!!!!!! TOT





“น้องบริหารมาทางนี้ก่อน พี่มีประชุม...”ฮิโรกิกับยามะพีช่วยกันโบกมือเรียกน้องๆให้มารวมตัวกันเพื่ออยู่ประชุมต่อหลังประชุมเชียร์เสร็จ


ซึ่งกว่าจะเสร็จได้ก็ทำเอาเหนื่อยกันเป็นแถบๆ แม้ตอนแรกจะโหดแต่ก็กลับทำเซอร์ไพร์สด้วยการให้ธงกับน้อง...ทำเอาปีหนึ่งโห่ร้องดีใจกันถ้วนหน้า แล้วบางคนถึงขั้นร้องไห้เลยก็มี...แต่ก็ไม่ทันได้ดีใจไปมากกว่านี้ เพราะน้องๆได้รู้แล้วว่าพี่ฝ่ายไหนโหดสุด...ไม่ใช่พี่ว๊าก...


แต่คือ พี่(กระ)สัน... T^T


พี่(กระ)สันที่แสนจะใจดีเสมอมา เป็นที่รู้จักเล่นหัวเล่นหางกันกับน้องๆ จนบอกได้เต็มปากว่าเป็นฝ่ายที่สนิทกับน้องและน้องรักมากที่สุด...แต่วันนี้พวกพี่ได้แทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ... เพราะพี่(กระ)สันได้ออกมาบอกหน้าตายิ้มแย้มว่า...น้องๆจะต้องมาบูมชิงธงสันทนาการกันอีกในเทอมหน้า แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ปล่อยธงมันเปื่อยปลวกแทะไปแล้วกัน! ^_^


นี่มันซาดิสต์ชัดๆ!!! TOT


ที่ทำดีให้กันมาสารพัด จะมาหมดใจกันวันนี้แหละ! มีอยู่ฝ่ายเดียวจริงๆที่รับน้องข้ามเทอมแบบนี้!! เห็นยิ้มๆแต่ร้ายเหลือ... T^T



“พี่จะขอนัดวันเวลาเลยนะ...เราจะไปรับน้องบริหารนองสถานที่กันตามที่เคยบอก...ให้ทุกคนจัดเตรียมของไว้ รถออกคืนพรุ่งนี้ ตอน 1 ทุ่ม เราน่าจะเดินทางถึงทะเลกันตอนเช้าๆ...”


“รับเหมือนที่นี่มั๊ยครับ...”รุ่นน้องใจกล้าคนนึงยกมือถาม หรืออาจเป็นเพราะจบการประชุมเชียร์แล้วก็ได้ น้องเลยรู้ว่าพี่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด


“ไม่หรอกนะ...เหมือนเข้าค่ายด้วยกันมากกว่า...” ^_^ ฮิโรกิตอบพลางยิ้มหวานทำเอาน้องๆเคลิ้มเป็นแถบ แต่คาเมะเห็นนะว่ารุ่นพี่ยามะพีแอบหัวเราะ!


“ถ้าเข้าใจแล้วก็แยกย้ายกลับได้ ห้ามมาสายเด็ดขาดนะ...”โคยาม่าลงมือต้อนน้องๆเหมือนต้องแกะเข้าคอกอย่างร่าเริง แต่ ณ วินาทีนี้ รอยยิ้มของพี่(กระ)สันดูจะไม่น่ารักเท่าไหร่ =,.=




“ขี้งอน...”จินบิดแก้มคาเมะเบาๆอย่างหมันไส้ เพราะเจ้าตัวดียังทำงอนจินอยู่น่ะสิ


“อย่ามายุ่งนะ! เค้าจะจัดกระเป๋า...” >o< คาเมะเบ้หน้าใส่ก่อนจะลงมือจัดการเป๋าของตัวเองก่อน หน้าตาก็บอกว่าโกรธเค้า แต่กลับดูตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้ไปออกค่ายกับรุ่นพี่ทั้งหลาย


“มานี่...”


“ปล่อยนะ!...” >_< คาเมะโวยวายยกใหญ่ เพราะจินจัดการอุ้มเด็กช่างงอนขึ้นมานั่งตัก ร่างสูงจัดการหอมแก้มใสๆล่อตาล่อใจนั่นไปฟอดใหญ่ ก่อนจะซุกไปที่ท้ายทอยขาวให้เด็กดื้อได้หัวเราะ


“คิกๆๆ ฮ่าๆๆ...อย่านะ...จิน...” คาเมะหัวเราะยกใหญ่จนลืมงอนไปเสียหมด มือเล็กดันหัวจินออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ เลยพลิกตัวกลับมาจัดการแทน


“เสร็จผู้ใหญ่ล่ะ...”จินว่าก่อนรวบเอวบางขึ้นมาแล้วจูบที่ริมฝีปากช่างต่อล้อต่อเถียงนั้น คาเมะครางอู้อี้เล็กน้อยก่อนจะยอมตามใจให้จินได้จูบเต็มที่


มือใหญ่รวบขาเล็กข้างหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนเตียงทำให้คาเมะต้องนั่งเปิดหน้าขาอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเล็กร้อนฉ่าเมื่อมือจินลากต่ำลงไปจนถึงขาอ่อน หน้าท้องเรียบเกร็งขึ้นเมื่อนิ้วยาวค่อยๆไต่ขึ้นมา...นิ้วแสนช่ำชองกำลังลงมือปลดกางเกงตัวเล็กให้พ้นทาง


“เฮ๊ยไอ้จิน...เอาขะ....ว๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!” OoO


โคยาม่าเดินถือถุงขนมห่อใหญ่กำลังร้องตะโกนตาโตอยู่ที่หน้าห้องจินกับคาเมะทำ ทำให้เพื่อนๆที่ตามมาต้องรีบวิ่งมาดูเพราะคิดว่าเกิดอะไรขึ้น...แต่กลายเป็นว่าต้องมาเห็นฉากอีโรติคเข้าเสียนี่


เพราะเด็กในโอวาทจอมซนของอคานิชิ จิน กำลังถูกผู้ใหญ่ของตัวเองแกล้ง มือหนาข้างหนึ่งจับยึดต้นขาให้อ้าออกกว้าง ในขณะที่อีกมือดูก็รู้ว่าพยายามจะถอดกระดองเด็กน้อย! จินกับคาเมะรีบผละออกจากกันด้วยความตกใจ ก่อนใบเรียวเล็กจะแดงจัดจนแทบไหม้เมื่อพี่ๆทั้งหลายมาถึงหน้าห้องแบบนี้ T^T


“ไอ้โคะ!!!!! มึงจะเคาะประตูก่อนได้มั๊ย!...”จินว่าอย่างหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะนิสัยของเพื่อนที่ทำเป็นประจำ แต่เป็นเพราะมันมาได้จังหวะพอดีเลยน่ะสิ! =*=


“โอ้ๆๆ...เรื่องนี้ต้องอบรมซะหน่อยแล้ว~” =3= ยามะพีเดินนำเข้ามาอย่างไม่บอกกล่าว ร่างสูงยิ้มให้คาเมะที่วิ้งแจ้นเข้าไปอาบน้ำ แต่กลับทำให้ร่างเล็กหน้าแดงไปกันใหญ่


“จะมาอบรมอะไรล่ะ...”จินส่ายหัวพลางเสยผมอย่างเซ็งๆ ปล่อยให้บรรดาเพื่อนทั้งหลายได้เข้ามาจับจองที่นั่งในห้องตัวอีกได้ตามใจ


“จะไปออกค่ายอยู่แล้วนะ~” โคยาม่าว่าพลางจิ้มไหล่จินเบาๆอย่างล้อเลียน


“แล้วไงล่ะ...มันเกี่ยวอะไร...”


“จะให้น้องเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปก่อนได้ไง ต้องไปทำกิจกรรมอีก...เดี๋ยวหมดเรี่ยวหมดแรงไปจะแย่เอานะลุงจิน...”ยูอิจิบอกก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มให้


“ชั้นไม่ได้ไร้เรี่ยวแรงขนาดนั้นหรอก!” =*= มันพูดเหมือนเค้าอายุร่วมเจ็ดสิบงั้นแหละ!


“ไม่ต้องทำแหละดีแล้ว...” เรียวช่วยสนับสนุนอีกคน ก่อนจะกอดฮิโรกิเอาไว้กับตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายโดนหยิกเข้าจนได้


“ว่าแต่กู...วันก่อนเห็นชวนฮิโระเข้าห้องแต่เย็น กลับออกมาร่วม 3 ทุ่ม! ฮิโระเดินล้ามาเลยกูยังไม่ห้าม...” =*= จินพูดอย่างนึกเคือง มองปราดเดียวเค้าก็รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ทีมันยังทำได้ ทำไมมาห้ามเค้าฟระ! เค้าก็ผู้ชายเหมือนกันนะ!


“ไอ้จิน!!!” O////O ร่างบางฟาดผลั๊วะลงที่ขาเพื่อนเสียดังลั่น ใครมันจะไปคิดว่าไอ้บ้านี่จะรู้ แล้วที่สำคัญ...มันยังมาเปิดเผยในกลุ่มโรคจิตนี่ซะอีก T^T


“โอ้ๆๆ เรื่องยาวซะแล้ว~” =_=” ยามะพีว่าพลางขยับเข้ามาใกล้พร้อมใบหน้าหล่อของซาตานที่ฉายแววชั่วขึ้นมาทันที


“ว้าว~ พ่อหนุ่มทั้งสอง...ฟิตปั๋งกันจริงเลยนะ...” =,.= ยูอิจิขยับเข้ามาล้อมเพื่อนไว้อีกที


“เล่ามาซะดีๆ~” >,.< โคยาม่ารีบถลาเข้ามายื่นหน้าเข้าไปในกลุ่ม ส่วนจินกลับกระเด้งตัวขึ้นไปนั่งเปิดทีวีอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว


หรือจะให้พูดตรงๆ...เค้าไม่อยากสู้กับกรงเล็บพิฆาตของนางฟ้าสาขาเท่าไหร่หรอก =,.=


“เป็นไง...เปลี้ยเลยสิวันนั้น~”


“อย่ามาถามทุเรศๆนะไอ้พี!!”


“แหมๆ...ถึงขั้นเดินขาอ่อนมาเลยเหรอ~”


“ไอ้บ้ายูอิจิ!!! ไม่ได้ถึงขั้นนั้นนะโว๊ย!!!”


“โอ้โหๆ...ถึงขั้นง่อยเปลี้ยเสียขากันเลยทีเดียว...”


“ไอ้พี๊!!!!!!!!!” >O<



To Be Con

มาลงกอนไปเรียนการบินในตอนเช้า
แอนนาสอบเสร็จแล้วค่ะ
เหลือเรียนการจองตั๋วเครื่องบินกับ กาลิเลโอ แล้วก็สอบ

วันศุกร์นี้ก็เรียบร้อยแล้ว

หลังจากนี้ก็ขนของออกจากมหาลัยที่อยู่มานานถึงสามปีครึ่ง
เฮ้อ~ เหงาแฮะ

มาลงทีไรแอนนาก็บ่นว่าเน็ตเน่า ไฟดับบ่อย
แต่พอเอาเข้าจริงดันรักมหาลัยศิลปากรกับหอในไปเรียบร้อยเลย แหะๆๆ

เพิ่งรู้ตัวว่ารักหอมากขนาดนี้ ทำเอาใจหายไปเลย

หลังจากนนี้แอนนาอาจมาต่อช้านะคะ
เพราะย้ายของ อาจไปอยู่ต่างจังหวัดซักพัก ก่อนเข้าฝึกงานที่โอเร็นเต็ล
งื่อๆๆ ไปแต่งฟิคต่อดีกว่า แอนนาจะมาลงให้อีกนะ
ถือว่าชดเชยที่อาจจะไม่ได้ต่อ

ยังไงก็รอกันก่อนนะคะ อย่าเพิ่งไปไหน มีโอกาสเมื่อไหร่ ต่อใก้เล็กน้อย แอนนาก็จะแต่งนิยายที่แอนนารักเท่าชีวิต แล้วมาต่อให้จงได้

มีเพื่อนถามว่าจะแต่งนิยายไปแบบนี้อีกนานแค่ไหน ฝึกงาน มีงานทำแล้วจะเลิกมั๊ย

คำตอบคือ ไม่เคยคิดจะเลิก เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ฮ่าๆๆๆ


ปล. ตอนหน้าน้องหน้ามึนจะไปค่ายกับพี่ๆ
แอนนาอาจมาต่อเร็วกว่าที่คิดก็ได้นะ อิๆ

เอจกันใหม่ค่ะ ^^

Kazuyakun the series Chapter 20

  • 2011/09/18(日) 06:18:13

Fiction : ~*~ Kazuya kun the series ~*~
Cast : Jin*Kame
Auther : Sweetysassy [Anna]
Chapter: 20




“วันนี้ลงปฏิบัติที่โรงแรม 4 ชั่วโมงนะ...เซ็ตอาหารบุ๊ฟเฟ่ต์แผนกครัวจะทำให้ ส่วนปีหนึ่งให้ต้อนรับลูกค้าไป สังเกตพฤติกรรมให้ดี ถึงเป็นนักศึกษาเหมือนกันก็ให้ถือว่าเป็นลูกค้าของเรา ใครมีคำถามอะไรมั๊ย...”อาจารย์ประจำหลักสูตรการโรงแรมกำลังสอนเด็กปีหนึ่งเรื่องลงปฏิบัติครั้งแรก หนึ่งในนั้นคือคาเมะที่ดูตื่นเต้นและทัตซึยะที่หน้าตาเหนื่อยหน่าย


“ทัตจัง...ไปยืนกับเค้านะ...” ^o^ คาเมะไม่พูดเปล่าแต่ลากแขนเพื่อนไปยืนที่ด้านหน้าประตูด้วยกัน ใบหน้าเรียวยิ้มเสียแก้มปริให้คนที่ผานไปผ่านมาทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นพี่


“สนใจทานอาหารบุ๊ฟเฟต์มั๊ยฮะ...” ^O^ ร่างเล็กบอกเสียงใส คาเมะไม่รู้หรอกว่าจะต้องทำยังไง แต่ถ้าทำด้วยความสนุกแล้วก็คงดีเอง...ไม่นานก็มีนักศึกษารุ่นพี่ต่างคณะเดินตามรอยยิ้มกว้างนั้นเสียแล้ว พร้อมถามด้วยความสนใจทำเอาคาเมะยิ้มไม่ยอมหุบทีเดียว


“เอ่อ...วันนี้มีอาหารตามเมนูนี้เลยฮะ...” ทัตซึยะบอกเสียงเบา เพราะไม่ชินเสียเลยที่จะต้องมาโดนจ้องแบบนี้ =////=




“วันนี้ไปกินข้าวตึกไหนดี...”โคยาม่าถามพร้อมเปิดปากหาวไปด้วย มือทั้งสองชูขึ้นกลางอากาศเป็นการไล่ความง่วงไปในตัว


“เที่ยงแล้ว เลิกง่วงได้แล้วมั้ง...” =*= เรียวว่าพร้อมส่ายหัวเบาอย่างเหนื่อยได้ รู้หรอกว่าวิชาประวัติศาสตร์มันน่าเบื่อ แต่มันดันมาหาวกลางทางเดินแบบนี้น้องมาเห็นจะคิดยังไงเนี่ย!


“โถ่~ กูไม่ชอบนี่หว่า เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตไปดิ่...กูชอบเรียนเรื่องอนาคตโว๊ย!” =3=


“ว่าไงไอ้จิน...วันนี้นัดคาเมะไว้ตึกไหน...”ยามะพีหันมาถามเพื่อนอีกคนที่นัดแนะกินข้าวกับรุ่นน้องที่ตึกเรียนทุกครั้งที่เด็กน้อยมีเรียนเช้า


จินมักจะนัดกินข้าวเที่ยงพร้อมคาเมะเสมอ รวมถึงยูอิจิด้วยที่จะต้องนั่งมองทัตซึยะมันจะได้กลืนข้าวได้ลื่นคอ! ตอนนี้กลุ่มพี่กิจกรรมจึงต้องไปกินที่เพื่อนทั้งสองนัดรุ่นน้องไว้ไปโดยปริยาย...


“วันนี้คาเมะกับทัตจังมีเรียนที่ร้านอาหารของโรงแรม...”ร่างสูงว่าพลางขมวดคิ้วฉับเหมือนจะไม่พอใจ ก็อย่างว่า...มันเคยพาลูกไปป้อนข้าวป้อนน้ำทุกวัน วันนี้ลูกเต่าหายไปคงอารมณ์ไม่ดี...คนเป็นพ่อก็เงี้ย! =,.=


“วันนี้กูจะไปกินบุ๊ฟเฟ่ต์...” =_= ยูอิจิตอบอย่างไม่ขอความคิดเห็น ก่อนทำท่าจะยกหนังสือเดินไปทันที


“ไปด้วย...” จินเองก็ไม่รอช้า ร่างสูงถือเป้ของตัวเองขึ้นมาแล้วเดินตามเพื่อนไป...


“อารมณ์ไหนของพวกมัน...” โคยาม่าเกาหัวแกรกๆอย่างนึกสงสัย บอกตรงๆตั้งแต่อยู่มหาลัยนี้มาเข้าปีที่สองปล้ว เคยกินบุ๊ฟเฟ่ต์กันแค่สองครั้งเท่านั้น พวกเค้าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะนักศึกษาทั้งหลายจะเฮโลกันไปกินอย่างครื้นเครงน่ะสิ


“อารมณ์ไอ้แก่หวงก้างไง...” =_= ฮิโรกิกอดอกตอบก่อนจะเดินตามไปบ้าง


อ๋อ~ ไปเฝ้าเด็ก... =,.=




“วันนี้เต็มรึยังครับ...”เสียงทุ้มเบาดังขึ้นหลังทัตซ฿ยะเพียงนิด จนร่างบางต้องหันไปมองพร้อมผายมือไปทางเมนูที่วางอยู่หน้าประตู


“ยังเลยฮะ...สนใจดูเมนู...” ^_^ ทัตซึยะสะบัดหน้าพรืดหนีไปทันที เพราะไม่ใช่ใครที่ไหนเลย แต่เป็นพี่ว๊ากที่เค้าไม่อยากจะเจอหน้าคนนี้นี่เอง =*=


“ทำแบบนั้นกับลูกค้าเดี๋ยวก็ตัดคะแนนซะหรอก...” ยูอิจิพูดพร้อมโบกกระดาษสีขาวใบขนาดพอดีในมือไปมา


ทัตซึยะกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ ใบนั้นไว้สำหรับนักศึกษาที่จะเข้าทานอาหารของโรงแรม เพื่อสอบถามความคิดเห็น ปละส่วนหนึ่งนำไปเป็นคะแนนของนักศึกษาที่ลงปฏิบัติหน้าที่ด้วย...ชิ! นี่เค้าต้องกลายเป็นลูกไก่ในกำมือไปแล้วเหรอเนี่ย!!


“กี่ที่ดีฮะ...” ^o^ คาเมะยิ้มให้จินกับรุ่นพี่เสียตาปิด จืนกำลังจะยกมือขึ้นลูบหัวด้วยความอดดูแต่ก็โดนยามะพีจับมือไว้ได้ทัน


“น้องเค้าทำงานอยู่นะ...” เรียวเตือนเบาๆ แอบชำเลืองมองอาจารย์ว่าอยู่แถวนี้หรือไม่


“หกคน...ขอส่วนตัวหน่อยนะ...” ^_^ ฮิโรกิบอกอย่างใจดี ก่อนที่คาเมะจะเดินนำทุกคนไปด้านใน โคยาม่าต้องแอบจิกเสื้อยูอิจิให้ตามเข้ามาด้วย เพราะมันเอาแต่ก้อร้อก้อติกกับทัตจังอยู่น่ะสิ =*=


“ตรงนี้ดีมั๊ยฮะ...”คาเมะพารุ่นพี่ทั้งหลายไปที่ส่วนด้านในสุด ก่อนจะเลือกโต๊ะตัวใหญ่ริมกระจกใสให้ ทั้งหมดนั่งลงก่อนน้องปีหนึ่งจะเข้ามา และยังไม่ทันที่จินจะพูดอะไร คาเมะก็เดินกลับไปด้านหน้าซะแล้ว


“คาเมะไม่สนใจชั้นเลย...” จินดูเหมือนจะพูดติดโมโหนิดๆ คงเป็นครั้งแรกแหละนะที่คาเมะไม่สนใจจินคนเดียวแบบนี้


“ทำไงได้ น้องเค้าทำงานอยู่นี่นา...ไปตักกันเถอะ...”ยูอิจิเหมือนจะยอมรับเรื่องนี้ได้แล้วลุกขึ้นไปตักเป็นคนแรก ก่อนที่โคยาม่าจะกระเด้งกระดอนตามไปอีกคน


“ไม่ไปตักรึไงไอ้พี...”เรียวถามอย่างนึกแปลกใจ เพราะตั้งแต่เจ้ามามันก็เอาแต่มองซ้ายมองขวาไม่ยอมหยุด


“เอ่อ...ไปสิ...ไป...”ร่างสูงตอบอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมเรียวและฮิโรกิ แต่ก็ยังไม่วายมองไปทางบาร์ที่รุ่นน้องกำลังชงชากาแฟกันวุ่นวาย


“หาอะไร...”จินมองตามสายตายามะพีไปบ้าง แต่ก็ไม่เจอใครที่รู้จักดีซักคน


“เปล่า...”


“มันเป็นอะไรของมัน...”เรียวกระซิบถามจินเบาๆ พลางชี้นิ้วโป้งไปทางเพื่อนหน้าหล่อที่เดินแจกยิ้มไปตักอาหาร จินได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ เพราะเค้าเองก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน




“เติมน้ำให้นะฮะ...”ทัตซึยะและคาเมะกลับเข้ามาด้านในอีกครั้งเมื่อโต๊ะทุกตัวเต็มแล้ว คราวนี้เลยกลายเป็นฝ่ายบิการไปแทน ร่างบางเดินเติมน้ำให้ลูกค้าทั่วไป จะมีบ้างที่ต้องรับออเดอร์เครื่องดื่มร้อนพวกชา กาแฟ


“ขอเป็นความรักแทนได้มั๊ยครับ...” ^_^


“ไม่มีฮะ...”=*= ทัตซึยะตอบอย่างเฉยเมย แอบมองยูอิจิที่บู้ปากอย่างไม่พอใจ และเหมือนจะก้มลงเขียนอะไรบางอย่างในกระดาษ


“อย่ามาเล่นนะ!”ทัตซึยะดุเสียเบา แอบตีแขนหนาไม่ให้ใครเห็นเพราะยูอิจิจะแกล้งคอมเม้นต์บ้าๆลงไป


“ดุจริงนะ...เดี๋ยวตีมือซะหรอก...”ยูอิจิไม่พูดเปล่าแต่ฉวยมือบางเข้ามาจูบแรงๆให้เพื่อนๆได้สำลักเล่นกับความเลียนของมันอีกต่างหาก


“รุ่นพี่!!!” ทัตซึยะแหวใส่ก่อนจะดึงมือกลับ ใบหน้าเรียวแดงฉ่าอย่างชัดเจน ทั้งอายรุ่นพี่ทั้งหลาย และเขินแฟนหน้าหนาของตัวเองอีกด้วย ทัตซึยะหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วเพื่อจะออกไปจากตรงนี้เสียที แต่ไม่ทันจะก้าวไปไหน ก็เจอมือดีมาจับก้นเข้าให้!


“ยูอิจิ!!!” >*< นิ้วเรียวบิดเข้าที่หลังมือใหญ่อย่างแรงจนยูอิจิร้องโอดโอยและต้องยอมปล่อยในที่สุด


“โอย...เจ็บนะที่รัก...” T^T ร่างโปร่งลูบมือตัวเองป้อยๆเมื่อคราวนี้ทัตซึยะหยิอกเข้ามาเสียเต็มแรง


“มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ! ลามกนัก!!”


“นี่มันคือส่วนหนึ่งของวิชานะ...ว่าด้วยเรื่องการรับมือกับลูกค้าโรคจิตไง...” TOT


ยังกล้าแถไปได้อีกนะ!!! =*= เค้าควรทำยังไงกับคนประเภทนี้ดีนะ!!!


“ผมโกรธแล้ว!” =*= ร่างบางหมุนตัวกลับก่อนจะเดินดุ่มๆไปหาคาเมะที่ยืนมองลูกค้าคนอื่นอยู่เงียบๆ


“สมควร โดนทัตจังเกลียดแล้วไงมึง...” ยามะพีพูดชวนให้ยูอิจิหงอยลงไปอีก ส่วนโคยาม่ากำลังหัวเราะทั้งที่ข้าวเต็มปากจนเรียวต้องเอาทิชชู่มาอุดปากมันซะ!


“ไม่กินรึไงจิน...”ฮิดรกิเตือนเบาๆเพราะจินเอาแต่จ้อง หรือไม่ก็ชะเง้อหาเด็กน้อย เหมือนจะรอว่าเมื่อไหร่คาเมะจะมาทางนี้บ้าง...


“กิน...แต่คาเมะยังไม่ได้กินข้าวแน่เลย...”


เอาแล้วไง...ให้ตายสิ! มันคอยแต่จะห่วงลูกในไส้อย่างเดียวเลย... =*=


“เดี๋ยวก็กินน่า...”


“เฮ้อ~ ก็ต้องรอเคลียให้เสร็จก่อนน่ะสิ คาเมะน่ะเคยกินอาหารเลยเวลาซะที่ไหน...” จินบอกอย่างนึกเป็นห่วง เห็นหน้าตาสดใส ยิ้มแป้นแบบนี้ก็เถอะ ไข่ในหินที่คุณนายคาเมนาชิเฝ้าเลี้ยงมาจะมาเป็นโรคกระเพาะตอนอยู่กับจินมั๊ยเนี่ย...ตำแหน่งว่าที่ลูกเขยของเค้าได้ด่างพร้อยแน่!


“โคม่าแล้วมึง...”โคยาม่าบอกเบาๆ เพราะจินดูห่วงคาเมะเหลือเกิน นี่ถ้าบอกว่ากำลังจะแต่งงานกันก็เชื่อแหละ


“โอ้~ อิตาคุจิ...”ยามะพีทำเหมือนไม่สนใจสิ่งที่จินพูด แต่กลับชักชวนให้ร่างสูงดูรุ่นน้องที่เป็นก้างของมันกำลังเอาผ้าเช็ดหน้ามาให้คาเมะซับเหงื่อที่หน้าผาก จนร่างสูงต้องกำช้อนกับมีดเสียแน่น


“เฮ้ย~ มีดมหาลัยนะมึง...”ยูอิจิพูดเบาๆก่อนดึงมีดออกมาจากมือเพื่อนได้สำเร็จ


รู้กันอยุ่ว่าจินหวงคาเมะมากขนาดไหน ถ้าทำให้มันหวงมากๆแล้วเกิดจับเด็กน้อยขังไว้ในห้องก็ไม่แปลกเลยล่ะ...และดูเหมือนพอเป็นเจ้าของเต็มตัวแล้ว จินจะยิ่งหวงหนักไปกันใหญ่ แต่ก็อย่างว่า...จะไม่ให้หวงได้ยังไง ก็คาเมะจังน่ารักซะขนาดนั้น...


“โคยาม่า...ค่อยๆกินก็ได้ กูกลัวมึงจะติดคอตายก่อนนะ...”เรียวว่าอย่างนึกปลง เพราะโคยาม่าเข้าขั้นยัด!ไปซะแล้ว...


“กินก่อนเถอะไอ้จิน...มึงทำอะไรได้ซะที่ไหน...”ยามะพีบอกพลางตบไหล่เบาๆ


ร่างสูงดูฟึดฟัดเล็กน้อย เพราะจริงอย่างที่ยามะพีว่า เค้าจะไปทำอะไรได้ เพราะคาเมะกำลังเรียนอยู่และมีอาจารย์อยู่ด้วย...เพียงแค่อยากเดินไปต่อยหน้าได้เด็กไม่ร็จักเจียมบางคนที่ยังคิดแย่งคาเมะไปเท่านั้นแหละ


“มึงจะกลัวอะไร เป็นถึงว่าที่ลูกเขย...”ยูอิจิยักไหล่ ปากแบะกึ่งอิจฉา เพราะตัวเองยังไม่ก้าวหน้าไปไหน แต่เพื่อนกลับให้พ่อแม่ไปฝากตัวกับบ้านคาเมนาชิซะแล้ว


“กูไม่เคยกลัว...” จินตอบก่อนลงมือตักปลาแซลมอนไวท์ซอสเข้าปากอย่างสบายอารมณ์...ใครว่าจินกลัวอิตาคุจิ เพียงแค่นึกหมันไส้ที่มันยังไม่รู้เรื่องเค้ากับคาเมะก็เท่านั้น...รอให้ถึงเวลาก่อนเถอะ...จินรับรองว่าถ้ามันรู้ได้กระอักตายแน่!


ช่วยไม่ได้นะ...เล่นกับใครไม่เล่น...


เพื่อนทั้งหลายได้แต่ส่ายหัวหน่ายๆให้รุ่นน้องที่ยังไม่ร็เรื่องรู้ราวคนนั้น...แต่ฮิโรกิดูเหมือนจะสนใจโคยาม่ามากกว่า เพราะมันกำลังกระทำให้ร่างบางอยากตบน่ะสิ!


“โคยาม่า! อย่าแอบเอาชอคบอลกลับหอนะ!!!”




เรียวกับฮิโรกิกำลังถือตระกร้าผ้าเดินมาที่หลังหออย่างเอื่อยเฉื่อยเพราะเพิ่งเรียนเสร็จแล้วอีกไม่นานต้องลงน้อง ทั้งคู่เดินมาหยุดที่ประจำ แต่ก่อนที่เรียวจะได้ตากผ้าตัวแรกก็ถูกแฟนสุดที่รักฉุดกลับเข้ามาซะก่อน


“อะไรเหรอฮิโระ...” เรียวถามอย่างนึกแปลกใจ อยู่ๆฮิดรก็แดเค้าเข้ามาในมุมหนึ่งของราวตากผ้าซธได้ แล้วยิ่งตกเย็นแบบนี้มันเลยดูเหมือนมุมอับไปกันใหญ่


“ชู่ว~” ร่างบางจุ๊ปากเบาๆ สายตาก็มองลอดผ้าขนหนูที่ตากอยู่ออกไป แต่ดูเหมือนเรียวจะไม่ได้สนเรื่องนั้นเลย =_=”


“แล้วก็ไม่บอกดีๆ...”เรียวยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะดึงเอวเล็กเข้ามาหาตัว พลิกร่างขาวจัดเข้ามาแนบชิด ก่อนที่ฮิโรกิจะได้ตกใจไปมากกว่านี้ ริมฝีปากอุ่นจัดก็เข้ามาประกบแน่นเสียแล้ว


“อื้อ!...อ๊ะ~...”ฮิโระได้แต่ร้องเสียงเบา ใบหน้าเรียวถูกประคองที่แก้มนวลไว้ให้เอียงรับ เรียวลิ้นสอดแทรกเข้ามาอย่างเร่งรีบเพราะที่นี่เป็นที่สาธารณะ


เรียวพยายามเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นเข้าหาคนรักที่เอาแต่หลบหนี ฝ่ามือหนาเข้ากระชับที่ก้นเล็กให้สูงขึ้นและเท่ากับกายใหญ่ มือเล็กทั้งสองข้างดันหัวไหล่คนรักออกแรงๆเมื่อเรียวไม่ยอมหยุดเสียที...จนในที่สุดร่างบางก็หลุดออกมาจากเรียวจนได้ แต่ฮิโรกิก็ถึงกับเข่าอ่อนจนต้องคุกเข่าลงกับพื้นหญ้าตรงนั้น


“เรียว!! อย่านะ!...” >_< ฮิโรกิแหวอย่างเหลือทน เพราะคนรักหน้าหนาของตัวเองแทนที่จะช่วยพยุง กลับนั่งลงคร่อมตัวเค้าแทน แถมยังมีหน้ามาหอมแก้มไล้ไปมาจนจะถึงปากอีกรอบ


“อะไรกัน...เธอชวนเองนะ...มาน่า~ ฮิโระ...ในรถมั๊ย...” =,.= เรียวว่าพลางดุงแขนเล็กขึ้นจะพาไปที่รถที่จอดอยู่ใกล้ๆเพื่อสานกิจกรรมนี้ให้เสร็จ


“ไอ้เรียว!!!”


“โอ๊ย!!!” T^T เรียวรีบปล่อยฮิโรกิทันที ก่อนจะกุมแขนตัวเองเอาไว้อย่างเจ็บปวด...ทำไมเมียดุอย่างนี้ T^T


“ชั้นไม่ได้ชวนนะ! จะแอบดูยามะพีต่างหาก!...” >////< คิดได้ยังไงนะว่าเค้าชวนทำเรื่องอย่างว่า แถมยังในที่แบบนี้อีกต่างหาก!


“ไอ้พี...”


“ก็ใช่น่ะสิ...”ร่างบางบอกพร้อมกลับไปแอบดูอีกครั้ง แต่เรียวก็ยังไม่วายทำเนียนเข้ามาประกบด้านหลังแล้วแอบดูบ้าง ตอนนี้ยามะพีที่กำลังทะเลาะกับรุ่นน้องอยู่เลยไม่เข้าประสาทเท่าไหร่


“อย่ามาทำเนียนะเรียว...” =*= ฮิโรกิบอกอย่างเหลือทน เพราะไอ้เรียวน้อยมันดันหลังเค้าอยู่นี่ไง!


“ก็มันรู้สึกไปแล้วง่ะ...ขึ้นห้องกันเถอะฮิโระ จะไปสนไอ้พีมันทำไม...” T^T ร่างบางไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เดินกลับไปตากผ้าเหมือนเดิม แอบสงสายตาดุให้คนรักไปเสียทีหนึ่ง...


“จะทำก็รีบตาก! ต้องไปลงน้องอีก!” =///=





“นายเป็นผีแม่ม่ายใช่มั๊ย...” ยูยะหันกลับไปมองคนข้างหลังช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจเอือมๆ


“ทำไมผมถึงเจอคุณบ่อยจัง...” ร่างเล็กบ่นงุบงิบเบาๆ มันผิดเสียที่ไหน รู้สึกว่าหลังจากวันนั้น เก็ต้องเจอรุ่นพี่โรคจิตคนนี้บ่อยเกินไป วั้นที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอตัวเองถูกนอนกอดอยู่ว่าน่าตกใจพอแล้ว แต่นี่ดูเหมือนยามะพีจะหาเรื่องทะเลาะกับเค้าได้ตลอดเวลาเลยเชียว


“มันก็เรื่องของชั้น...”ยามะพีตอบแบบขอไปที แอบชำเลืองมองยูยะที่เอาผ้าใส่ไม้แขวนขึ้นตากอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวก็รู้สึกขัดใจขึ้นมา


“ไม่อยากรู้รึไงว่าชั้นมาทำอะไรแถวนี้...” =*= มันจะไม่สนใจกันไปหน่อยรึเปล่า ดูเหมือนเจ้าเด็กนี่จะไม่แคร์ยังไงพิกลนะ!


“คงมาฟันสาวอีกล่ะสิ...” ยูยะยักไหล่เบาๆ


“เลิกมองชั้นเป็นคนแบบนั้นซักทีได้มั๊ย...” ทำไมไอ้เด็กนี่มันคอยแต่จะมองเค้าเป็นคนเลวไปซะทุกเรื่องเลยนะ บอกตรงๆว่าตั้งแต่คืนนั้นก็ไม่ได้เจาะแจะกับสาวไหนอีกเลย


“แล้วคุณมีอะไรให้ผมมองว่าดีล่ะ...” =*=


“ชั้นมีดีตั้งเยอะ! นายนั่นแหละทำไมไม่มาเจอตอนชั้นดีบ้าง!” ยามะพีชักจะหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆแล้วสิ...จะว่ามันเป็นเวรเป็นกรรมรึเปล่านะ เพราะยูยะต้องคอยจะมาเจอตอนเค้าทำเรื่องเลวๆอยูทุกครั้งไป แล้วเวลาเค้าทำความดีความงามไอ้เจ้าเด็กนี่มันไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!


“แล้วทำไมคุณต้องมาสนด้วยล่ะว่าผมจะมองคุณยังไง!” ยูยะบอกอย่างไม่แยแสจนยามะพีสะอึก...ร่างบางยกตระกร้าขึ้นกำลังจะกลับหอ เพราะตัวเองต้องไปอาบน้ำเตรียมลงประชุมเชียร์อีก


“เดี๋ยวสิ! กินข้าวรึยังผีแม่ม่าย...”


“อย่ามาเรียกผมแบบนั้นนะ!” ยูยะแหวใส่อย่างเหลืออด


“ก็จริงนี่ นายชอบตากผ้าตอนตะวันตกดินประจำเลย...”


“จะยังไงมันก็เรื่องของผม...”


“เดี๋ยวสิ...ไปกินข้าวกันมั๊ย...พวกชั้นกำลังจะไปกินข้าวพอดี...” =///= ยามะพีชวนงุบงิบเสียงเบา ร่างบางมองรุ่นพี่บ้ากามตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนที่เด็กสมองดีจะคิดอะไรได้บางอย่าง


“ชอบผมใช่มั๊ย...” =_=


“ห๊ะ!!!!!” O_O


“ผมถามว่าคุณชอบผมใช่มั๊ย!...”


“อะ...อะไร...ทะ...ทำไมคิด...”


“อย่ามาปากแข็ง คุณชอบผมแน่ๆ...อย่าคิดว่าผมดูไม่ออกนะ...” ยูยะว่าพลางกอดอดอย่างรู้ทัน ยามะพีได้แต่ลิ้นพีนกันไม่ร็จะพูดอะไร มือไม้โบกไปมาเหมือนจะบอกว่าไม่จริง แต่ใบหน้าหล่อกลับแดงขึ้นทีละนิด


“ทียังงี้มาทำอาย ทีเวลาเอากับสาวๆไปทั่วไม่เห็นอาย!...ชอบก็บอกว่าชอบสิ!!”


พูดตรงกว่านี้มีอีกมั๊ย... =_=”


“เปล่านะ...แค่ชวนไปกินข้าวด้วยกันเฉยๆ...” ยามะพีเองก็ยังไม่ยอมแพ้ ร่างสูงกอดอกตามบ้างอย่างยียวน แต่ยูยะกลับร้องเหอะ! ก่อนถอนหายใจเซ็งๆ


“แอบมาคอยผมใช่มั๊ย...ที่เจอกันประจำคงเป็นแบบนี้สินะ...แล้วที่ชอบเข้ามาหาเรื่องเพราะอยากคุยกับผมใช่รึเปล่า...ที่ชวนกินข้าวเพราะอยากจะจีบ ชวนทะเลาะเวลาเจอกันเพราะอยากจะทักแต่อาย ชอบแอบมองซ้ายขวาเพราะอยากรู้ว่าผมอยู่มั๊ย...ที่ถูกมานี่ ถูกรึเปล่า...” ยูยะแสดงความฉลาดสมตำแหน่งออกมาชุดใหญ่ ทำเอาว่าที่เด็กเกียรตินิยมอย่างยามะพีถึงกับอึ้งกิมกี่


มันจะฉลาดไปแล้วนะ!!!! >O<


“ผมไม่เอาหรอกนะ...ไม่ชอบผู้ชายมั่วหญิงน่ะ...ไปล่ะ...”ยูยะโบกมือลาอย่างไม่มีเยื่อใย ก่อนจะหันหลังกลับไปทางเดิม


“รู้แล้วก็อย่าทำเฉยสิ! ทำยังไงถึงจะชอบชั้นล่ะ...” ยามะพีไม่ยอมแพ้หรอกนะ ก็บอกแล้วว่าจะลองทำตามใจดูซักครั้ง จะมายอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้มันจะเกินไป


“ทำดีให้ผมเห็นสิ...”


“ต่อให้ชั้นทำดีนายก็ไม่เห็นหรอก นายชอบเจอตอนชั้นเลวอยู่แล้วนี่...” ยามะพีตอบกลับอย่างนึกโกรธเวลางามหน้าที่ยูยะชอบมาเจอเป็นประจำ


“งั้นก็...บาย~...” =O=


ยามะพีชักจะโมโหเจ้าเด็กฉลาดมากคนนี้ซะแล้ว ทำไมมันถึงได้ตามทันเค้า...แถมดักทางเค้าไปได้ซะทุกเรื่องแบบนี้! ตั้งแต่จีบใครต่อใครมาก็เพิ่งมาเจอคนนี้นี่แหละที่มันรู้ทันไปซะทุกเรื่องแบบนี้! เจอกันตอนดีๆไม่ได้ก็ช่างมันสิวะ!


“ชั้นจะเลวจนชนะใจนายให้ได้! คอยดู!!!!” >O<











To Be Con


เดินเครื่องสอบเต็มกำลังs.gif

เทอมสุดท้ายแล้วค่ะh.gif

เทอมหน้าแอนนาฝึกงานรอบที่ 3i.gif


ก็จะเรียนจบแล้วน้าr.gif
เฮ้อ~ กว่าจะถึงวันนีี้ แอนนาหัวปั่นสุดปลายยอดเลยf.gif


เพื่อนๆก็พยายามเข้านะคะm.gif

คิดว่าคงใกล้สอบกันแล้ว
แอนนาใจนึงก็อ่านหนังสือ ใจนึงก็แต่งฟิคd.gif

เพราะคิดว่าถ้าทำงานแล้วแอนนาคงไม่ได้เวลาแต่งเยอะเหมือนเดิม
เง้อ~ ไม่เอานะ เค้าชอบแต่งฟิคง่ะa.gif



ตอนนี้แอนนาปิดบัญชีที่หัวหินไปแล้วเรียบร้อย ไม่สามารถรับ โอน เงินใดๆได้อีก e.gif

เพราะต้องกลับไปอยู่กรุงเทพแล้ว6.gif

แอบใจหายนะคะ จะไม่ได้กลับมาอยู่ม.แล้ว เสียใจแปลกๆแฮะkapook_43064.gif

จำได้ว่าตอนสอบได้ที่นี่ร้องไห้แทบตาย เพราะชอบเดินห้าง ฮ่าๆๆkapook_43068.gif


ช่วงเวลาแบบนี้ก็น่าจดจำเนอะkapook_43065.gif



เอาเป็นว่าเจอกันตอนหน้านะคะ12.gif